I SA/Po 400/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2008r. sprawy ze skargi U. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006r. oddala skargę /-/ K. Wolna – Kubicka /-/ G. Gorzan /-/ J. Małecki Burmistrz Gminy R., po rozpoznaniu po raz trzeci sprawy, decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 i2 , ust. 2 i ust. 3 pkt 4, art. 3 ust. 5, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej u.p.o.l.), ustalił U. Ś. wymiar podatku od nieruchomości za 2006 rok – od wyodrębnionego w budynku mieszkalnym położonym w R. przy ul.[...] lokalu mieszkalnego nr [...]o powierzchni użytkowej [...]m² oraz od gruntu i części budynku stanowiących współwłasność skarżącej oraz K. i W. S. w kwocie [...]zł. Na wskazaną kwotę składają się: – kwota [...]zł, jako podatek od wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr [...]o powierzchni [...]m ², przy zastosowaniu stawki 0,54 zł, – kwota [...]zł – jako podatek od budynków niemieszkalnych o wysokości powyżej 2,20 m stanowiących współwłasność - cała powierzchnia budynku wynosi [...] m², podstawę opodatkowania – [...]m²- ustalono w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu ([...] m²) do powierzchni użytkowej całego budynku ([...] m²), dla tak ustalonej podstawy zastosowano stawkę 5,96 zł – kwota [...]zł – jako podatek od budynków niemieszkalnych o wysokości powyżej 2,20 m związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowiącej współwłasność – cała powierzchnia budynku to 24 m², postawę opodatkowania ustalono przy uwzględnieniu współczynnika (to jest stosunku powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego do powierzchni użytkowej całego bidunku ([...]/[...]) i określono ją na [...]m², stawka podatku wyniosła w tym przypadku 16,54 zł – kwota [...]zł – jako podatek od pozostałych gruntów stanowiących współwłasność (działki oznaczone w ewidencji gruntów jako "Bp" i "B") o powierzchni [...]m², podstawę opodatkowania określono przy zastosowaniu wskazanego wyżej współczynnika i określono ją na [...]m², stawka wyniosła 0,21 zł – kwota [...]zł jako podatek od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stanowiących współwłasność o powierzchni 24 m²; podstawę opodatkowania określono przy zastosowaniu wymienionego współczynnika na [...] m², stawka podatkowa wyniosła w tym przypadku 0,60 zł – zastosowano zwolnienie podatkowe dla (a) strychu stanowiącego część budynku stanowiącego współwłasność, w którym wyodrębniono dwa lokale o powierzchni [...]m² oraz (b) drogi o powierzchni [...]m² stanowiącej współwłasność (działka gruntu nr [...]) Wcześniejsze decyzje Burmistrza (z dnia [...]r. i [...]zostały przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uchylone). W uzasadnieniu wskazano, że w roku 2006 U. Ś. była współwłaścicielką działek o łącznej powierzchni [...] ha, położonych w R. , przy ul. [...], zapisanych w księdze wieczystej KW Nr [...]prowadzonej przez Sąd Rejonowy w R., oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków symbolami: "Bp" jako zurbanizowane tereny niezabudowane oraz "B" jako tereny mieszkaniowe. Na działkach znajdowały się przez cały 2006 r. trzy budynki, które dla celów podatkowych organ scharakteryzował jako: budynek mieszkalny, budynek niemieszkalny – gospodarczy oraz budynek niemieszkalny gospodarczy związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W roku 1978 z budynku mieszkalnego wydzielono dwa lokale mieszkalne, z których jeden – znajdujący się na piętrze – o powierzchni użytkowej [...]m², dla którego założono nową księgę wieczystą stanowi własność U. Ś.. Organ powołał się na treść art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym, jeżeli wyodrębniono własność lokali obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Organ zauważył, że opodatkowaniu podlegają wszystkie przedmioty opodatkowania wchodzące w skład nieruchomości gruntowej stanowiącej współwłasność. Grunty opodatkowano zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027; dalej u.p.g.d.), to jest na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. W odwołaniu podatniczka wniosła o uchylenie powyższej decyzji. W obszernym uzasadnieniu podatniczka wskazała, iż - decyzję wydano na podstawie niesprawdzonych i niewiarygodnych dokumentów, - "w aktach nie uwzględnia się wprowadzonego nowego Rozdziału 2A, który został dodany do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych" - postępowanie zostało wszczęte w oparciu o niesprawdzone dokumenty, którymi posłużono się przy wydawaniu decyzji z 2005 r., - wypisy i zaświadczenia z rejestru gruntów nie mogą służyć do "dokonywania przekształceń własnościowych zgodnie z prawem tj. art. 7a ust. 1,2, 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych" - powołała się na treść art. 7a ust. 2 u.p.o.l. wskazując, iż do potrzeb ewidencji podatkowej wymagane są pełne dane z ksiąg wieczystych i aktów notarialnych, a ewidencja podatkowa winna być zgodna także z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; odwołująca podkreśliła, że "władze Gminy R." niedopełniły "obowiązku opracowania planu tymczasowego zagospodarowania" i powołała się na treść art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - oznaczenia "Bp" i "B" (zurbanizowane tereny niezabudowane i tereny mieszkaniowe) nie mają pokrycia w księdze wieczystej KW nr [...], są to oznaczenia dla potrzeb geodezyjnych i nie mają zastosowania do ewidencji podatkowej nieruchomości; zaakcentowała znaczenie ewidencji podatkowej - przedstawiła szereg zarzutów dotyczących poszczególnych zapisów zawartych w uchylonej decyzji Burmistrza z dnia [...] r., jak i w innych postępowaniach dotyczących przedmiotowej nieruchomości, zaznaczając, iż zapisy w ewidencji gruntów nie mają odzwierciedlenia w zapisach prawnych nieruchomości (księdze wieczystej) - wskazała, że organ nie realizuje postanowień wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Po 1128/05 - nieruchomość gruntowa przeznaczona jest wg zapisów w księdze wieczystej do potrzeb rolnych i jest wykorzystywana zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, - zaznaczyła odrębność lokali i gruntu - stwierdziła, że w postępowaniach nie była zapoznawana z dokumentami, - podkreśliła, że decyzja narusza art. 165 § 5 ordynacji podatkowej, jest niezgodna z deklaracją podatkową złożoną w piśmie z dnia [...] 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując się na treść art. 2 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 7a ust. 1 u.p.o.l. wskazało, iż grunty należące do skarżącej zostały opisane w rejestrze gruntów jako zurbanizowane tereny zabudowane i tereny mieszkaniowe, w związku z czym bezzasadny jest zarzut, iż stanowią one grunty rolne. Organ odwoławczy przypomniał treść art. 3 ust. 4 i 5 u.p.o.l. podkreślając, iż ustawodawca nie uregulował wprost sytuacji, gdy na gruncie stanowiącym współwłasność związaną z odrębną własnością lokali, poza budynkiem, w którym mieszczą się te lokale, znajdują się również inne budynki. Należy jednak uznać, iż skoro budynek stanowi część składową gruntu, na którym został wybudowany, a tym samym dzieli jego los prawny, to do opodatkowania budynku powinny mieć zastosowanie te same zasady co do opodatkowania gruntu. Organ zauważył także, iż zaplanowana w postępowaniu odwoławczym rozprawa nie odbyła się, w związku z niestawiennictwem skarżącej jak i przedstawiciela organu pierwszej instancji – prawidłowo zawiadomionych o terminie rozprawy. W skardze podatniczka powołała się na art. 6, 7, 8, 9, 10,11, art. 7a ust. 1,2,3 u.p.o.l., Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości (Dz. U. z 2004 r., Nr 107, poz. 1138), art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717), uchwały Nr XIII/134/03 Rady Narodowej Gminy R. z dnia 27 marca 2003 r., art. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543), art. 21 § 5, art. 122, art. 121 § 1 , art. 123 § 1, art. 124, art. 125 § 1, art. 187, art. 194 § 1 i 3 oraz art. 165 § 5 ordynacji podatkowej, art. 21 u.p.g.d., art. 156 § 1 punkt 1,2, 7 k.p.a. W strona wskazała, iż: – "podmiot opodatkowania jest niezgodny z (...) stanem prawnym nieruchomości określonym w księgach wieczystych o numerach KW nr [...]oraz KW nr [...]i KW nr [...] i z tego względu podjęte postępowanie podatkowe jest nieważne z mocy prawa", – nie uwzględniono wymogu z art. 194 § 1 i 3 ordynacji podatkowej, w której określa się, że dokumenty urzędowe muszą być sporządzone w formie określonej przepisami prawa, a warunku tego dokumenty z ewidencji gruntów nie spełniają – winny zostać wydane dwie odrębne decyzje dla nieruchomości gruntowej i dla budynku mieszkalnego – jako oddzielnych nieruchomości i wniosła o unieważnienie decyzji organów obu instancji. W obszernym uzasadnieniu, jak i w piśmie procesowym z dnia 3 października 2008, które w znacznej części obejmują zarzuty wskazane w odwołaniu strona: – wskazała, iż wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2006 r., którym uchylono decyzję Burmistrza Gminy R. z dnia [...]r. i SKO w L. z dnia [...]r. nie zostały zrealizowane, bowiem organy nie wyjaśniły stanu faktycznego i prawnego nieruchomości – zarzuciła organowi, iż nieprawidłowo oparto rozstrzygnięcia na "przepisach o własności lokali" – wskazała, że przyjęty stan jest niezgodny ze stanem prawnym nieruchomości i zapisami w księgach wieczystych – przedstawiła przebieg postępowań, które miały wpływ na status prawny nieruchomości, w tym związanych z planowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym oraz aktów związanych z podatkiem od nieruchomości, także w zakresie dotyczących innych niż objęte niniejszą sprawą zobowiązań podatkowych, wskazując na ich wadliwość – stwierdziła, iż zafałszowano sporządzoną przez podatniczkę informację o stanie prawnym nieruchomości i "wykorzystane, niezgodnie z prawem do zmiany bezprawnej klasyfikacje gruntów z gruntów rolnych, na inne grunty oraz budynki gospodarcze na – inne budynki" bez "wiedzy i zgody" podatniczki – wskazała, iż organ nie wskazał "dowodu, dokumentu na jakiej podstawie dokonano przekształceń własnościowych nieruchomości niezgodnie z prawem" – "przywołany w podstawie prawnej podmiot opodatkowania jest niezgodny z dokumentacją prawną nieruchomości, z której wynika, że składa się ona z dwóch niezależnych części" to jest (1) nieruchomości gruntowej wraz z zabudowaniami gospodarskimi do rolnictwa, (2) nieruchomości w postaci budynku mieszkalnego (k. 89 akt sądowych) – wskazała, iż zgodnie z art. 21 pkt 1 u.p.g.k. podstawę (...) wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków; słowo "stanowić" oznacza "tworzyć coś, składać się na coś, być czymś""ustawodawca nie użył określenia "SĄ" celowo ponieważ dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków , musi tworzyć - składać się z innymi przepisami i dokumentami (...)", a przedstawione zaświadczenia nie odpowiadają wymogom ustawowym do przekształceń nieruchomości i zmian stawek podatkowych, – podniosła, iż wprowadzenie do zapisów ewidencji gruntów w roku 1992 i 1996 – danych, wynikających z zaświadczenia Starostwa Powiatowego w R. – nowych oznaczeń: tereny mieszkaniowe i zurbanizowane tereny mieszkaniowe – jest nieprawidłowe – wprowadzone zapisy do ewidencji nie spełniają również wymogów uchwały nr XIII/134/03 Rady Miejskiej Gminy R. z dnia 3.12.2003 – w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Budownictwa z dnia 28 marca 2001 w sprawie ewidencji gruntów (Dz. U. Nr 38, poz. 454), Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości – podkreśliła, że dokumenty przedstawiane są w sposób tendencyjny i niekorzystny dla strony, skarżącej uniemożliwiono uczestnictwo w rozprawie i nie dostarczono jej "ważnych dokumentów, którymi posłużył się organ podatkowy" Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stan faktyczny będący podstawą zaskarżonej decyzji został ustalony prawidłowo, organy w pełni zrealizowały zasadę prawdy obiektywnej wyrażonej w treści art. 122 ordynacji podatkowej a ocena zgromadzonego materiału dokonana została z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 ordynacji podatkowej) i nie ma charakteru oceny dowolnej. Wielość zarzutów, i obszerność skargi czynią zasadnym poczynienie na wstępie rozważań prawnych kilku uwag o charakterze ogólnym i porządkującym. Na wstępie podkreślenia wymaga zatem, iż stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres przedmiotowy zaskarżonej decyzji obejmuje podatek od nieruchomości za rok 2006 – od wyodrębnionego w budynku mieszkalnym położonym w R. przy ul. [...] lokalu mieszkalnego nr [...], o powierzchni użytkowej [...]m² oraz od gruntu i części budynku i budynków niemieszkalnych stanowiących współwłasność skarżącej oraz K. i W. S. . Z tego względu podnoszone przez skarżącą uwagi i opis wadliwości, jakie jej zdaniem wystąpiły w innych postępowaniach dotyczących nieruchomości, nie mógł być przedmiotem rozstrzygania w sprawie, a inne postępowania i wydane ich rozstrzygnięcia mogły mieć wpływ na niniejsze postępowanie co najwyżej z uwagi na przysługujący im atrybut ostateczności (w przypadku aktów administracyjnych), czy też stanowić ewentualny element ustalanego przez organ stanu faktycznego z uwagi na moc dowodową dokumentów urzędowych. Przechodząc zatem, w granicach sprawy, do oceny legalności zaskarżonej decyzji, należało uznać, iż skarga nie przedstawia argumentów podważających zasadność i prawidłowość zaskarżonego aktu. Już na wstępie podkreślenia wymaga, iż w swoich obszernych wywodach zawartych w skardze, jak i w kolejnych pismach procesowych składanych w toku postępowania, strona w istocie kwestionuje przeznaczenie opodatkowanych decyzją nieruchomości gruntowych, które to przeznaczenie, ma wpływ – z jednej strony na podleganie przez przedmiotowe grunty podatkowi od nieruchomości, a z drugiej jest związane z określeniem stawki podatkowej, jako elementu konstrukcyjnego podatku. Odnosząc się do tych kwestii podkreślenia wymaga, iż zasadnie organy przyjęły, iż opodatkowane grunty stanowią zurbanizowane terenu i tereny mieszkaniowe i jako takie podlegają podatkowi od nieruchomości. Powyższe wynika tak z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...]r. (k. 4 akt adm.), zaświadczenia Starosty Powiatowego w R. z dnia [...]r. (k. 5 akt adm.), jak i z księgi wieczystej KW nr [...]. Kwestionowanie przez stronę zgodności pisma z dnia [...]r. z prawdą na tej tylko podstawie, iż jej zdaniem z pisma tego wynika, iż w roku 1992 r. K. i W. S. (a nie J. S.) byli współwłaścicielami nieruchomości jest nieporozumieniem. Brak precyzji w określeniu w piśmie momentu, w którym wymienione w nim osoby stały się współwłaścicielami (K. i W. S. byli jej współwłaścicielami w momencie wydawania zaświadczenia a nie w roku 1992, skoro nieruchomość nabyli w drodze darowizny w roku 1997), nie może przesądzać o jego niezgodności z prawdą. Głównym celem pisma było określenie przeznaczenia gruntów i informacje w tym zakresie podane są zgodne z treścią ewidencji gruntów i budynków. Zaznaczyć trzeba, iż w świetle art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Stąd też zarzuty skarżącej, wielokrotne powtarzane w toku postępowania, jak i w skardze, które w istocie zmierzały do zakwestionowania danych w tych rejestrach zawartych, nie mogły odnieść skutku w niniejszym postępowaniu. Organy – na podstawie art. 21 ust. 1 u.p.g.k. - były związane danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Prawidłowa klasyfikacja gruntów ujawniona w odpowiedniej ewidencji nie może być kwestionowana w postępowaniu w sprawie podatku od nieruchomości (por. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2006 r., II FSK 1522/05). Nie mógł przy tym odnieść skutku zarzut naruszenia art. 194 § 1 i 3 ordynacji podatkowej. Zgodnie z powołanym przepisem dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (§ 1), jednak możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko takim dokumentom (§ 3). O ile bowiem nie budzi wątpliwości, iż danym z ewidencji gruntów przysługuje walor dokumentu urzędowego, to jednak podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. Dokonana przez skarżącą wykładnia (s. 25 skargi) art. 21 ust. 1 u.p.g.k., w istocie zmierza do odwrócenia ciężaru dowodu. Strona wywodzi bowiem, iż to organ winien przedstawić dokument, który uzasadnia taki a nie inny zapis w ewidencji gruntów, gdy tymczasem, w postępowaniu podatkowym informacje zawarte w tej ewidencji, są wiążące. Skoro zatem – na podstawie art. 21 u.p.g.k. ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym – to jeżeli skarżąca kwestionuje zawarte tam dane, winna najpierw wystąpić o ich zmianę, w przewidzianym przepisami trybie. Następnie dopiero może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji dotyczących zobowiązań podatkowych. W świetle okoliczności niniejszej sprawy brak było podstaw do przyjęcia przez organ podatkowy innych danych aniżeli wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W związku z powyższym ogólnikowe powołanie się przez skarżącą na to, iż "dane podawane z ewidencji gruntów przez organ podatkowy są niewiarygodne i nie spełniają wymagań Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454) i Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości (Dz. U. z 2004 r., Nr 107, poz. 1138)" nie mogło stanowić skutecznego zarzutu skargi. Skarżąca nie przedstawiła zresztą żadnych konkretnych argumentów, z których wynikałoby, iż wskazane w ewidencji przeznaczenie gruntów jest wadliwe. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 122, 124 i art. 187 § 1 ordynacji podatkowej nie zasługiwał na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu, iż w sprawie winny zostać wydane dwie decyzje – oddzielnie dla każdej nieruchomości, to jest dla nieruchomości gruntowej oraz dla budynku mieszkalnego (s. 3 i s. 6 skargi), jest on niezasadny, a powołanie się przez stronę w tym zakresie na treść art. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami – nieuzasadnione. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 ust. 5 u.p.o.l. jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Ustawodawca jednoznacznie zatem powiązał obowiązek podatkowy od gruntu z lokalem stanowiącym odrębną własność. Zasadnie zatem organy odniosły powierzchnię użytkową lokali stanowiącego własność skarżącej do powierzchni użytkowej całego budynku mieszkalnego i tak ustaloną proporcję zastosowały do powierzchni wspólnych części budynku i gruntów oraz budynków stanowiących współwłasność. Podstawą zaskarżonej decyzji nie był art. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stąd organ tego przepisu nie mógł naruszyć, a wskazane przez stronę definicje legalne znajdujące się w omawianym przepisie dotyczą właśnie tej ustawy i nie mogą bezpośrednio kształtować sytuacji prawnopodatkowej podatnika. Niezrozumiały jest przy tym zarzut (s. 4 skargi) naruszenia przez organ ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.). Przepisy tej ustawy nie były bowiem także podstawą zaskarżonej decyzji, natomiast odrębna własność lokalu, stanowiła wyłącznie część składową stanu faktycznego stanowiącego element normy prawnej wyrażonej w treści przepisu art. 3 ust. 5 u.p.o.l. W tym aspekcie niezasadny (i niezrozumiały) jest też zarzut niezgodności ustaleń stanowiących podstawę decyzji ze stanem prawnym nieruchomości określonym w księdze wieczystej KW nr [...], skoro ani sam fakt wydzielenia lokali, ani ich powierzchnia nie były kwestionowane. Na stronie 25 skargi strona powołała szereg naruszonych jej zdaniem przepisów i ustaw, nie uzasadniając jednakże części z nich. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów (w zakresie, w jakim nie odniesiono się do nich powyżej) w tym zakresie należy podkreślić, iż: – odnośnie naruszenia ustawy z dnia 12 października 1994 r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych, strona nie wskazała, jakie jej zdaniem przepisy ustawy zostały naruszone, podkreślenia jednak wymaga, iż zastosowane przez organ art. 1, 2, 17 i 18 ustawy mają w zasadniczo charakter przepisów ustrojowych oraz regulujących tryb, właściwość Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w podanym zakresie nie sposób dopatrzeć się naruszeń, – odnośnie zarzutu naruszenia art. 156 § 1 punkt 1, 2 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (oraz powołanych w dalszej części skargi, to jest na jej s. 34 – art. 248 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 i 7, czego zresztą strona nie wyjaśnia, po pierwsze, w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ordynacji podatkowej, a nie k.p.a., a brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż w sprawie naruszono przepisy o właściwości; po drugie, co wynika z powyższych rozważań, decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej, ani nie zawiera wad powodujących jej nieważność z mocy prawa, czy – tym bardziej – nie zawiera wady powodującej jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa – odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717), należy podkreślić, iż nie był on podstawą rozstrzygania organów, ani w żadnej mierze nie może w sposób bezpośredni kształtować on elementów konstrukcyjnych podatku; wskazany przepis przewiduje bowiem wyłącznie możliwość wykorzystywania terenów, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Przyznaje on zatem uprawnienie władającemu terenem do korzystania z tego terenu w sposób inny, niż określony w planie miejscowym. Badanie takich okoliczności wykraczało poza granice niniejszej sprawy. Poza granice sprawy wykraczałoby też ingerowanie rozstrzygnięciem Sądu w ustalenia planu miejscowego. Jeżeli chodzi o zgodność rozstrzygnięcia z planem (z powołaną przez stronę uchwałą Nr XIII/134/03 Rady Miejskiej Gminy R. z dnia 3 grudnia 2003 r.), to jest on niezrozumiały. Fragment planu załączony do akt sądowych potwierdza, iż działki przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wielorodzinną i usług. Zresztą, o czym była mowa wiążący charakter art. 21 u.p.g.k. powoduje, iż przy wymiarze podatku decydujące znaczenie ma nie tyle plan miejscowy, co dane zawarte w tej ewidencji. – odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7a u.p.o.l. należy podkreślić, iż przepis ten, adresowany do organów podatkowych w zakresie prowadzenia ewidencji podatkowej, nie był podstawą zaskarżonej decyzji; brak jego wskazania nie może stanowić naruszenia prawa, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania, skoro z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż ustalając wysokość podatku organy korzystały z danych z ewidencji gruntów. Tworząc ewidencję podatkową organy podatkowe współdziałają ze Starostą prowadzącym ewidencję gruntów i budynków, co zresztą wynika z treści art. 7a ust.2, zgodnie z którym ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane wynikające także z ewidencji gruntów i budynków. W sprawie właśnie takie ustalenie miało miejsce, skoro, jak wynika z akt postępowania - w ewidencji podatkowej prowadzonej przez organ podatkowy, do momentu otrzymania z Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w R. zawiadomienia o zmianie w rejestrze gruntów z dnia [...], nieruchomości stanowiące współwłasność skarżącej oznaczone były jako grunty rolne i to na skutek tego zawiadomienia, dokonano ich aktualizacji, co wyjaśnił organ w uchylonej decyzji z dnia [...]r. i w piśmie z [...]. Podkreślenia wymaga, iż – jak wynika z przedłożonych przez skarżącą pism dotyczących zmian w rejestrze gruntów w okresie nieobjętym niniejszym postępowaniem, to jest w roku 2004, już wówczas nieruchomość określając przeznaczenia nieruchomości wskazano tereny mieszkaniowe i zurbanizowane tereny niezabudowane (k. 226 i n.), a z wymienionego pisma Starosty z dnia [...] r. wynika, iż z chwilą dokonania odnowy operatu ewidencji gruntów miasta R., tj. w roku 1992, działkom nadano dwa rodzaje użytków: tereny mieszkaniowe i zurbanizowane tereny niezabudowane. Ustalenie przeznaczenia gruntów w roku 2006 r. dokonane na podstawie danych w ewidencji gruntów jest z powyższymi dokumentami zgodne, nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości i należy je uznać za prawidłowe. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wszczęcia postępowania postanowieniem i naruszenia art. 165 § 5 ordynacji podatkowej (s. 25 i 30 skargi), nie sposób dopatrzeć się jakiegokolwiek związku pomiędzy trybem postępowania, a zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem, a w konsekwencji możliwością naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Stąd zarzut ten nie mógł skutkować wzruszeniem zaskarżonej decyzji. Nadto podkreślenia wymaga, iż w toku postępowania zarzut ten uznano za zasadny, co znalazło swój wyraz w treści uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. (k. 18 akt adm.). Nie można także zaakceptować zarzutu strony, iż organ nie uwzględnił wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2006 r. Powyższe orzeczenie (sygn. akt I SA/Po 1128/05) dotyczyło podatku od nieruchomości za rok 2005, a zatem wytyczne Sądu nie wiązały organu w niniejszej sprawie. Odnosząc się do kwestii rozprawy w postępowaniu odwoławczym, Sąd zważył, iż w tym zakresie organ wyznaczył dwa terminy rozprawy: w dniu [...]r. i w dniu [...]r.. W pierwszym przypadku, rozprawę odroczono ze względu na brak potwierdzenia odbioru wezwania przez skarżącą.. W drugim przypadku, pomimo prawidłowego wezwania, skarżąca nie stawiła się na rozprawie. Niezrozumiałe jest w związku z tym twierdzenie strony, iż została ona pozbawiona możliwości wzięcia w niej udziału. Mając przy tym na uwadze treść art. 200a § 1 ordynacji podatkowej oraz powyższe rozważania dotyczące znaczenia i związania organy danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, należało uznać, iż potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin lub sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania nie wystąpiły, w związku z czym nieprzeprowadzenie rozprawy nie mogło stanowić naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe, skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono. /-/ K. Wolna-Kubicka /-/ G. Gorzan /-/ J. Małecki