I SA/Po 401/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu [...] września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, lipiec, październik i listopad 2009 r. postanawia: odrzucić skargę; zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie [...] zł (słownie: [...] złotych). Dyrektor Izby Skarbowej w [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, lipiec, październik i listopad 2009 r. Doręczenie skarżącemu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nastąpiło w dniu [...] lutego 2014 r. w trybie doręczenia zastępczego (podwójne awizo). W dniu [...] marca 2014 r. (data stempla pocztowego k. – [...] akt sądowych) skarżący złożył skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 13 maja 2014 r. sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 01 września 2014 r. oddalił złożone zażalenie na postanowienie z dnia 13 maja 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona z uchybieniem terminu. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Terminy oblicza się wg przepisów prawa cywilnego, przy czym, jeśli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że próba doręczenia pełnomocnikowi skarżącego - przez pracownika Poczty Polskiej - przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję miała miejsce w dniu [...] lutego 2014 r., co wynika z druku potwierdzenia odbioru (k. [...] tom III akt adm.) oraz z pisma Poczty Polskiej z dnia [...] marca 2014 r. (k. [...] tom III akt adm.). Z powodu niemożności doręczenia adresatowi przesyłki, zawiadomienie o pozostawaniu pisma w Urzędzie Pocztowym umieszczono na drzwiach biura. Powtórne zawiadomienie o pozostawaniu pisma w Urzędzie Pocztowym miało miejsce dnia [...] lutego 2014 r. Wobec niepodjęcia przesyłki, została ona zwrócona nadawcy w dniu [...] lutego 2014 r. z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie. Doręczenie zastępcze, stosownie do przepisu art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), miało natomiast miejsce w dniu [...] lutego 2014 r., tj. z upływem 14 dniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej. Termin do złożenia skargi w myśl art. 53 § 1 p.p.s.a., upływał zatem w dniu [...] marca 2014 r. Skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej została wniesiona listem poleconym dopiero w dniu [...] marca 2014 r. (k. [...] akt sąd.), a zatem [...] dni po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd zauważa, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został w badanej sprawie oddalony postanowieniem sądu z dnia 13 maja 2014 r. o sygn. akt I SA/Po 401/14, które następnie, po rozpatrzeniu zażalenia, zostało utrzymane w mocy prawomocnym postanowieniem NSA z dnia 01 września 2014 r. o sygn. akt I FZ 212/14. Z tych względów sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powyższej ustawy.