I SA/Po 431/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań-[...], postanowieniem z dnia 03 listopada 2016 r., nr [...], wydanym na skutek wniesionych przez J. P. (dalej zwanego również skarżącym) zarzutów związanych z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego oraz jego małżonki, uznał za zasadny zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia w zakresie niewskazania okresu przerw w naliczaniu odsetek. Z uwagi na powyższe omawianym postanowieniem umorzono postępowanie egzekucyjne w części dotyczącej odsetek zawyżonych o [...] zł. Wskazanym postanowieniem uznano również za niezasadny zarzut niedopuszczalności egzekucji poprzez skierowanie jej do majątku wspólnego. Organ I instancji wyjaśnił, że otrzymał do realizacji tytuł wykonawczy wystawiony przez Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z dnia 30 grudnia 2015 r., nr [...]. Tytuł ten został wystawiony na małżonkę skarżącego oraz niego samego. Zawiadomieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w W.. Zawiadomienie o powyższym doręczono stronom w dniu 22 stycznia 2016 r. Skarżący, pismem z dnia 03 lutego 2016 r., wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wnosząc równocześnie o przywrócenie terminu do ich wniesienia. Organ I instancji postanowieniem z dnia 16 lutego 2016 r. przywrócił termin do wniesienia zarzutów. Wierzyciel, postanowieniem z dnia 05 kwietnia 2016 r., uznał za nieuzasadniony zarzut skierowania egzekucji administracyjnej do majątku wspólnego mimo istniejącego pomiędzy małżonkami ustroju rozdzielności majątkowej. Wskazanym postanowieniem za zasady uznano jednak zarzut niewskazania przez wierzyciela okresu przerw w naliczaniu odsetek. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem SKO w S. z dnia 01 września 2016 r. Skarżący jako podstawę wniesionych zarzutów wskazał art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z pkt 3 oraz art. 33 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a."). Naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z pkt 3 powołanego aktu skarżący upatruje w określeniu w tytule wykonawczym egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia w zakresie, w jakim nie został w nim wskazany okres przerw w naliczaniu odsetek. Z kolei naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. skarżący dopatruje się w skierowaniu egzekucji administracyjnej do majątku wspólnego w sytuacji gdy w dniu 09 października 2014 r. wierzyciel został poinformowany o istniejącym między skarżącym a jego małżonką ustroju rozdzielności majątkowej. W decyzji Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z dnia 30 czerwca 2015 r. stwierdzono, że odsetki od kwot, do których zwrotu zobowiązana jest małżonka skarżącego nalicza się od terminów wskazanych w decyzji z wyłączeniem okresu od dnia 22 lipca 2014 r. do dnia doręczenia decyzji. Powyższe wyłączenie naliczania odsetek nastąpiło w związku z treścią art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."). Zgodnie z powołanym przepisem, odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji organu I instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie trzech miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W tym kontekście skarżący stwierdził, że omawiana wada tytułu wykonawczego stanowi podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając zarzut niedopuszczalności egzekucji, wskazano, że zobowiązanie do zwrotu środków z dofinansowania wynikające z ostatecznej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 29 września 2015 r. powstało zgodnie z art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 ze zm. – dalej w skrócie: "u.f.p."), 14 dni po doręczeniu decyzji, tj. dnia 31 października 2015 r. W tym kontekście podniesiono, że wierzyciel został poinformowany o istniejącym pomiędzy małżonkami ustroju rozdzielności majątkowej. Naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań-[...] wskazał, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7,9-10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ I instancji będąc związany stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutu na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., umorzył postępowanie egzekucyjne w zakresie zawyżonej o kwotę [...]zł wysokości odsetek wskazanych w tytule wykonawczym. Wierzyciel uznał bowiem, że w tytule wykonawczym błędnie wyliczono odsetki na dzień jego wystawienia z uwagi na nie uwzględnienie przerw w naliczaniu odsetek. Odnosząc się do drugiego z zarzutów skarżącego wskazano, że ostateczna decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 29 września 2015 r. ma charakter deklaratoryjny. Z uwagi na powyższe stwierdzono, że zobowiązanie małżonki skarżącego do zwrotu udzielonego dofinansowania powstało przed zawarciem umowy ustanawiającej rozdzielność majątkową. Zgodnie zaś z art. 29 § 2 pkt 1 O.p., skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej. Skarżący wniósł zażalenie na wymieniona na wstępie postanowienie, wskazując, że dopiero decyzja z dnia 30 czerwca 2015 r., wydana kilka miesięcy po ustanowieniu rozdzielności majątkowej, "może zostać uznana za dzień pojawienia się zobowiązania". Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 19 stycznia 2017 r., nr [...], utrzymał zaskarżonej postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji co do niezasadności zarzutu podnoszącego niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Co prawda, zgodnie z art. 34 § 1 § 1 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonego zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 6 powołanego aktu nie jest wiążące dla organu egzekucyjnego, to jednak z uwagi na fakt, że kluczową kwestią podniesioną w tymże zarzucie była data powstania zobowiązania oraz jego wymagalność, słusznie postanowiono respektować stanowisko wierzyciela. Wskazano, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu tylko dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ze stanowiska wierzyciela potwierdzonego przez SKO w S. wynika, że ostateczna decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 29 września 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji wydana na podstawie art. 207 u.f.p. w przedmiocie zwrotu dofinansowania, na podstawie której prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, ma charakter deklaratoryjny. Momentem powstania zobowiązania był dzień rozwiązania umowy o dofinansowanie projektu, tj. dzień 27 czerwca 2014 r. Ustawodawca uznał, że środki wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, z naruszeniem procedur bądź pobrane w nienależnej wysokości już z chwilą przekazania tych środków beneficjentowi są środkami nienależnymi od dnia przekazania tych środków, nie zaś z upływem 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej tę należność. Do powstania zobowiązania małżonki skarżącego doszło przed zawarciem umowy ustanawiającej rozdzielność majątkową. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, stwierdzono, że dotyczące one postępowania wierzyciela a nie organu egzekucyjnego. Ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej stanowi przedmiot skargi skierowanej do WSA w Poznaniu. W skardze skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca się naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 207 ust. 1, 8 i 9 u.f.p. – poprzez jego błędną wykładnię polegającą na tym, że organy I, jak i II instancji bezpodstawnie wywodziły z tego przepisu, że pismo Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z dnia 27 czerwca 2014 r. zawierające oświadczenie o rozwiązaniu umowy o dofinansowanie projektu nr [...] stanowi decyzję ostateczną, określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, w sytuacji w której: – pismo nie stanowiło decyzji organu, nie zawierało jej podstawowych elementów przewidzianych przepisami prawa (art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., nr 23 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.")), które decyzja winna zawierać, a stanowiło wyłącznie oświadczenie organu o rozwiązaniu umowy oraz wezwanie B. P. do zwrotu kwoty dofinansowania; – decyzja ostateczna - o której mowa w art. 207 u.f.p., o nr [...], doręczona B. P. datowana jest na dzień 30 czerwca 2015 r. i ma charakter konstytutywny, a nie jak błędnie twierdzi organ I i II instancji - deklaratoryjny; - w konsekwencji, brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych i faktycznych do kierowania egzekucji administracyjnej do majątku wspólnego skarżącego i B. P., bowiem w chwili wydania decyzji ostatecznej przez Wojewódzki Urząd Pracy w S. w dniu 30 czerwca 2015 r., pomiędzy małżonkami istniał ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej. b) art. 29 § 2 O.p. – poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na wszczęciu postępowania egzekucyjnego w administracji, wystawieniu tytułu wykonawczego na B. P. i na skarżącego i w konsekwencji skierowaniu egzekucji do majątku wspólnego, w sytuacji w której zawarcie umowy wyłączającej ustawową wspólność majątkową miało miejsce przed powstaniem zobowiązania o którym mowa w przepisach prawa, tj. przed dniem wydania decyzji zobowiązującej B. P. do zwrotu kwoty dofinansowania, co skutkowało bezprawnym prowadzeniem postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącemu z majątku wspólnego małżonków P.; 2) przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: – art. 7 i art. 77 k.p.a. – polegające na ich niezastosowaniu poprzez uznanie za prawidłowe ustaleń organu I instancji dotyczących prawidłowości dopuszczalności egzekucji administracyjnej do majątku wspólnego skarżącego i B. P., pomimo istnienia ustroju rozdzielności majątkowej małżeńskiej, a także poprzez wybiórcze gromadzenie i weryfikowanie dowodów skutkujące brakiem wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia przez organ odwoławczy sprawy; – art. 15 k.p.a. – poprzez nierozpoznanie sprawy w całokształcie wszystkich jej okoliczności faktycznych i prawnych, a polegające wyłącznie na powtórzeniu błędnej oceny organu I instancji; – art. 80 k.p.a. – poprzez zastąpienie swobodnej oceny dowodów całkowitą dowolnością organu II Instancji; – art. 107 § 1 k.p.a. – poprzez błędną jego subsumpcję i uznanie przez organy I i II instancji, że pismo Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z dnia 27 czerwca 2014 r. stanowiło decyzję, w sytuacji w której stanowiło wyłącznie oświadczenie o rozwiązaniu łączącej B. P. i Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. umowy o dofinansowanie projektu "Dane osobowe w podróży - bezpieczny wypoczynek"; – art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 27c u.p.e.a. – poprzez jego nie uwzględnienie i nierozpoznanie zarzutów odnoszących się do skierowania egzekucji do majątku wspólnego małżonków P., podczas gdy od dnia 09 października 2014 r. istnieje pomiędzy skarżącym i B. P. ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej, co stanowi jedną z przesłanek wyłączających możliwość przymusowej realizacji roszczeń w drodze egzekucji do majątku wspólnego z uwagi na jej niedopuszczalność w związku z istnieniem rozdzielności majątkowej małżeńskiej; – art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w sprawie poddanej sądowej kontroli jest możliwość skierowania egzekucji administracyjnej do majątku wspólnego skarżącego i jego małżonki. We wniesionych zarzutach w postępowaniu egzekucyjnym skarżący wskazał bowiem, że naruszony został art. 33 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. – Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), poprzez skierowanie egzekucji administracyjnej do majątku wspólnego, w sytuacji gdy w dniu 9 października 2014 r. wierzyciel został poinformowany o istniejącym między skarżącym a jego małżonką ustroju rozdzielności majątkowej. Odnosząc kwestię sporną do ustalonego stanu faktycznego sprawy poddanej sądowej kontroli, należy zauważyć, że w dniu 9 października 2014 r. zawarta została między skarżącym i jego małżonką umowa majątkowa małżeńska, na mocy której skarżący i jego małżonka ustanowili w ich małżeństwie rozdzielność majątkową, w wyniku której każdy z małżonków zachowa zarówno majątek nabyty przed zawarciem umowy, jak i majątek nabyty później, a także samodzielnie będzie zarządzać i rozporządzać całym swoim majątkiem. Niesporne jest również, że Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S., decyzją z dnia 30 czerwca 2015 r., określił przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania wraz z odsetkami, liczonymi od dnia przekazania środków. Decyzja ta została utrzymana w mocy, decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 29 września 2015 r. Natomiast skargę od tej decyzji oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r., V SA/Wa 4777/15 (orzeczenie dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Na skutek wywiedzenia skargi kasacyjnej wyrok ten jest nieprawomocny. Należy także zauważyć, że Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S., postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2016 r., przedstawił stanowisko wierzyciela na zarzuty skarżącego. W postanowieniu tym wskazano, w szczególności, że decyzja tego organu z dnia 30 czerwca 2015 r. określająca przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania wraz z odsetkami, liczonymi od dnia przekazania środków ma charakter deklaratoryjny, zatem w ocenie organu momentem powstania nieprawidłowości, tj. zobowiązania, w przedmiocie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w administracji jest dzień rozwiązania umowy o dofinansowanie projektu finansowanego ze środków europejskich, tj. 27 czerwca 2014 r. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem SKO w S. z dnia 1 września 2016 r. Wniesiona od tego postanowienia skarga została odrzucona przez WSA w Szczecinie prawomocnym postanowieniem z dnia 18 listopada 2016 r., I SA/Sz 1093/16 (orzeczenie dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze przytoczone okoliczności faktyczne należy stwierdzić, że prawidłowo wywiódł wierzyciel, a w ślad zanim organ egzekucyjny, że z uwagi na deklaratoryjny charakter decyzji Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z dnia 30 czerwca 2015 r. określającej przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania wraz z odsetkami, liczonymi od dnia przekazania środków nie zaistniała przeszkoda do skierowania egzekucji do majątku wspólnego małżonków. Należy bowiem wyjaśnić, że zgodnie z art. 29 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej. Dla oceny skutków prawnych zawartej między skarżącym i jego małżonką umowy majątkowej małżeńskiej ma moment powstania zobowiązania podatkowego. W tym kontekście istotne znaczenie ma art. 207 ust. 1 w związku z ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. – Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.; dalej: u.f.p.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji określającej przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania wraz z odsetkami. Zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p., w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Na mocy art. 207 ust. 8 u.f.p. w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja określona, odpowiednio w ust. 9 lub 11, wzywa do: 1) zwrotu środków lub 2) do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p. właściwy organ po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2. W świetle przytoczonych przepisów u.f.p. nie ulega wątpliwości, że błędne jest stanowisko skarżącego, w myśl którego decyzja Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z dnia 30 czerwca 2015 r. określająca przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania wraz z odsetkami ma charakter konstytutywny. Decyzja, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p. wydawana jest po bezskutecznym upływie terminu, w którym wezwany jest zobowiązany do zwrotu środków. Jest to decyzja deklaratoryjna, w której organ stwierdza zaistnienie przesłanek określonych w art. 207 ust. 1 u.f.p. Na deklaratoryjny charakter decyzji jednoznacznie wskazuje fakt, że w decyzji określa się termin, od którego nalicza się odsetki. Oznacza to, że omawiana decyzja nie kreuje nowego stosunku prawnego, ale stwierdza, że w przeszłości powstał stan uzasadniający jej wydanie i wiąże z nim określone konsekwencje w postaci odsetek. Zgodzić się natomiast należy ze skarżącym, że pismo z 27 czerwca 2014 r. nie stanowiło decyzji organu. Pismo to było wezwaniem, o którym mowa w art. 207 ust. 8 u.f.p. Doręczenie tego wezwania stanowi warunek wydania decyzji określającej przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania wraz z odsetkami. W rezultacie zasadnie stwierdził wierzyciel, przedstawiając stanowisko na zarzuty skarżącego, że decyzja tego organu z dnia 30 czerwca 2015 r. określająca przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania wraz z odsetkami, liczonymi od dnia przekazania środków ma charakter deklaratoryjny. Trafnie także ocenił organ, że momentem powstania nieprawidłowości, tj. zobowiązania, w przedmiocie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w administracji jest dzień rozwiązania umowy o dofinansowanie projektu, tj. 27 czerwca 2014 r. Mając na uwadze przedstawione wyjaśnienia stwierdzić należy, że zobowiązanie, w przedmiocie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w administracji powstało w dniu rozwiązania umowy o dofinansowanie projektu, tj. 27 czerwca 2014 r. W rezultacie, zgodnie z art. 29 § 2 Ordynacji podatkowej, do tego zobowiązania nie może odnieść skutków prawnych zawarta w dniu 9 października 2014 r. między skarżącym i jego małżonką umowa majątkowa małżeńska. Prawidłowo zatem organ skierował egzekucję do majątku wspólnego majątku wspólnego małżonków. Umowa ta została bowiem zawarta po powstaniu zobowiązania, które formie deklaratoryjnej zostało stwierdzone decyzją Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z dnia 30 czerwca 2015 r. określającą przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania wraz z odsetkami. W konsekwencji nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 207 ust. 1, ust. 8 i ust. 9 u.f.p. Raz jeszcze należy bowiem podkreślić, że wbrew twierdzeniom skarżącego decyzja Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z dnia 30 czerwca 2015 r. określająca przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania wraz z odsetkami ma charakter deklaratoryjny. Jej doręczenie nie powoduje zatem powstania zobowiązania podatkowego. Organy nie naruszyły także art. 29 § 2 Ordynacji podatkowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy prawidłowo zastosowały ten przepis w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Skoro niesporne jest, że umowa majątkowa małżeńska zawarta została między skarżącym i jego małżonką w dniu 9 października 2014 r., to nie może odnosić skutków prawych do zobowiązania powstałego w dniu 27 czerwca 2014 r., a więc zobowiązania powstałego przed dniem jej zawarcia. Dla oceny skutków prawnych zawartej umowy nie ma znaczenia okoliczność, że decyzja stwierdzająca istnienie zobowiązania wydana została w dniu 30 czerwca 2015 r., a więc już pod zawarciu umowy majątkowej małżeńskiej. Nie znajdują uzasadnienia także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 15, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 27c u.p.e.a. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Na mocy art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Na podstawie art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (§ 1). Organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu (§ 2). Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy (art. 52) może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania (§ 3). Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie (§ 4). Art. 80 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Na mocy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że w toku postępowania organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Stan faktyczny sprawy został ustalony na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości w zakresie niezbędnym do załatwienia sprawy. Organy wskazały na wszelkie istotne okoliczności dla wydania zaskarżonego postanowienia. Przeprowadzone w toku postępowania dowody zostały ocenione przez pryzmat zasady swobodnej oceny dowodów. W świetle okoliczności faktycznych sprawy nie ulega wątpliwości, że postępowania było dwuinstancyjne a organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie. Organy nie naruszyły także art. 107 § 1 k.p.a., gdyż pismo Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z dnia 27 czerwca 2014 r. nie stanowiło decyzji, lecz wezwanie, o którym mowa w art. 207 ust. 8 u.f.p. Organ, wydając to wezwanie, nie był zatem zobligowany, do spełnienia warunków wynikających z art. 107 § 1 k.p.a. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 27c u.p.e.a. Na mocy art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 27c u.p.e.a. Jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków. Organ, wystawiając tytuł wykonawczy, nie naruszył art. 27c u.p.e.a., ponieważ z jego treści wynika jednoznacznie, że został on wystawiony na oboje małżonków. W świetle przedstawionych wyjaśnień nie było także podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), jak w sentencji wyroku.