I SA/Po 479/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D. P. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r., powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 zwanej dalej p.p.s.a.) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o wstrzymanie wykonania wskazanej w rubrum niniejszego orzeczenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W argumentacji zgłoszonego żądania skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana w warunkach przedawnienia. Wnioskodawczyni stwierdziła także, że przymusowe wyegzekwowanie od niej kwot określonych zaskarżoną decyzją może narazić ją na straty, które ewentualnie będzie dochodziła na drodze powództwa cywilnego od organu egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaakcentować należy, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. W ocenie Sądu, skarżąca w treści złożonego wniosku nie wykazała, aby w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że skarżąca domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, powołała się na okoliczność stanowiącą merytoryczny zarzut dotyczący zaskarżonej decyzji, ponieważ wskazała, że organ podatkowy naruszył art. 68 § 2 O.p., nastąpiło bowiem przedawnienie zobowiązania. Wniosek nie zawierał natomiast żadnego konkretnego odniesienia do przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nie można uznać za takie merytoryczne zarzuty odnoszące się do decyzji wymiarowej, jak również stwierdzenie skarżącej, że "ściągnięcie w takim stanie zobowiązania podatkowego, które nie powstało, może narazić mnie na straty". Należy wskazać, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.