I SA/Po 419/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2011r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie; 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie [...] zł. Pismem nadanym dnia[...] maja 2011 r. P. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Podczas rozprawy w dniu [...] września 2011 r. skarżący oświadczył, że spłaca dobrowolnie zaległość w ratach i chciałby spłacić całą należność w takich ratach, jak dotychczas. W związku z tym cofa skargę złożoną w niniejszej sprawie na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej – P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Zasadą jest, że cofnięcie skargi wiąże Sąd, gdyż składając takie oświadczenie strona skarżąca daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do Sądu. Cofnięcie skargi podlega ograniczonej kontroli Sądu administracyjnego w sytuacji, kiedy doszło już do wszczęcia postępowania. Zgodnie z powołanym przepisem, Sąd musi uznać tę czynność za niedopuszczalną, jeśli stwierdzi, że zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z powyższych przesłanek negatywnych, które uniemożliwiałyby stronie cofnięcie skargi. Biorąc więc pod uwagę treść przytoczonej normy prawnej z art. 60 P.p.s.a. oraz okoliczność skutecznego cofnięcia skargi, stwierdzić należy, że zachodzi jedna z przesłanek umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, o której stanowi art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Wobec powyższego, Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 P.p.s.a., jak w pkt. 1 sentencji. O kosztach postępowania postanowiono w oparciu o treść art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.