I SA/Po 458/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 5 lutego 2026 r. P. L. złożył skargę na decyzję wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia. Skarżący do skargi dołączył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (załącznik nr [...] – k. [...]). Skarżący wskazał, że nałożenie na niego obowiązku zapłaty kwoty 8.652,00 zł spowoduje po jego stronie realną i trudną do odwrócenia szkodę majątkową. Wskazał także, że kwota ta istotnie obciąża jego budżet domowy, a jej zapłata przed rozpoznaniem skargi przez Sąd może prowadzić do zachwiania jego stabilności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W ocenie Sądu, złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") jest zasadą, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – wprowadzającym swoisty wyjątek od ww. zasady – po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji przez sąd ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi przywołane wyżej niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby zaskarżona decyzja została wykonana. Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, aby w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym kontekście należy zaznaczyć, że skarżący w samym wniosku lakonicznie stwierdził, że nałożenie na niego obowiązku zapłaty ww. kwoty spowoduje po jego stronie realną i trudną do odwrócenia szkodę majątkową. W ocenie Sądu, twierdzenie skarżącego nie może jednak stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wstrzymania wykonania decyzji, gdyż skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów wskazujących m.in. na jego aktualną sytuację finansową. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji czy postanowienia, strona musi natomiast wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie aktu spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności (por. postanowienie NSA z 21.03.2013 r. I FZ 15/13, orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. CBOSA). Mając na względzie powyższe, Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek uznał, że skarżący, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.