I SA/Po 461/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący B. Ł., reprezentowany przez adwokata, pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W petitum skargi sformułowano m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania skarżący podał, że jedynym źródłem utrzymania jego i jego rodziny jest prowadzona przez niego działalność gospodarcza. Wnioskodawca oświadczył, że branża transportowa, w której pracuje, wymaga ciągłych i dużych nakładów finansowych. W związku z tym stwierdził, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji całkowicie pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrycie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością. Ponadto skarżący zaznaczył, że jako główny pracodawca w rejonie prowadzenia swojej działalności gospodarczej, będzie zmuszony przeprowadzić poważną redukcję zatrudnienia. Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek, jak również stoi w sprzeczności z interesami wielu mieszkańców w tej okolicy. Zdaniem strony ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie kłóci się z interesem publicznym, albowiem skarżący robi wszystko, aby kwota wskazana w decyzji, po zweryfikowaniu jej prawidłowości w wyniku przeprowadzonego postępowania sądowego, była możliwa do zapłacenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - w skrócie: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r., o sygn. akt II FZ 585/06, wszystkie powołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej: wwworzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Nadto należy zaznaczyć, że podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu nie mogą stanowić jedynie ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., o sygn. akt I FZ 332/14). W świetle poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie adwokata, nie wykazał, aby w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Złożony przez skarżącego wniosek, w ocenie Sądu, nie pozwala na zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przejawiającej się we wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności Sąd zauważa, że skarżący w uzasadnieniu wniosku jedynie bardzo lakonicznie przedstawił swoją sytuację. W tym kontekście należy wskazać, że skarżący użył wyłącznie ogólnych i abstrakcyjnych zwrotów, a mianowicie że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji całkowicie pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrycie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością, czy też, że jako główny pracodawca w rejonie prowadzenia swojej działalności gospodarczej, będzie zmuszony przeprowadzić poważną redukcję zatrudnienia. Tymczasem powyższe tezy nie poparte żadnymi dokumentami, w żaden sposób nie pozwalają na poznanie rzeczywistej sytuacji majątkowej strony. Tym samym trudno stwierdzić, czy ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście wywoła negatywne skutki, na które powołuje się skarżący, czyli poważną redukcję zatrudnienia, czy też konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, iż w sprawie zachodzi realna możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w jego majątku, a w związku z tym brak było podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.