I SA/Po 429/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi P.M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...]lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego postanawia: oddalić wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego Pismem z dnia [...] marca 2012r. P.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2012r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego. W petitum skargi strona wniosła o zawieszenie prowadzonej egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie jest organem egzekucyjnym i nie ma kompetencji do zawieszania postępowania egzekucyjnego. Kompetencja ta przysługuje wyłącznie organowi egzekucyjnemu (art. 34 § 3, art. 56, art. 110p § 3, art. 114d ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, t.j. Dz. U. z 2005 Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Należy bowiem wyjaśnić, że w świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, w skrócie: P.p.s.a.) Sąd administracyjny może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Tym samym udzielenie przez Sąd administracyjny ochrony tymczasowej może odnosić się wyłącznie do sfery prawnej wykonania aktu administracyjnego (w tym wypadku zaskarżonej decyzji podatkowej), a nie jego faktycznej realizacji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. W tym stanie rzeczy wniosek strony nie zasługiwał na uwzględnienie. Z tego względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.