I SA/Po 448/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi: A.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że dodatkowe obciążenie go obowiązkiem zapłaty podatku wraz z odsetkami wyrządzi mu znaczną szkodę, która w dalszej perspektywie będzie niemożliwa do naprawienia. Dodał, że prowadzi gospodarstwo rodzinne wraz z małżonką. Mają na utrzymaniu syna, który obecnie studiuje. Wszyscy żyją skromnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Regułą ogólną wyrażoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a." jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkowo, w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może być udzielona stronie skarżącej ochrona tymczasowa, poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu - jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., może nastąpić wyłącznie w razie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jej sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w tym przepisie. Sąd stwierdza, że skarżący nie uzasadnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim nie przedłożył żadnych dokumentów, z których wynika, że jego aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Nie przedłożył żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych, ani odpisów zeznań rocznych podatkowych. Także w aktach sprawy sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Skarżący powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego. Skarżący tego nie uczynił, a sąd nie miał obowiązku działania z urzędu. Skarżący nie wyjaśnił też na czym miałaby polegać szkoda, która w dalszej perspektywie będzie niemożliwa do naprawienia. Sąd stwierdził, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności. Z tego względu takie obawy skarżącego nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych powodów sąd, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.