I SA/Po 421/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Protokolant referent stażysta Monika Wiza po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi P.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniesionego zażalenia oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., wydanym na podstawie art. 216, art. 180 § 1, art. 181 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – dalej: Ordynacja podatkowa, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] włączył do postępowania podatkowego wszczętego na wniosek [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie potrącenia (kompensaty) zaległości w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad i grudzień 2008 r. ze zgłaszanymi wierzytelnościami, jako dowód: wyrok Sądu Okręgowego w [...] Ośrodek Zamiejscowy w [...] Wydział Cywilny z dnia [...] maja 2010 r. sygn. akt [...], oddalający powództwo [...] i [...] przeciwko Skarbowi Państwa - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...]. Na powyższe postanowienie [...] pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. złożył zażalenie, w którym, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 maja 2005 r. o sygn. akt I SA/Po 727/03, wniósł o kompensatę wzajemnych zobowiązań, bądź o spłatę należnych pieniędzy wraz z odsetkami Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...], na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że w zaskarżonym postanowieniu strona została prawidłowo pouczona, iż na przedmiotowe postanowienie nie służy zażalenie. Jednocześnie w pouczeniu zostało wskazane, że zaskarżenie wydanego rozstrzygnięcia może nastąpić wraz z wniesieniem odwołania od decyzji zgodnie z art. 237 Ordynacji podatkowej. Jeżeli zatem strona wniesie odwołanie od decyzji, gdzie podniesie również zarzuty przeciwko wydanemu w trakcie postępowania postanowieniu, mogą być one rozpatrzone jedynie łącznie z wniesionym odwołaniem. W skardze z dnia [...] marca 2012 r. skarżący nie sformułował konkretnych zarzutów przeciwko zaskarżonemu postanowieniu, a jedynie wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko przedstawione we wcześniejszych pismach. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2012 r. skarżący zarzucił, że Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu opiera stanowisko na informacjach i okolicznościach wskazanych przez Urząd Skarbowy w [...], który odwołuje się do wyroku Sądu Okręgowego w [...] Ośrodek Zamiejscowy w [...] z dnia [...] maja 2010 r. o sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje. Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej : P.p.s.a, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, w świetle której sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. W myśl § 2 cytowanego artykułu postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 236 § 1 Ordynacji na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia wskazane w ustawie. Zażalenie jest środkiem prawnym przysługującym od postanowień wydanych w toku postępowania podatkowego. Nie jest to środek przysługujący od wszystkich postanowień. Zażalenie jest tzw. zwyczajnym środkiem zaskarżenia. W tym miejscu wskazać należy, iż system środków zaskarżenia został przez ustawodawcę tak skonstruowany, że zaskarżalne są tylko takie postanowienia, których możliwość wzruszenia ustawodawca wyraźnie przewidział. Art. 237 Ordynacji przewiduje możliwość zaskarżenia postanowień, na które nie przysługuje zażalenie. Postanowienia te może zaskarżyć strona w odwołaniu od decyzji. Natomiast na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania ( zażalenia ). Z powyższego wynika, że w stadium wstępnym postępowania organ zażaleniowy podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy zażalenie jest dopuszczalne. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez skarżącego na postanowienie z dnia [...] stycznia 2012 r. organu pierwszej instancji wydane w przedmiocie włączenia do postępowania podatkowego określonego dowodu, tj. wyroku Sądu Okręgowego w [...] Ośrodek Zamiejscowy w [...] Wydział Cywilny z dnia [...] maja 2010 r. Włączenie powyższego dowodu do prowadzonego postępowania podatkowego nastąpiło na mocy art. 180 § 1, 181, 187 Ordynacji podatkowej. Organ pierwszej instancji stwierdził, że dowód ten ma znaczenie w postępowaniu podatkowym w sprawie potrącenia (kompensaty) zaległości w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2008 r. Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd nie znalazł podstaw do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Prawidłowo organ odwoławczy wywiódł, że na postanowienie organu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie nie przysługiwało zażalenie. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu zasadnie rozstrzygnął, że zażalenie jest niedopuszczalne. Sąd zauważa, że skarżący w skardze nie określił zarzutów dotyczących wydanego postanowienia, a jedynie wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko przedstawione we wcześniejszych pismach. Zarówno w zażaleniu jak i w piśmie procesowym skierowanym do Sądu strona wnioskuje o kompensatę wzajemnych zobowiązań, bądź o spłacenie należnych pieniędzy wraz z odsetkami. Powyższe zarzuty merytoryczne, podobnie jak załączone przez skarżącego, wydane w jego sprawie decyzje oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (k. 12 – 40 akt sądowych) - nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przedmiotowe postępowanie dotyczy niedopuszczalności wniesionego zażalenia w związku z postanowieniem włączającym do akt sprawy podatkowej wyrok Sądu Okręgowego. Na wydane w trakcie trwania postępowania podatkowego postanowienie, które nie rozstrzygało kwestii merytorycznych, nie przysługiwało zażalenie. W konsekwencji w sprawie odpowiednie zastosowanie miały przepisy art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, na podstawie których organ odwoławczy stwierdził w formie postanowienia niedopuszczalność zażalenia. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.