I SA/Po 442/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2015 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia uchyla zaskarżone postanowienie. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...],[...] na podstawie art. 13 § 1 pkt 1, art. 17 § 1, art. 67a § 1 pkt 3 , art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. , poz. 749 ze zm. ) – dalej: "O.p." ,odmówił A.X. (dalej: "zobowiązania", "skarżąca") umorzenia zaległości za I, II, III i IV ratę (w łącznej kwocie [...] zł) z tytułu podatku od nieruchomości za 2013 r. W odwołaniu z dnia [...] stycznia 2014 r. zobowiązana wniosła o uchylenie powyższej decyzji. W uzasadnieniu wyjaśniła, że jej sytuacja materialna i finansowa nie uległa zmianie w stosunku do 2012 r. Powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt I SA/Po 298/13 mocą którego uchylona została decyzja organu odwoławczego i poprzedzającą ją decyzja Prezydenta Miasta [...] odmawiająca zobowiązanej umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2012 r. Zarzuciła, że organ podatkowy I instancji nie zastosował się do wytycznych sądu dla organu podatkowego zawartych w tym wyroku. Stwierdziła, że decyzja nie ma uzasadnienia faktycznego, a zawiera jedynie ogólne rozważania. Biorąc pod uwagę zalecenia zawarte w powołanym wyroku I SA/Po 298/13 wniosła o łączne rozpoznanie wniosków o umorzenie podatku od nieruchomości za 2012 r. i 2013 r. Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...],[...] na podstawie art. 216, art. 222, art. 169 O.p., zobowiązał A.X. do uzupełnienia odwołania poprzez: sprecyzowanie zarzutów przeciwko wyżej wymienionej decyzji, określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania, wskazanie dowodów uzasadniających to żądanie, w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Jednocześnie pouczył, że zażalenie na to postanowienie nie przysługuje. Wykonując wezwanie zobowiązana sprecyzowała, że wnosi o uchylenie decyzji Prezydenta nr [...]. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia , bądź umorzenie zaległości podatkowej za rok 2013. Zobowiązania dołączyła zaświadczenie z Urzędu Pracy, potwierdzające fakt, że jest osobą bezrobotną. Zarzuciła, że decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego. Powołała się na wytyczne z wyroku WSA z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt I SA/Po 298/13 odnośnie podatku od nieruchomości za 2012 r., wyrażając opinię, że wytyczne te odnoszą się także do podatku od nieruchomości za 2013 r. Wyjaśniła, że gospodaruje samotnie i nie uzyskuje dochodów z pracy – wyjątkiem jest sprawowanie funkcji organizatora O.K.E. w [...], jest to jednak jednorazowe wynagrodzenie w maju i nie przekracza [...] zł. Powyższe wynagrodzenie przeznacza na opłacenie dostaw energii elektrycznej, wody, na pokrycie wydatków zapewniających minimum egzystencji. Korzysta także z pomocy matki. Według zobowiązanej decyzja nie zawiera tych elementów prawnych, na które wskazał sąd w powołanym wyżej wyroku. Organ I instancji miał zbadać sytuację finansową zobowiązanej. Stwierdził, że nie jest osobą ubogą, ponieważ posiada dom mieszkalny. Nie przedstawił okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby odmowę umorzenia zaległości podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], na podstawie art. 220 w zw. z art. 228 § 1 pkt 3 O.p., zaznaczając, że rozpatruje "zażalenie" na postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...], orzekło o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Stwierdziło, że "A.X. pismem z dnia [...] 02.2014 roku złożyła zaskarżenie dotyczące decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] wskazując w uzasadnieniu, że jej sytuacja materialno - finansowa nie pozwala na zapłatę jej podatku gdy nie jest w stanie zaspokoić swoich potrzeb materialnych. Przy jednoczesnej subiektywnej ocenie wyrażonej przez piszącą a dotyczącej działania organu I instancji oraz sądu administracyjnego." Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy ordynacji podatkowej wymagają by w odwołaniu znalazły się zarzuty przeciw decyzji wskazujące na powstałe uchybienia, które mogą dawać uprawnienia do żądania zmiany lub uchybienia decyzji jak również określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania ze wskazaniem na zakres w jakim winna zostać zweryfikowana decyzja organu I instancji oraz wskazanie dowodów uzasadniających żądania. Oceniając odwołanie organ II instancji , że podziela stanowisko organu I instancji. W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] zobowiązana wniosła o jego uchylenie. Według skarżącej pismo spełniało wymogi formalne odwołania. Zarzuciła, że w postanowieniu nie sprecyzowano, dlaczego orzeka się o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. W decyzji organu I instancji są ogólnikowe sformułowania, a organ II instancji nie wyjaśnił, dlaczego skarżąca nie może oczekiwać rozstrzygnięcia zgodnego z wytycznymi wyroku WSA w Poznaniu z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt I SA/Po 298/13 odnośnie podatku od nieruchomości za 2012 r. Skarżąca zarzuciła organowi, że postanowienie jest dotknięte wadą nieważności, ponieważ B.X. brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji za 2012 r., gdzie stan faktyczny był identyczny. Udział tego samego urzędnika, który podlega wyłączeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 78 Konstytucji (wyrok TK sygn. P 57/07). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane. W opinii sądu organ odwoławczy naruszył art. 228 § 1 pkt 1 oraz art. 121 O.p. Z akt administracyjnych nie wynika, żeby skarżąca składała zażalenie na postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] Skarżąca bowiem po wezwaniu jej powyższym postanowieniem do usunięcia braków, odwołanie uzupełniła, nie składała natomiast żadnego zażalenia. Organ odwoławczy kwalifikując pismo skarżącej jako zażalenie, winien mieć na uwadze chociażby pouczenie , którego skarżącej udzielił w postanowieniu organ I instancji: "Na niniejsze postanowienie nie służy zażalenie". W myśl art. 236 § 1 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Na postanowienie o wezwaniu do uzupełnienia odwołania zażalenie nie służy, gdyż ordynacja podatkowa nie zawiera takiej regulacji prawnej. Organ odwoławczy, skoro uznał pismo skarżącej za zażalenie, powinien stwierdzić jego niedopuszczalność na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p. Sąd nie rozpatrywał wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, wskutek czego brak odnośnych rozważań w obligatoryjnej części uzasadnienia wyroku. Skupił się na kwestii dopuszczalności zażalenia , którą uznał za istotną i wystarczającą dla rozstrzygnięcia. Zarzuty pominięte nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Taki sposób procesowego potraktowania skargi nie może być uznany za wadliwy (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 2633/04, Lex 173345). Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną. Z sentencji postanowienia powinno wyraźnie wynikać co było przedmiotem rozpatrzenia. Z tych względów sąd, rozpoznawszy sprawę w trybie postępowania uproszczonego , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł , jak w sentencji wyroku.