I SA/Po 397/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu [...] sierpnia 2018 r na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018r. M. J., reprezentowana przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wskazaną w sentencji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] kwietnia 2018r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi wraz z odpisem zarządzenia wzywającego do jej opłacenia doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...] maja 2018 r. W zakreślonym terminie strona skarżąca uiściła należny od skargi wpis sądowy, natomiast nie uzupełniła brak formalny skargi. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił powyższą skargę i zwrócił uiszczony wpis podnosząc, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi i nie przedłożył pełnomocnictwa w terminie wskazanym w wezwaniu. Pismem z [...] czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że po otrzymaniu wezwania do uzupełnienia braków skontaktował się ze skarżącym, który dokonał uiszczenia wpisu od skargi jednocześnie uznając, że skoro w aktach Izby Administracji Skarbowej w P. jest pełnomocnictwo do reprezentowania go przed organami administracji skarbowej oraz w postępowaniu przed Sądem Administracyjnym, zbędne jest składanie drugiego pełnomocnictwa. Do wniosku pełnomocnik załączył oświadczenie strony skarżącej oraz kserokopie pełnomocnictwa znajdującego się w aktach administracyjnych celem wykazania, że skarżący działał w dobrej wierze i nie ponosi winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – zwaną dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawiają określone wymogi formalne dla czynności procesowej, jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi, że strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (por. art. 87 § 4 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (tak: Naczelny Sąd Administracyjny, postanowienie z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14). Oceniając wskazane przez pełnomocnika skarżącego okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu należy uznać, że nie są one wystarczające, aby stanowić przeszkodę, o jakiej mowa powyżej. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Tym samym złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym nie zwalnia z obowiązku złożenia go w postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II OZ 690/17). W takiej sytuacji strona jest obowiązana uzupełnić ten brak formalny skargi i złożyć pełnomocnictwo, względnie jego wierzytelny odpis. Ponadto pełnomocnik, któremu powierzono prowadzenie sprawy odpowiada za dokonywanie czynności procesowych w imieniu strony. Należy wskazać, że samo zlecenie pełnomocnikowi wniesienia skargi w imieniu skarżącego winno wiązać się ze świadomością strony, a przede wszystkim jej profesjonalnego pełnomocnika, iż konieczne jest dołączenie do skargi, jako pisma inicjującego postępowanie sądowoadministracyjne, dokumentu pełnomocnictwa. Nie jest to okoliczność nieprzewidywalna na tym etapie postępowania. Przede wszystkim zaś nie jest to okoliczność nie do przezwyciężenia. Złożenie dokumentu pełnomocnictwa jest bowiem typową czynnością procesową. Pełnomocnik winien, kierując się doświadczeniem zawodowym związanym z prowadzeniem spraw sądowych, czynić przewidywania co do przebiegu czynności procesowych. Mając na uwadze powyższe należało uznać, że przedstawiona we wniosku argumentacja, oceniana przez pryzmat przesłanki z art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. nie mogła zasługiwać na uwzględnienie. Do uchybienia terminowi w sprawie nie doszło na skutek obiektywnych przeszkód, czego wymaga dyspozycja ww. przepisu, lecz na skutek braku staranności pełnomocnika skarżącego. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.