I SA/Po 469/25

Dnia 9 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (sprawozdawca) Protokolant: st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi B. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 2 grudnia 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej B. N. kwotę 1046 zł (tysiąc czterdzieści sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 kwietnia 2025 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2 grudnia 2024 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia B. N. (dalej jako: "podatniczka", "strona" lub "skarżąca") łącznego zobowiązania podatkowego w kwocie 3.219 zł za 2023 rok. 1.1. Z akt sprawy wynika, że na wymiar łącznego zobowiązania podatkowego za powyższy okres obejmuje: - podatek rolny, który dotyczy działki nr [...] położonej P. , o powierzchni 4,0067 ha fizycznych - 4,4074 ha przeliczeniowych, stawka podatku rocznie 185,13 zł, razem zaokrąglony podatek rolny 816 zł oraz - podatek od nieruchomości, dotyczący działki nr [...] położonej P. , o powierzchni 3.939 m˛, stawka podatku rocznie 0,61 zł razem zaokrąglony podatek od nieruchomości 2.403 zł. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, złożonej Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, Informacji o gruntach, stosując dla podatku rolnego stawki ustawowe, a dla podatku od nieruchomości - stawki uchwalone przez Radę Miasta uchwałą z dnia 8 listopada 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2023 rok. 1.2. W odwołaniu od powyższej decyzji podatniczka wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego poprzez wymierzenie zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy brak było ku temu podstaw prawnych i faktycznych. Zdaniem strony, zaskarżona decyzja narusza art. 21 § 1 ust. 2 oraz art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm. - dalej w skrócie: "o.p."). Jednocześnie podatniczka zastrzegła, że przedstawi dodatkowe uzasadnienie wadliwości zaskarżonej decyzji na dalszym etapie postępowania odwoławczego. 1.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisaną na wstępie, decyzją z dnia 28 kwietnia 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu 4 czerwca 2024 r. podatniczka złożyła Informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której była wskazana jako właściciel, użytkownik wieczysty lub posiadacz, z okresem obowiązywania od stycznia 2019 r. W Informacji w polu [...] oznaczono grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego o powierzchni 3.939 m˛. Do Informacji dołączono załącznik o nieruchomościach i obiektach budowlanych - dane o przedmiotach opodatkowania podlegających opodatkowaniu, w którym wskazano grunty położone przy ul. [...]: KW nr [...], nr obrębu: [...], nr działki: [...], powierzchnia: 1.997 m˛ (własność) oraz KW nr [...], nr obrębu: [...], nr działki: [...], powierzchnia: 1.942 m˛ (własność). Zaznaczono przy tym, że w powyższych dokumentach nie wskazano współwłaścicieli nieruchomości. Tego samego dnia została złożona kolejna Informacja o gruntach strony także z okresem obowiązywania od stycznia 2019 r., w której w polu [...] wskazano grunty orne o powierzchni 4,0067 ha. Do Informacji dołączono także załącznik o gruntach - dane o przedmiotach opodatkowania podlegających opodatkowaniu, w którym wskazano działkę przy ul. [...] nr KW [...], nr obrębu: [...], nr działki: [...], powierzchnia gruntów: 4,0067 ha, rodzaj użytku: [...], klasa użytku: [...] (własność). W tym przypadku także nie wskazano współwłaścicieli powyższych nieruchomości. W motywach decyzji organ odwoławczy powołał się na postanowienie częściowe Sądu Rejonowego P. Wydział I Cywilny z dnia 12 września 2017 r., o sygn. akt I Ns [...], z którego wynika, że zniesiono współwłasność nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] i [...], stanowiącej działki o łącznej powierzchni 58 675 m˛, dla której była prowadzona KW nr [...], poprzez jej podział na dwie mniejsze nieruchomości stanowiące: - działki nr [...] o powierzchni 1.942 m˛, nr [...] o powierzchni 1.997 m˛ i [...] o powierzchni 40 067 m˛, tj. nieruchomości o łącznej powierzchni 44 006 m˛; - działki nr [...] o powierzchni 2.565 m˛, nr [...] o powierzchni 329 m˛, nr [...] o powierzchni 266 m˛, nr [...] o powierzchni 2.245 m˛, nr [...] o powierzchni 15 m˛, nr [...] o powierzchni 3.136 m˛, nr [...] o powierzchni 6.113 m˛, tj. nieruchomości o łącznej powierzchni 14 669 m˛. Wyjaśniono, że na mocy powyższego postanowienia Sądu Rejonowego P. przyznano na wyłączną własność podatniczce nieruchomość, składającą się z działki nr [...] o powierzchni 1.942 m˛, nr [...] o powierzchni 1.997 m˛ i nr [...] o powierzchni 40 067 m˛, tj. nieruchomości o łącznej powierzchni 44 006 m˛. W konkluzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zasadnie organ I instancji ustalił stronie wymiar zobowiązania podatkowego, na podstawie powyższego postanowienia Sądu Rejonowego P. przywołując jako podstawę rozstrzygnięcia przepisy art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 10, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm. - dalej w skrócie: "u.p.o.l.") oraz art. 1 i art. 6a ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1176 ze zm. - dalej w skrócie: "u.p.r."), 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji oraz zwrot kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie przepisów: 1) art. 247 § 1 pkt 4 oraz art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez brak stwierdzenia ("niestwierdzenie") nieważności decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie to dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną Prezydent Miasta, w konsekwencji organ niesłusznie wydał decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji; 2) art. 122 o.p. w wyniku niepodjęcia niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w szczególności pominięcia, że w sprawie podatku od nieruchomości/łącznego zobowiązania pieniężnego dotyczącego tej samej nieruchomości za 2023 rok została wydana ostateczna decyzja administracyjna, a wynikające z niej zobowiązanie zostało przez skarżącą zapłacone w całości z zachowaniem ustawowego terminu; 3) art. 124 w związku z art. 210 § 1 punkt 6 o.p., w wyniku niewyjaśnienia adresatowi decyzji zasadności przesłanek, którymi organy kierowały się przy załatwianiu sprawy, niewyjaśnieniu podstawy faktycznej ani prawnej wydanego rozstrzygnięcia; Zdaniem strony skarżącej decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze narusza prawo ponieważ: - w sentencji decyzji nie wskazano, jakiej konkretnie nieruchomości dotyczy "łączne zobowiązanie pieniężne za 2023 rok", którego decyzja ma dotyczyć; - organy całkowicie pominęły, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości za nieruchomość przy ul. [...] (innej skarżąca nie posiada, więc domniemywa że chodzi właśnie o tę nieruchomość) za 2023 rok zostało już zapłacone, przez skarżącą w 2023 roku, na podstawie wydanej w tym przedmiocie decyzji i w kwocie z tej decyzji wynikającej w wysokości 705 zł – co zdaniem strony skarżącej, czyni obie wydane w sprawie decyzje nieważnymi. Argumentując skargę strona wyjaśniła, że postanowienie o sygn. akt I Ns [...] w przedmiocie zniesienia współwłasności zapadło dopiero w 2023 r. i nie może dotyczyć zobowiązania w podatku do nieruchomości za 2023 rok. Organ nie wyjaśnił, z jakich przyczyn powyższe postanowienie z roku 2023 może mieć wpływ na podatek od nieruchomości/łączne zobowiązanie za 2023 rok, szczególnie w sytuacji gdy decyzja w przedmiocie tego zobowiązania za 2023 rok została wydana, doręczona i wykonana przez skarżącą w 2023 roku. Zdaniem skarżącej w decyzji nie wskazano podstawy prawnej ani faktycznej wyliczenia wymienionych w decyzji kwot, rzekomo należnego zobowiązania podatkowego. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. 2.3. Pełnomocnicy stron nie wzięli udziału w rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje. 3. Skarga ma usprawiedliwione podstawy i dlatego zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, decyzje organów obu instancji podlegają uchyleniu, bowiem naruszają prawo procesowe, w stopniu nakazującym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji lub czynności nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Uznanie skargi za zasadną następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź obrazy prawa materialnego (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (która to regulacja nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie). 3.1. Spór w kontrolowanej sprawie dotyczy zgodności z prawem decyzji w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego, obejmującego podatek rolny i podatek od nieruchomości, co do których zdaniem organów obu instancji, obowiązek podatkowy ciąży na skarżącej. Z kolei strona wywodzi, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2023 rok zostało już przez skarżącą uregulowane, w tym samym roku. Na potwierdzenie czego do skargi została załączona kserokopia polecenia przelewu kwoty 705 zł, którego odbiorcą jest Urząd Miasta, ze wskazaniem w tytule: "podatek rolny za 2023 r. cały". 3.2. Dokonując oceny przeprowadzonego postępowania podatkowego pod kątem prawidłowości zastosowania w nim przepisów proceduralnych, ze szczególnym uwzględnieniem podniesionych w skardze zarzutów, podkreślić należy, że na organy podatkowe został nałożony obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 w zw. z 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Powyższej oceny organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o prawidłowości oceny decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski są spójne i mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Dowodem w postępowaniu podatkowym jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Przykładowy katalog dowodów wymieniony został w art. 181 o.p. Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Przepis art. 210 § 4 o.p. obliguje organ, aby w uzasadnieniu faktycznym decyzji zawarte zostało w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie organy podatkowe obu instancji uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i nie dołożyły starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania podatkowego nie jest kompletny i wystarczający do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Braki w warstwie dowodowej dotyczą niewłączenia do akt sprawy i brak odniesienia się do postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 lutego 2024 r., o sygn. akt XV Ca 1043/23, o zmianie postanowienia o zniesieniu współwłasności, które zostało wskazane w odpisie KW, załączonym do akt sprawy w początkowej fazie postępowania podatkowego. Pominięcie tak istotnego orzeczenia, które pozostaje w związku z postanowieniem częściowym Sądu Rejonowego P. z dnia 12 września 2017 r., o sygn. akt I Ns [...], stanowi naruszenie fundamentalnych reguł procesowych, wynikających z art. 121 i art. 122 o.p. oraz stanowi zaniechanie gromadzenia podstawowego materiału dowodowego, czym uchybiono regulacji z art. 187 § 1 o.p Dokonując ustaleń faktycznych w kontrolowanej sprawie, organy podatkowe nie skorzystały w pełnego wachlarza dowodów, a pozyskane dokumenty przeanalizowały w sposób pobieżny, poprzestając na niewyczerpujących informacjach złożonych przez skarżącą, co stanowi naruszenie dyspozycji przepisów art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 o.p. Zdaniem Sądu rolą organów podatkowych obu instancji było podjęcie niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zaniechania w tym zakresie spowodowały, że decyzja organu I instancji pozbawiona jest merytorycznego uzasadnienia. Dopiero z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że asumpt do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego stanowiły Informacja o gruntach oraz Informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych – obie podpisane przez skarżącą i złożone wraz z załącznikami w dniu 4 czerwca 2024 r. oraz postanowienie częściowe Sądu Rejonowego P. Wydział I Cywilny z dnia 12 września 2017 r., o sygn. akt I Ns [...], dotyczące zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] i [...], stanowiącej działki o łącznej powierzchni 58 675 m˛, dla której była prowadzona KW nr [...], poprzez podział na dwie mniejsze nieruchomości i jedna z tych dwóch mniejszych nieruchomości została przyznana na wyłączną własność skarżącej. Przy czym, jak wspomniano całkowicie zignorowano, opisane w odpisie KW, postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 lutego 2024 r., o sygn. akt XV Ca 1043/23, o zmianie postanowienia o zniesieniu współwłasności, które pozostaje w związku z postanowieniem częściowym Sądu Rejonowego P. z dnia 12 września 2017 r., o sygn. akt I Ns [...]. W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę, w toku postępowania podatkowego organy obu instancji nie zgromadziły zatem dowodów, dających podstawę do wydania zaskarżonych decyzji. Wobec powyższego stanowisko organów obu instancji uznać należy za co najmniej przedwczesne, a ocenę dowodów za pobieżną, czym uchybiono regule wynikającej z art. 191 o.p. Odnośnie tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości, Sąd zauważa, że organy w sposób nieuprawniony oparły się na znajdującej się w aktach sprawy, jedynie kserokopii wspomnianego postanowienia częściowego Sądu Rejonowego P. Wydział I Cywilny z dnia 12 września 2017 r., o sygn. akt I Ns [...]. Organy nie udokumentowały, że powyższe postanowienie częściowe jest prawomocne, jako dokument wystarczający do wydania decyzji, który nie został opatrzony klauzulą o zgodności z oryginałem. Co istotniejsze strona w skardze kwestionuje owo orzeczenie, powołując się na postanowienie kończące sprawę przed Sądem Rejonowym P. z dnia 2 marca 2023 r., o tej samej sygn. akt I Ns [...], w przedmiocie zniesienia współwłasności. Z kolei tego ostatniego orzeczenia z datą 2 marca 2023 r. w aktach sprawy podatkowej brak, podobnie jak wynikającego z odpisu KW - postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 lutego 2024 r., o sygn. akt XV Ca 1043/23, o zmianie postanowienia o zniesieniu współwłasności. Powyższe okoliczności jednoznacznie świadczą o niepełnym zgromadzeniu w sprawie materiału dowodowego. W konsekwencji uznać należy, że organy obu instancji nie zadbały o prawidłowe udokumentowanie okoliczności sprawy i nie wykazały w należyty sposób istnienia obowiązku podatkowego oraz daty powstania spornego obowiązku. 3.3. Stosownie do przepisów art. 6 ust. 1 u.p.o.l. oraz art. 6a u.p.r. obowiązek podatkowy w podatku, odpowiednio: od nieruchomości oraz rolnym, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Zgodnie z postawieniami art. 4 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące, między innymi, właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Podobnie ustawodawca określił w przepisie art. 3 u.p.r., że podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące, między innymi, właścicielami gruntów. Na podstawie przepisu art. 4 o.p. obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Wobec powyższego okoliczności przesądzające o powstaniu obowiązku podatkowego muszą wynikać jednoznacznie z ustawy podatkowej. Ustalenie ich może nastąpić po analizie dwóch kategorii przepisów, których należy poszukiwać na gruncie każdej ustawy podatkowej. Pierwsza kategoria tych regulacji dotyczy zakresu podmiotowego i przedmiotowego podatku, druga zaś odnosi się do momentu, w którym obowiązek podatkowy zaczyna ciążyć i kiedy wygasa. W kontekście przepisów dotyczących zakresu podmiotowo-przedmiotowego ustawy należy ustalić, kto jest w danym podatku podatnikiem i od czego to świadczenie należy zapłacić (M. Popławski [w:] L. Etel (red.) Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany. Komentarz do art. 4, nb. 3. Lex). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że organy obu instancji zaniechały niezbędnych ustaleń w zakresie podmiotowym i przedmiotowym, co trafnie zostało wytknięte w skardze. Na podstawie akt sprawy podatkowej niemożliwe jest w istocie ustalenie, kto był podatnikiem podatku rolnego i podatku od nieruchomości należnego od przedmiotowych działek w 2023 r. oraz czy podatek rolny oraz podatek od nieruchomości zostały zapłacone za rok 2023, jak konsekwentnie twierdzi skarżąca. Innymi słowy organy obu instancji, wymierzając w zaskarżonych decyzjach w roku 2024 łączne zobowiązanie podatkowe za rok 2023, zaniedbały udokumentowania historii podatkowej przedmiotowych gruntów i nie wyjaśniły stanu dotychczas uregulowanych należności, pomimo jak twierdzi skarżąca, funkcjonowania w obrocie prawnym uprzednio wydanych decyzji za tożsamy okres rozliczeniowy. 3.4. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji winien uzupełnić akta sprawy, w sposób umożliwiający jednoznaczne ustalenie kto w 2023 r. był podatnikiem podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego za przedmiotowe nieruchomości oraz ustali, czy w istocie należności za tożsamy okres rozliczeniowy zostały uregulowane i w jakiej wysokości oraz ewentualnie czy uprzednio wydane decyzje, o których istnieniu strona jest przekonana, zostały zmienione, np. w trybie art. 254 o.p. Dopiero gdy stan faktyczny sprawy nie będzie budził wątpliwości, to w zależności od poczynionych ustaleń, należycie udokumentowanych w aktach sprawy, możliwe będzie podjęcie prawidłowych rozstrzygnięć w sprawie spornego zobowiązania podatkowego. Mając na uwadze powyższe, Sąd za zasadne uznał zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Rzeczą organów przy ponownym rozstrzyganiu sprawy będzie zatem uwzględnienie, stosownie do regulacji z art. 153 p.p.s.a., oceny prawnej wyrażonej powyżej. Wobec ujawnionych braków w materiale dowodowym, niemożliwym było zbadanie przez Sąd zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami prawa materialnego. 3.5. Wobec powyższego Sąd orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jak w punkcie pierwszym wyroku, uchylając decyzje organów obu instancji. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o regulacje z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118), uwzględniając wpis od skargi (129 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (900 zł).