I SA/Po 460/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku radcy prawnego EA o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi LW na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia płatnika z obowiązku pobierania podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – na rzecz radcy prawnego EA tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej kwotę [...] ([...]) + [...] ([...]) tytułem podatku VAT oraz kwotę [...] tytułem zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] odrzucił skargę LW na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia płatnika z obowiązku pobierania podatku dochodowego od osób fizycznych. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu – radca prawny EA pismem z dnia [...] poinformowała, że sporządziła opinię prawną stwierdzającą brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, którą przesłała skarżącej. Do wniosku dołączyła potwierdzenie nadania przesyłki na adres skarżącej (karta nr [...] akt sądowych). Jednocześnie wniosła o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Następnie pismem z dnia [...] uzupełniła wcześniej złożony wniosek o oświadczenie wskazujące, że opłaty za czynności przez nią podjęte nie zostały zapłacone w całości. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm., dalej jako rozporządzenie M.S.). Na podstawie § 15 rozporządzenia M.S. koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. § 16 rozporządzenia M.S. stanowi, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia M.S. radcy prawnemu przysługuje za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia M.S. stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie – 240 zł. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (por. § 2 ust. 3 rozporządzenia M.S.). Mając powyższe na uwadze należało przyznać wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną obejmującą sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej wysokości [...] (wynagrodzenie [...] + podatek VAT [...]). Tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków zwrotowi podlega kwota opłaty pocztowej w wysokości [...], wnioskodawczyni bowiem udokumentowała fakt poniesienia tej opłaty oraz jej wysokość. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 i 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b), § 2 ust. 3 i § 15 pkt 2 rozporządzenia M.S. należało orzec, jak w sentencji.