I SA/Po 445/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A. i H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zaliczenia części nienależnie wyegzekwowanej kwoty na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie; 2. zwrócić skarżącym uiszczony wpis w kwocie [...] zł. Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga A. i H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy zaliczenia części nienależnie wyegzekwowanej kwoty na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. Pełnomocnik, działający w imieniu skarżących pismem z dnia 18 sierpnia 2011r. cofnął skargę na wskazane powyżej postanowienie. Składając takie oświadczenie strona skarżąca dała wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do Sądu, a w konsekwencji poddania sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia. Na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – powoływana dalej jako: p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Zasadą jest, że cofnięcie skargi wiąże Sąd. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem Sąd uzna jednak cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W analizowanej sprawie cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne. W tym stanie rzeczy zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Z tych względów i na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 oraz art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.