I SA/Po 458/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Katarzyna Nikodem (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi P. L. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 19 listopada 2025 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania P. L., utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z 28 maja 2025 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu. Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Policjant z Komendy Powiatowej Policji w G. 22 grudnia 2024 r. wydał dyspozycję nr [...], [...] usunięcia pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] na parking strzeżony w związku z uzasadnionym przypuszczeniem kierowania w stanie nietrzeźwym. Następnie 27 marca 2025 r. Dyżurny Komendy Powiatowej Policji wydał dyspozycję nr [...] SWD [...] - zezwolenie na odbiór pojazdu. Wydanie skarżącemu auta nastąpiło 28 kwietnia 2025 r., wraz z pojazdem właściciel otrzymał potwierdzenie jego wydania wskazujące kwotę do zapłaty w wysokości 6.500,00 zł z informacją o terminie płatności. Skarżący pokwitował odbiór pojazdu z parkingu, jednocześnie zobowiązał się do zapłaty należności, co potwierdził podpisem opatrzonym datą 28.04.2025 r. Zawiadomieniem z 8 maja 2025 r. Starosta [...] zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zapłacie kosztów za usunięcie oraz przechowanie pojazdu od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Skarżący nie złożył żadnych wyjaśnień ani wniosków w sprawie. Na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; w skrócie: "k.p.a."), art. 130a ust. 1, ust. 2, ust. 6, ust. 10h i ust. 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251; w skrócie: "p.r.d."), uchwały nr XI/98/2025 Rady Powiatu [...] z dnia 27 lutego 2025 r. w sprawie zmiany uchwały nr VIII/62/2024 Rady Powiatu [...] z dnia 28 listopada 2024 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi oraz wysokości kosztów powstałych w razie odstąpienia od usunięcia pojazdu (dalej jako: "Uchwała zmieniająca"), Starosta [...] decyzją z 28 maja 2025 r. naliczył skarżącemu kwotę 8.652,00 zł za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie. Starosta wskazał wyliczenie kosztów w następujący sposób: 1. opłata za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t.: 716,00 zł zgodnie z Uchwałą zmieniającą, 2. opłata za przechowywanie pojazdu od 22 grudnia 2024 r. do 28 kwietnia 2025 r. – 7.936,00 zł (128 dni x 62,00 zł) zgodnie z Uchwałą zmieniającą. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący, wskazując, że dyspozycja wydana przez Policję była błędna i jest wyjaśniana na drodze pozasądowej, ponadto jak wskazał kwota naliczona za usługę jest nieprawidłowa. Dodał, że patrol Policji został wezwany na miejsce szkody parkingowej i wszczął dochodzenie z art. 178a k.k. Zdaniem skarżącego zabezpieczył pojazd celem dalszej inspekcji oraz zdemontowania kamery samochodowej. Funkcjonariusz nie wydał postanowienia o zabezpieczeniu pojazdu jako dowodu rzeczowego, ale dokonał administracyjnego odholowania na podstawie art. 130a p.r.d., co spowodowało niesłuszne obciążenie skarżącego kosztami. Skarżący auto odebrał z parkingu, bo sprawa wymaga dogłębnego wyjaśnienia, a on nie zgadza się by auto stało bezużyteczne na parkingu. Skarżący podniósł także, że nieprawdą jest, iż zobowiązywał się do zapłaty należności w wysokości 8.652,00 zł. Wniósł o uchylenie decyzji w całości i zobowiązanie Policji do pokrycia należności. SKO decyzją z 19 listopada 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji o szkodzie parkingowej i prowadzonym innym postępowaniu. SKO za zasadny uznało podniesiony zarzut dotyczący zgody skarżącego na zapłatę kwoty 8.652,00 zł. Organ II instancji stwierdził jednak, że jest to niefortunne sformułowanie. Z dokumentów wynika, że skarżący podpisała zobowiązanie do zapłaty kwoty 6.500,00 zł. SKO wyjaśniło jednak, że należności za odholowanie i postój wylicza się na podstawie uchwał wew. wydanych na podstawie dyspozycji art. 130a ust. 6 p.r.d. Wobec powyższego podstawę wyliczenia kwoty opłaty za usunięcie pojazdu stanowiła uchwała Nr XI/98/2025 Rady Powiatu [...] z 27 lutego 2025 r. SKO uznało, że wyliczenie kosztów szczegółowo wskazano w uzasadnieniu decyzji i z takim wyliczeniem się zgadza i przyjmuje za swoje. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję skarżący zarzucił naruszenie art. 130a ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że istniało uzasadnione przypuszczenie, że pojazd był kierowany przez osobę w stanie nietrzeźwości, podczas gdy: - na miejscu zdarzenia nie przeprowadzono badania alkomatem właściciela auta, - wynik badania krwi został uzyskany dopiero po ponad trzech miesiącach, - uwagę skupiono na właścicielu auta, w chwili zdarzenia nie zatrzymano pozostałych osób przebywających w aucie, istniało wyłącznie domniemanie oparte na zeznaniu jednego świadka, pracownika ochrony klubu [...] czasu, a zarazem poszkodowanego w szkodzie parkingowej. Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt postępowania karnego w Sądzie Rejonowym w G.. W ocenie skarżacego, procedura administracyjna została wykorzystana instrumentalnie do realizacji celów postępowania karnego z art. 178a § 1 k.k., co jest niedopuszczalne. Usunięcie pojazdu w trybie art. 130a p.r.d. nie może służyć zabezpieczeniu dowodów w postępowaniu karnym, a koszty takich czynności ponosi Skarb Państwa, a nie obywatel. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności odnosząc się do kwestii wystawienia rachunku przez A. Sp. z o.o. w J. na kwotę 6.500,00 zł, wskazać należy, że ocenie co do zgodności z prawem podlega decyzja organu, a nie rachunek wystawiony przez uprawniony podmiot odholowujący i przechowujący pojazd. Zdaniem Sądu, organ I instancji zgodnie z art. 130a ust. 10h u.p.r.d. nałożył na skarżącego obowiązek zapłaty kwoty 8.652,00 zł za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie. Zgodnie bowiem z art. 130a ust. 10h u.p.r.d. koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Decyzja, o której stanowi art. 130a ust. 10h u.p.r.d. jest decyzją związaną, a zatem w sytuacji ziszczenia się przesłanek jej wydania, organ wydaje ją obligatoryjnie i nie ma tu znaczenia rachunek wystawiony przez podmiot zewnętrzny będący właścicielem parkingu strzeżonego. W sprawie przyczyną wydania 22 grudnia 2024 r., nr [...], [...] dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z drogi była okoliczność przewidziana w art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.r.d., tj. uzasadnione przypuszczenie kierowania w stanie nietrzeźwym (k. [...] akt adm. I inst.). Skarżący w skardze nie kwestionuje, że kierował w stanie nietrzeźwości. Nawet sam wskazał, na swój stan nietrzeźwości: "mając na uwadze mój stan nietrzeźwości (...)" (str. [...] skargi). Natomiast stosownie do art. 130a ust. 6 u.p.r. rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Podstawę wyliczenia kwoty opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu w niniejszej sprawie stanowiła uchwała Rady Powiatu [...] z 27 lutego 2025 r., nr [...] w sprawie zmiany uchwały nr VIII/62/2024 z 28 listopada 2024 r. Uchwała w par. 5 stanowi, że do postępowań administracyjnych, w których nie została jeszcze wydana decyzja o ustaleniu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu stosuje się przepisy niniejszej uchwały. Decyzja została wydana 28 maja 2025 r., natomiast uchwałą obowiązywała od marca 2025 r. W związku z tym organ prawidłowo zastosował wskazaną w decyzji uchwałę. Bezsporne jest, że A. sp. z o.o. 28 kwietnia 2025 r. wydało pojazd skarżącemu na podstawie zezwolenia na odbiór pojazdu i wskazało wysokość należnej opłaty za usunięcie i przechowanie pojazdu oraz wierzyciela płatności oraz termin zapłaty. Dokument podpisał skarżący, kwitując odbiór pojazdu oraz zobowiązując się do zapłaty należności. Skarżący nie uiścił opłaty na konto wierzyciela Powiatu [...]. W związku z powyższym w sposób odpowiadający prawu zobowiązano skarżącego do poniesienia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu na podstawie art. 130a ust. 10h u.p.r.d. W konsekwencji prawidłowo Starosta określił wysokość tych kosztów (8.652,00 zł ). Na tę kwotę złożył się: koszt usunięcia pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t (716,00 zł) oraz koszt za przechowywanie pojazdu od 22 grudnia 2024 r. do 28 kwietnia 2025 r. (128 dni x 62,00 zł = 7.936,00 zł). Treść uzasadnienia decyzji obrazuje szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania decyzji oraz wskazuje i wyjaśnia przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ, podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Dotyczy to rozstrzygnięć organów obu instancji, przy czym uzasadnienie rozstrzygnięcia organu odwoławczego zawiera także ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Z przedstawionych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa są bezpodstawne. Odnosząc się do wniosku dowodowego skarżącego wskazać należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest orzekanie przez Sąd na podstawie akt sprawy (art. 133 p.p.s.a.), przy czym p.p.s.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, ograniczonego jedynie do dowodu z dokumentu, uzależniając jednak możliwość jego przeprowadzenia od łącznego spełnienia przesłanek, o których stanowi powołany art. 106 § 3 p.p.s.a., tj.: 1) jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i 2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przy czym sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., może mieć miejsce wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Okoliczności zdarzenia związane z kierowaniem pojazdu w stanie nietrzeźwości oraz zastosowania czynności przez policję nie są brane pod uwagę w postępowaniu w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu. Z art. 130a ust. 1 powołanej ustawy wynika, że orzekając o obowiązku zapłaty kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu, organ winien ustalić, czy doszło do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu przez osobę uprawnioną, czy dyspozycja była uzasadniona okolicznościami wskazanymi w ustawie oraz czy doszło do powstania kosztów związanych z wydaniem dyspozycji. Wydanie decyzji w kwestii obciążenia właściciela pojazdu kosztami usunięcia i przechowywania nie jest uzależnione od okoliczności związanych z odpowiedzialnością karną. W związku z tym nie ma podstaw do przeprowadzenia dowodu z akt postępowania karnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.