I SA/Po 439/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 sierpnia 2018 r. o sygn. akt I SA/Po 439/18 odrzucające skargę w sprawie ze skargi [...] S.A. w [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: I. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 sierpnia 2018 r. o sygn. akt I SA/Po 439/18 w całości; II. oddalić wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2018 r. WSA w Poznaniu odrzucił skargę skarżącej Spółki, reprezentowaną przez doradcę podatkowego A. M., na wskazaną w sentencji interpretację. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w zakreślonym terminie, pełnomocnik skarżącej, pomimo wezwania nie uzupełnił braku formalnego skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi opatrzonego datą. W zażaleniu z dnia [...] sierpnia 2018 r. skarżąca, reprezentowana przez doradcę podatkowego M. K.-K., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych. Do zażalenia dołączono prawidłowe pod względem formalnym pełnomocnictwo (k. 42 akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Stosownie do treści art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zaistniały podstawy do uchylenia postanowienia z 1 sierpnia 2018 r., którym odrzucono skargę skarżącej Spółki. Wystąpiła zatem przesłanka do uwzględnienia zażalenia i uchylenia zaskarżonego postanowienia w trybie autokontroli. Sąd przyjął za prawidłowe pełnomocnictwo doradcy podatkowego załączone do zażalenia, jak i dołączone do skargi pełnomocnictwo poświadczone za zgodność z oryginałem w dniu [...] kwietnia 2018 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że zażalenie w powyższym zakresie jest uzasadnione. Nie znajduje natomiast uzasadnienia wniosek pełnomocnika skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Zgodnie z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 P.p.s.a. Przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie. Brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Przepis art. 197 § 2 P.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527; por. postanowienie NSA z 15 listopada 2012 r., sygn. akt II GZ 395/12; postanowienia NSA z 27 września 2011 r., sygn. akt II OZ 838/11; z 28 lutego 2012 r., akt I GZ 29/12). Powyższe oznacza, że nie istnieje podstawa prawna do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w orzeczeniu wydanym na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w p. I sentencji. W pozostałym zakresie Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 209 P.p.s.a. jak w p. II sentencji.