I SA/Po 449/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi G. R. – M. i R. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia (...) 2012r. nr (...) w przedmiocie nadania rygoru wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia (...) 2011r. nr (...) W skardze podatnicy R. M. i G. R. – M. wnieśli o wstrzymanie wykonania nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia (...) października 2011r. nr (...) określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002. Uzasadniając wniosek podali, że w przypadku braku wstrzymania wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody. Wskazali ponadto, że w toku postępowania odwoławczego dotyczącego określenia wysokości zobowiązania podatkowego przedłożyli liczne dowody, które powinny doprowadzić do obniżenia wysokości zobowiązania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania nieostatecznej decyzji wymiarowej organu I instancji nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: ppsa), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wy-konania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wy-łącza tę możliwość. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 ppsa). Sąd rozpatrując powołane przesłanki w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia w przedmiocie nadania rygoru wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe zważył, że skoro wskazana w art. 61 § 3 ppsa szkoda lub trudne do odwrócenia skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia to uznać należy, że wstrzymaniu wykonania mogą podlegać wyłącznie akty, które nadają się do wykonania. Tymczasem przedmiot skargi w rozpatrywanej sprawie stanowi postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie to ogranicza się wobec tego jedynie do stwierdzenia natychmiastowej wykonalności decyzji. Na jego podstawie żadna ze stron nie nabywa uprawnień i obowiązków, a samo postanowienie nie nadaje się do wykonania. Natomiast odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowej organu I instancji Sąd podkreśla, że zgodnie z treścią art. 135 ppsa, stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Powołany przepis uzasadnia również, w związku z art. 61 § 3 zd. 3 ppsa, rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania nie tylko zaskarżonego aktu lub czynności lecz również aktu lub czynności je poprzedzających. W opinii Sądu, powołany przepis art. 135 ppsa nie znajduje jednak zastosowania w sprawie, w której aktem zaskarżonym jest postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie tego typu nie rozstrzyga bowiem o prawidłowości decyzji objętej odwołaniem i nie zamyka jednocześnie drogi do merytorycznego rozpatrzenia odwołania. Decyzja organu I instancji - poprzedzająca zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, nie mieści się w granicach sprawy, o jakich mowa w art. 135 ppsa. Sąd nie może zatem na podstawie tego przepisu wchodzić w głąb postępowania podatkowego. Ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia ogranicza się zatem wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów dotyczących podstaw nadania rygoru. Tym samym skoro charakter zaskarżonego postanowienia wyklucza możliwość badania prawidłowości poprzedzającej je decyzji organu I instancji, to wykluczona jest także możliwość rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowej organu I instancji. Dlatego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.