I SA/Po 413/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 07 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu podała, że w związku z zatrzymaniem automatu do gier urządzenie nie generuje żadnych dochodów. Powyższa okoliczność oraz bardzo znaczna wysokość wymierzonej kary w stosunku do sytuacji materialnej skarżącej, uzasadniają w jej ocenie wstrzymanie wykonania decyzji. Zdaniem skarżącej wstrzymanie jest tym bardziej uzasadnione, ponieważ naruszenie zakresu kompetencji organu jest oczywiste. Postanowieniem z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Po 423/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] października 2012 r. skarżąca wniosła o zmianę powyższego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała na zmianę okoliczności w związku z wydaniem w dniu 19 lipca 2012 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyroku w połączonych sprawach C-213/11, C-214-11, C-217/11 w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia prejudycjalnego. Wniosek ten dotyczył wykładni dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. W ocenie skarżącej wydanie powyższego orzeczenia, wskazuje na możliwość nielegalności przepisów stanowiących podstawę dla wydanych decyzji administracyjnych, co z kolei uzasadnia wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca dodała ponadto, że obecnie utrzymuje się ona wraz z mężem z dochodów z działalności gospodarczej oraz renty męża, ale w sytuacji trwającej egzekucji środki pozostałe dla strony i jej domowników nie wystarczają na pokrycie podstawowych potrzeb. Skarżąca podała, że jej dochód wynosi [...] zł, renta męża [...] zł, co po uwzględnieniu zaliczki na podatek dochodowy i podatku VAT za 9 miesięcy daje razem [...] zł, tj. [...] zł miesięcznie. Natomiast wydatki skarżącej za wodę, prąd, ratę za dom, telefon opał itd. wynoszą [...] zł na trzy osoby. Do wniosku skarżąca załączyła również zestawienie obrotów za wrzesień 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "P.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie. Skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Przede wszystkim nie wskazała konkretnych okoliczności, z których wynika, że jej aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Także w aktach sprawy sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Skarżąca powinna bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (tak np. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188). Tego skarżąca w sprawie nie uczyniła. Sąd nie miał obowiązku działania z urzędu w tym zakresie. Skarżąca załączyła do wniosku o zmianę postanowienia zestawienie obrotów za wrzesień 2012 r., wykaz jej dochodów i męża, oraz wydatków. Skarżąca jednak nie podała żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności, jaki jest stan majątkowy osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżąca nie przedłożyła też żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych. Skarżąca nie wyjaśniła też na czym miałoby polegać spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdził, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności. Sąd zauważa, że za zasadnością żądania skarżącej przemawia orzeczenie prejudycjalne TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. Tymczasem kwestia zgodności bądź braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki umożliwiające to wstrzymanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 61 § 3 p.p.s.a.) nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej zasadności działań podjętych w toku postępowania administracyjnego więc względy podnoszone przez skarżącą, nie mogą zostać uznane za istotne dla rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FZ 34/12). Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może wnikać w meritum sprawy – wówczas rozstrzygałby przed wyznaczeniem rozprawy, co jest niedopuszczalne. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.