I SA/Po 403/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę. Skarżący [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W skardze skarżący wskazał adres zagraniczny: [...], [...] [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wskazał polski adres skarżącego do korespondencji tj. ul. [...], [...]. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] maja 2014 r. wezwano skarżącego do wyjaśnienia rozbieżności czy adres do doręczeń podany przez organ w odpowiedzi na skargę jest właściwy. Powyższe wezwanie przesłane zostało na polski adres skarżącego podany przez organ. Doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu [...] maja 2014 r. Odbiór pokwitowała córka [...] (k. 14 akt sąd.). Z uwagi na brak odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...] czerwca 2014 r., na podstawie art. 299 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") Sąd wezwał skarżącego do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w kraju, w terminie dwóch miesięcy, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do usunięcia braku zostało doręczone skarżącemu na adres za granicą w dniu [...] czerwca 2014 r. (k. 17 akt sąd.). Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu i nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń w kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sąd administracyjny po wpłynięciu skargi, a przed jej merytorycznym rozpoznaniem, dokonuje z urzędu oceny jej dopuszczalności, czy nie zachodzą przesłanki do jej odrzucenia, wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Skuteczne wniesienie skargi obwarowane jest obowiązkiem spełnienia wymogów formalnych. W sytuacji, gdy skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wymogów formalnych, Sąd wzywa do ich uzupełnienia. W niniejszej sprawie, skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez ustanowienie pełnomocnika do doręczeń w kraju w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., stanowi podstawę do jej odrzucenia. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skierowane na adres za granicą i zostało doręczone w dniu [...] czerwca 2014 r. Dwumiesięczny termin, wyznaczony skarżącemu do wykonania wezwania, upłynął z dniem [...] sierpnia 2014 r. Wyjaśnienia wymaga kwestia, że terminy oblicza się zgodnie z przepisem art. 83 § 1 P.p.s.a., tj. według przepisów prawa cywilnego. Na podstawie art. 112 Kodeksu cywilnego, termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było w ostatnim dniu tego miesiąca. Stosownie do art. 299 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Zgodnie z art. 299 § 2 P.p.s.a., w razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 1, Sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W rozpatrywanej sprawie skarżący, pomimo upływu dwóch miesięcy od doręczenia wezwania nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 299 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.