I SA/Po 483/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie zwrotu przez urząd skarbowy części kwoty podatku VAT wraz z odsetkami od czerwca 1997 r. postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...], Nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie zwrotu przez urząd skarbowy części kwoty podatku VAT w wysokości [...] zł wraz z odsetkami od czerwca 1997 r. Powyższe rozstrzygnięcie zawierające pouczenie, zgodnie z którym stronie służy prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w P. w terminie 30 dni od daty jego doręczenia, zostało skarżącemu doręczone w dniu 3 kwietnia 2014 r., co wynika z potwierdzenia odbioru postanowienia (k. 54 akt administracyjnych). Wbrew temu pouczeniu skarżący, złożył skargę w dniu 2 maja 2014 r. w Urzędzie Skarbowym w T. (k. 3 akt sąd.). Skarga strony została przekazana przez organ pierwszej instancji do organu właściwego tj. Dyrektora Izby Skarbowej w P. w dniu 6 maja 2014 r. (data nadania – k. 57 akt administracyjnych). Datę tę Sąd uznał za datę wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby sprawie można nadać prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. termin do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 i 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto podkreślić należy, że termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W świetle powołanych wyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji odrzuceniem skargi. Przepis art. 54 P.p.s.a. wskazuje natomiast na pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego składa się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Dla oceny zachowania trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi istotne znaczenie ma sposób jej złożenia. W przypadku wniesienia skargi za pośrednictwem organu niewłaściwego za datę jej złożenia należy uznać datę w jakiej skarga została przekazana przez ten organ organowi właściwemu. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym wniesienie skargi za pośrednictwem niewłaściwego organu obciąża stronę skarżącą ryzykiem nieprzekazania skargi właściwemu organowi w terminie do jej wniesienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 1597/08, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonanie czynności przekazania skargi po terminie, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., skutkuje odrzuceniem skargi jako spóźnionej. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. doręczono skarżącemu wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi w dniu 3 kwietnia 2014 r. (k. 54 akt administracyjnych). Zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w P. upłynął z dniem 5 maja 2014 r. (poniedziałek). Wprawdzie skarżący złożył skargę w dniu 2 maja 2014 r., a więc w terminie otwartym do jej wniesienia, jednak pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonym orzeczeniu, dokonał tej czynności za pośrednictwem niewłaściwego organu tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. Organ ten przekazał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w P. - jako organowi właściwemu dopiero w dniu 6 maja 2014 r., zatem po upływie trzydziestodniowego terminu przewidzianego do wniesienia skargi. W tej sytuacji należy przyjąć, że skoro skarga nie została nadana do organu właściwego, jakim był Dyrektor Izby Skarbowej w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 53 § 1 P.p.s.a. terminie, to skargę taką należało uznać za wniesioną z uchybieniem terminu. Mając zatem na względzie, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu, a wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia nie został złożony, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.