I SA/Po 490/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Michał Ilski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 7 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania wsparcia na zwiększenie bioróżnorodności lasów prywatnych oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 stycznia 2026 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia 22 września 2025 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania M. M. (dalej jako: "wnioskodawca", "strona" lub "skarżący") wsparcia na zwiększanie bioróżnorodności lasów prywatnych, w ramach interwencji "Zwiększanie bioróżnorodności lasów prywatnych w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej P. Rolnej na lata 2023-2027". 1.1. Z akt sprawy wynika, że w dniu 31 lipca 2025 r. strona, zgodnie z § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 kwietnia 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty pomocy finansowej w ramach wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych oraz w formie premii z tytułu zalesień, zadrzewień lub systemów rolno-leśnych w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej P. Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. 2023 r., poz. 737 ze zm. - dalej w skrócie: "Rozporządzenie"), za pośrednictwem platformy aplikacyjnej [...], złożyła wniosek o przyznanie wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych na rok 2025. Do przedmiotowego wniosku załączono uproszczony plan urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności skarbu państwa, należących do osób fizycznych - obręb ewidencyjny Ł. na okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2032 r., sporządzony przez Starostwo Powiatowe w S. K. . Wnioskodawca zadeklarował do przyznania pomocy w ramach wsparcia na zwiększanie bioróżnorodności lasów prywatnych powierzchnię 32,55 ha w granicach 5 działek ewidencyjnych położonych w obrębie ewidencyjnym Ł.. Termin wykonania inwestycji zwiększających bioróżnorodność lasów prywatnych określony w planie inwestycji zadeklarowano na dzień 1 czerwca 2026 r. Po przeprowadzeniu kontroli kompletności wniosku organ I instancji w dniu 12 sierpnia 2025 r. wystosował do strony wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie pomocy na interwencje leśne i zadrzewieniowe, wskazując, że rolnik zaznaczył wnioskowanie o przyznanie wsparcia na zwiększenie bioróżnorodności lasów prywatnych (WPR 2023-2027), jednak nie dołączył załącznika określonego jako "plan inwestycji lub jego kopia wraz z załącznikami, potwierdzona za zgodność z oryginałem przez nadleśniczego, który sporządził ten plan". W wezwaniu wskazano, iż stwierdzone braki należy uzupełnić: 1) w terminie 7 dni, przed terminem podania do publicznej wiadomości, na stronie internetowej Agencji, informacji o kolejności przysługiwania wsparcia na zalesianie/zadrzewienie/zwiększanie bioróżnorodności lasów/zakładanie systemów rolno-leśnych, o której mowa w § 13 ust. 4 Rozporządzenia, jeżeli w wyniku złożenia zmiany nastąpi zwiększenie wsparcia, lub która wpłynie na spełnienie kryteriów, o których mowa w § 7 ust. 1 pkt 1 lub § 8 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia lub, 2) do dnia poprzedzającego dzień w którym podmiot, został powiadomiony przez Agencję o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, zgodnie z § 12 ust. 7 pkt 2 Rozporządzenia. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe wezwanie zostało awizowane w dniu 21 sierpnia 2025 r. i ponownie awizowane w dniu 29 sierpnia 2025 r. Następnie niedoręczona przesyłka została zwrócona do nadawcy w dniu 11 września 2025 r. i uznana za doręczoną. 1.2. Decyzją z dnia 22 września 2025 r. Kierownik ARiMR odmówił przyznania wsparcia na zwiększenie bioróżnorodności lasów prywatnych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że strona złożyła wniosek do którego dołączyła "uproszczony plan urządzenia lasu", natomiast brak było wspomnianego powyżej "planu inwestycji lub jego kopii wraz z załącznikami, potwierdzonego za zgodność z oryginałem przez nadleśniczego, który sporządził ten plan". Wobec powyższego organ I instancji wystosował wezwanie, w którym zobowiązał stronę do usunięcia braków formalnych poprzez dostarczenie powyższego dokumentu. Przedmiotowe wezwanie zostało uznane za skutecznie doręczone, zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm. - dalej w skrócie: "k.p.a."). Termin do usunięcia braków formalnych mijał w terminie 7 dni przed terminem podania do publicznej wiadomości, na stronie internetowej Agencji informacji o kolejności przysługiwania wsparcia na zwiększanie bioróżnorodności lasów. 1.3. W odwołaniu wnioskodawca wniósł o uchylenie powyższej decyzji organu I instancji w całości i przyznanie pomocy, o której stanowi art. 20 pkt 5 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej P. Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r., poz. 261 ze zm. - dalej w skrócie: "u.p.s."), uwzględniającej w całości złożony wniosek. 1.4. Dyrektor ARiMR opisaną na wstępie decyzją z dnia 7 stycznia 2026 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, podzielając poczynione ustalenia, jak i ocenę prawną. W motywach decyzji wyjaśniono, że na podstawie złożonego przez stronę wniosku ustalono obszar zadeklarowany do przyznania pomocy w ramach wsparcia na zwiększanie bioróżnorodności lasów prywatnych w ramach przebudowy składu gatunkowego drzewostanu przez dolesianie luk lub odnowienie drzewostanu uszkodzonego wynoszący 32,55 ha. W ramach zabiegów ochronnych przed zwierzyną, wnioskodawca zadeklarował również zabezpieczenie przed zniszczeniem drzewek lub krzewów repelentami na powierzchni 32,55 ha. Do przedmiotowego wniosku nie dołączył jednak obligatoryjnego załącznika, o którym stanowi § 6 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, a mianowicie planu inwestycji zwiększających bioróżnorodność lasów prywatnych, o którym mowa w art. 35 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2025 r., poz. 567), sporządzonego przez nadleśniczego. Do wspomnianego wniosku załączono jedynie uproszczony plan urządzenia lasu, czyli dokument o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) Rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe Kierownik ARiMR, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wystosował do wnioskodawcy wezwanie, które zostało uznane za doręczone, zgodnie z dyspozycją art. 44 k.p.a., a strona nie usunęła braków formalnych wniosku. Organ odwoławczy odwołał się do treści § 12 ust. 1 Rozporządzenia i wyjaśnił, że wniosek o przyznanie wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych składa się w terminie od dnia 1 czerwca do dnia 31 lipca danego roku po ogłoszeniu naboru przez Prezesa Agencji. W § 12 ust. 6 Rozporządzenia precyzyjnie określono, że do wniosku o przyznanie wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych dołącza się: plan zalesienia lub plan inwestycji - w przypadku ubiegania się o przyznanie odpowiednio wsparcia na zalesianie lub wsparcia na zwiększanie bioróżnorodności lasów prywatnych. Zdaniem organu II instancji, zgodnie z § 13 ust. 1 Rozporządzenia, Kierownik ARiMR był uprawniony do odmowy przyznania wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych, jeżeli nie były spełnione warunki określone m.in. w § 6 ust. 1 Rozporządzenia, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Dyrektor ARiMR zaznaczył, że zgodnie z § 13 ust. 4 Rozporządzenia Prezes Agencji w dniu 1 października roku, w którym złożono wniosek o przyznanie wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych, podaje do publicznej wiadomości, na stronie internetowej administrowanej przez Agencję, informację o kolejności przysługiwania tego wsparcia w ramach poszczególnych interwencji, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. a). Zaznaczono, że w postępowaniu odwoławczym wnioskodawca nadal nie przedstawił obligatoryjnego załącznika, wskazanego w wezwaniu organu I instancji. Podkreślono, że postępowanie o przyznanie pomocy w ramach wsparcia na zwiększanie bioróżnorodności lasów prywatnych jest postępowaniem wszczynanym i toczącym się w oparciu o wniosek zainteresowanego, a pracownik ARiMR nie ma podstaw do modyfikowania wniosku na podstawie własnego (subiektywnego) uznania. Z akt sprawy wynika, że strona wnioskiem z dnia 30 lipca 2025 r. wystąpiła do nadleśniczego N. S. o sporządzenie planu inwestycji, lecz do dnia wniesienia odwołania plan nie został sporządzony. W ocenie organu II instancji, beneficjent na dzień złożenia wniosku był świadomy, jakie warunki powinny być spełnione dla uzyskania wsparcia i próbuje przerzucić na organ I instancji odpowiedzialność za brak sporządzenia planu przez nadleśniczego. Zaznaczono, że wniosek jest zawsze wyrażeniem woli producenta rolnego i co do zasady powinien zawierać jedynie poprawne dane, które w wyniku weryfikacji potwierdzą, iż wszystkie warunki kwalifikowalności są spełnione. Zatem to osoba, która czerpie korzyści z programu, powinna dopilnować, aby spełnić warunki ich przyznania. Co do zasady, to wnioskodawca odpowiedzialny jest, za jakość i precyzję danych zawartych we wniosku. Beneficjent pomocy finansowej tratowany jest jak profesjonalista, od którego oczekiwać należy szczególnej troski i staranności w zakresie ochrony swoich praw, a przede wszystkim w zakresie realizacji przyjętych na siebie zobowiązań. Korzystanie z funduszy unijnych nie jest obligatoryjne, co powoduje, że również na wnioskodawcach ciąży obowiązek prawidłowego przygotowania wniosku. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza brak spełnienia warunków określonych w Rozporządzeniu, tj. brak sporządzenia i dostarczenia w określonym terminie planu inwestycji, w którym szczegółowo powinny być wskazane elementy określone zgodnie z załącznikiem nr [...] do Rozporządzenia oraz odpowiednie informacje w celu wykonania planowanej inwestycji. Organ II instancji podkreślił, iż zgodnie z art. 66 ust. 2 u.p.s. "(...) ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne". Brak przedmiotowego obligatoryjnego załącznika uniemożliwia skuteczną kontrolę złożonego wniosku w zakresie spełnienia warunków do przyznania płatności, a organ I instancji nie jest ani uprawniony, ani zobowiązany do wezwania nadleśniczego do przedstawienia, czy też sporządzenia planu inwestycji. W podsumowaniu organ odwoławczy zaznaczył, że działa na podstawie ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 1199 ze zm.), a płatności zalesieniowe i zadrzewieniowe stanowią jeden z instrumentów Wspólnej P. Rolnej U. E. i mogą być przyznawane producentom rolnym, jeśli spełnią ściśle określone warunki wynikające z norm wspólnotowych. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zarzucił naruszenie przez organy administracji publicznej: a) przepisów art. 8 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a., podnosząc, że miało to istotny wpływ na wynik sprawy; b) przepisu § 13 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, które miało wpływ na wynik sprawy; c) reguł procesowych wynikających z art. 66 ust. 1 i art. 5 u.p.s., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Argumentując skargę strona powołała się na nową okoliczność, a mianowicie sporządzenie przez nadleśniczego N. S. planu inwestycji, który przekazano skarżącemu pismem z dnia 28 listopada 2025 r. Zaznaczono, że plan ma charakter minimalistyczny i aktualnie uniemożliwia osiągniecie skutków gospodarczych i środowiskowych zamierzonych przez właściciela lasu. Skarżący podał, że podjął kroki formalne w celu modernizacji planu inwestycji przez nadleśniczego. Jednocześnie za zbyt pochopne uznał przyjęcie przez organ I instancji fikcji skutecznego doręczenia wezwania, co doprowadziło do tego, że skarżący nie miał możliwości obrony swoich interesów jako strona postępowania. W skardze zwrócono uwagę, że strona przed wydaniem decyzji przez organ I instancji nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, bo nie otrzymała oddzielnego zawiadomienia z odpowiednim pouczeniem. W kwestionowanej decyzji wskazano także jako podstawę wydania decyzji odmownej przepis art. 65 ust. 1 i 2 u.p.s., podczas gdy treść decyzji wskazuje, że zastosowany został art. 62 u.p.s., który reguluje konsekwencje nieuzupełnienia braków wniosku, a ta ostatnia regulacja dotyczy tylko pomocy, o której stanowi art. 20 pkt 1-4 u.p.s. Skarżący zaznaczył, że jego wniosek dotyczy płatności bezpośrednich w ramach wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych realizowanych na podstawie art. 69 lit. d Rozporządzenia (UE) 2021/2115 z dnia 2 grudnia 2021 r. ustanawiające przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylające rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i (UE) nr 1307/2013 (Dz.U.UE.L.2021.435.1), o których mowa w art. 20 pkt 5 u.p.s. Zdaniem skarżącego, organ I instancji wybrał niewłaściwą ścieżkę procedowania w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy błędnie również interpretuje § 13 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, albowiem skoro plan inwestycji nie został sporządzony przez nadleśniczego, to nie można wydać odmownej decyzji merytorycznej. Z tych powodów decyzja organu I instancji jest przedwczesna i wydana z naruszeniem prawa. W ocenie skarżącego plan inwestycji sporządzony przez nadleśniczego, stanowiący załącznik do wniosku, nie jest elementem wniosku o przyznanie wsparcia, lecz został potraktowany jako dokument załączony do wniosku. Strona nie zgodziła się także z poglądem organu odwoławczego, jakoby była jedynym podmiotem odpowiedzialnym za przebieg i wynik postępowania. Obowiązek udowodnienia okoliczności nie daje organowi prawa do zakończenia sprawy już na wstępnym etapie bez jej merytorycznego rozpoznania. Przepisy art. 66 ust. 1 i art. 5 u.p.s. nie przewidują możliwości wydania decyzji odmownej jedynie po wstępnej ocenie kompletności wniosku. Wnioskodawca nie wiedział o wezwaniu i nie mógł przedłożyć planu inwestycji, na który oczekiwał ponad rok, ponieważ sporządzenie takiego planu należy wyłącznie do kompetencji nadleśniczego. Wskazano, że ustawodawca nie określił terminów ani kryteriów sporządzania planu, co prowadzi do dowolności działań nadleśniczego i pozbawia właściciela lasu skutecznej ochrony jego interesów. Zdaniem skarżącego organ I instancji, mógł zasięgnąć informacji u nadleśniczego N. S., w ramach współdziałania organów administracji publicznej w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR podtrzymał stanowisko i motywy wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. 2.3. W rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu nie wzięły udziału strony postępowania, ani ich pełnomocnicy, pomimo złożenia przez pełnomocnika skarżącego wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje: 3. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji lub czynności nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Uznanie skargi za zasadną następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny, a nie jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, bądź obrazy prawa materialnego (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (która to regulacja nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie). 3.1. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zasadnie organy odmówiły skarżącemu przyznania wsparcia na zwiększenie bioróżnorodności lasów prywatnych w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej P. Rolnej na lata 2023-2027. Materialnoprawne przesłanki przyznania wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych realizowanych w ramach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 z dnia 2 grudnia 2021 r. ustanawiającego przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylającego rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i (UE) nr 1307/2013 (Dz. Urz. UE L 435 z 06.12.2021, str. 1, ze zm.), określają przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 kwietnia 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznania i wypłaty pomocy finansowej w ramach wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych oraz w formie premii z tytułu zalesień, zadrzewień lub systemów rolno-leśnych w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej P. Rolnej na lata 2023-2027. Stosownie do § 1 Rozporządzenia, wsparcie inwestycji leśnych i zadrzewieniowych przyznawane jest na: zalesianie gruntów rolnych, tworzenie zadrzewień śródpolnych, zakładanie systemów rolno-leśnych, zwiększanie bioróżnorodności lasów prywatnych. Każda z powyższych form wsparcia wymaga spełnienia odrębnych przesłanek, uregulowanych w przepisach Rozporządzenia i dla każdej z form wsparcia przewidziano innych krąg podmiotów uprawnionych i odrębne warunki przyznania pomocy. Wsparcie na zwiększanie bioróżnorodności lasów prywatnych jest przyznawane zgodnie z § 6 Rozporządzenia, jednorazowo: 1) osobie fizycznej, osobie prawnej, stowarzyszeniu lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli zobowiązały się do wykonania inwestycji, o których mowa w ust. 2, zgodnie z wymogami planu inwestycji zwiększających bioróżnorodność lasów prywatnych, o którym mowa w art. 35 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, zwanego dalej "planem inwestycji", sporządzonego przez nadleśniczego P. G. L. L. P., zwanego dalej "nadleśniczym"; 2) do gruntów: a) wykazanych w ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jako las, b) dla których sporządzono uproszczony plan urządzenia lasu, o którym mowa w art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, zwanej dalej "ustawą o lasach", albo dla których została wydana decyzja starosty na podstawie inwentaryzacji stanu lasu, o której mowa w art. 19 ust. 3 ustawy o lasach, c) które nie są objęte zobowiązaniem, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na zalesianie i tworzenie terenów zalesionych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2022 r., poz. 1931 oraz z 2023 r., poz. 470), ani zobowiązaniem, o którym mowa w § 9 ust. 1 pkt 2, d) położonych poza: - obszarami Natura 2000 lub obszarami znajdującymi się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, chyba że planowane wykonanie inwestycji nie jest sprzeczne z planami ochrony albo planami zadań ochronnych tych obszarów, a w przypadku braku sporządzenia tych planów - z celami ochrony tych obszarów, - obszarami rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych lub parków narodowych lub obszarami ich otulin, chyba że planowane wykonanie inwestycji nie jest sprzeczne z celami ochrony tych obszarów. Z kolei wsparcie na zwiększanie bioróżnorodności lasów prywatnych jest przyznawane na inwestycje polegające na: 1) przebudowie składu gatunkowego drzewostanu przez: a) wprowadzenie drugiego piętra w drzewostanie, w którym średni wiek gatunku panującego w drzewostanie wynosi od 30 do 50 lat, lub b) dolesianie luk w drzewostanie, w którym średni wiek gatunku panującego w drzewostanie wynosi od 21 do 60 lat, lub odnowienie drzewostanu uszkodzonego, lub 2) zróżnicowaniu struktury drzewostanu, w którym średni wiek gatunku panującego w drzewostanie wynosi od 30 do 60 lat, przez wprowadzenie podszytu rozumianego jako dolna warstwa w drzewostanie, złożona z gatunków drzewiastych i krzewiastych, chroniących i uaktywniających glebę, lub 3) założeniu remizy rozumianej jako obszar, na którym są wprowadzane gatunki lub rodzaje drzew lub krzewów o dużym znaczeniu biocenotycznym w drzewostanie, w którym średni wiek gatunku panującego w drzewostanie wynosi od 30 do 60 lat, przy czym ta remiza powinna być ogrodzona oraz mieć powierzchnię 10 arów, lub 4) założeniu strefy ekotonowej rozumianej jako obszar, na którym są wprowadzane gatunki lub rodzaje drzew lub krzewów w pasie drzewostanu graniczącym z terenem otwartym, w którym średni wiek gatunku panującego w drzewostanie wynosi od 11 do 30 lat, lub 5) wykonywaniu cięć pielęgnacyjnych w drzewostanie, w którym średni wiek gatunku panującego w drzewostanie wynosi od 11 do 30 lat, polegających na jego rozluźnieniu przez usunięcie drzew niepożądanych, lub 6) zabiegach ochronnych przed zwierzyną polegających na: a) ogrodzeniu gruntu - w przypadku wykonywania inwestycji, o których mowa w pkt 1-4, albo b) zabezpieczeniu przed zniszczeniem drzew lub krzewów 3 palikami, repelentami, osłonkami lub wełną owczą - w przypadku wykonywania inwestycji, o których mowa w pkt 1, 2 i 4. Po ogłoszeniu naboru przez Prezesa ARiMR wniosek o przyznanie wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych składa się w terminie od dnia 1 czerwca do dnia 31 lipca danego roku (§ 12 ust. 1 Rozporządzenia). Wymogi formalne wniosku określono m.in. w § 12 ust. 6 powyższego Rozporządzenia, gdzie wskazano, że do wniosku o przyznanie wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych dołącza się plan zalesienia lub plan inwestycji - w przypadku ubiegania się o przyznanie odpowiednio wsparcia na zalesianie lub wsparcia na zwiększanie bioróżnorodności lasów prywatnych. Zgodnie z § 12 ust. 7 Rozporządzenia podmiot ubiegający się o przyznanie wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych może dokonać zmiany złożonego wniosku o przyznanie wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych: 1) w wyniku której nastąpi zwiększenie tego wsparcia lub która wpłynie na spełnienie kryteriów, o których mowa w § 7 ust. 1 pkt 1 lub § 8 ust. 1 pkt 1, najpóźniej 7 dni przed terminem podania do publicznej wiadomości, na stronie internetowej administrowanej przez Agencję, informacji, o której mowa w § 13 ust. 4, lub 2) do dnia poprzedzającego dzień, w którym został on powiadomiony przez Agencję o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu. Stosowanie do § 13 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia kierownik biura powiatowego ARiMR, w drodze decyzji, odmawia przyznania wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych, jeżeli nie są spełnione warunki określone w § 2 lub odpowiednio w § 3 lub § 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b, lub § 5 ust. 1, lub § 6 ust. 1, lub § 10 ust. 1, lub art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z § 13 ust. 4 Rozporządzenia wynika, że Prezes Agencji w dniu 1 października roku, w którym złożono wniosek o przyznanie wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych, podaje do publicznej wiadomości, na stronie internetowej administrowanej przez Agencję, informację o kolejności przysługiwania tego wsparcia w ramach poszczególnych interwencji, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. a). W przypadku gdy: 1) są spełnione warunki określone w § 2 lub odpowiednio w § 3 lub § 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b, lub § 5 ust. 1, lub § 6 ust. 1, lub § 10 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy, 2) na gruncie nie są realizowane zobowiązania, o których mowa w § 5 ust. 3 pkt 1 i 2, lub do gruntu rolnik nie ubiega się o przyznanie płatności, o których mowa w § 5 ust. 3 pkt 4 - w przypadku ubiegania się o przyznanie wsparcia na zakładanie systemów rolno-leśnych, 3) suma punktów przyznanych operacji nie jest niższa niż liczba punktów określona w § 7 ust. 1 pkt 2 lub § 8 ust. 1 pkt 2 - kierownik biura powiatowego Agencji, w terminie 7 dni od dnia podania do publicznej wiadomości informacji, o której mowa w ust. 4, wydaje postanowienie o spełnieniu warunków przyznania wsparcia inwestycji leśnych lub zadrzewieniowych i przyznaniu operacji wymaganej sumy punktów (ust. 5 powyższego paragrafu). 3.2. Mając na uwadze powyższe regulacje nie ulega wątpliwości, że ubieganie się o przyznanie wsparcia ma charakter wnioskowy, a postępowanie prowadzone jest w zakresie określonym we wniosku. Rację ma organ odwoławczy, że złożenie wniosku o przyznanie wsparcia jest dobrowolne i stanowi uprawnienie, nie zaś obowiązek. Postępowanie w sprawach dotyczących wsparcia jest sformalizowane. Oświadczenia woli wnioskodawcy składane są na formularzu, a organ jest związany danymi wskazanymi we wniosku. Postępowanie jest wszczynane w oparciu o wniosek, zaś wnioskodawca nie jest zobowiązany do uzyskania płatności i składania wniosku, ale korzysta z uprawnienia, które wynika z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 22 marca 2018 r., o sygn. akt I SA/Ke 9/18 - treść powołanych orzeczeń sądów administracyjnych dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: publ. CBOSA). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się również, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie pomocy ciąży obowiązek, by udzielane informacje były zgodne z rzeczywistością. Za rzetelność danych we wniosku o przyznanie wsparcia, odpowiada występująca o nie strona. Rozpatrywanie przez organ wniosków o przyznanie pomocy finansowej odbywa się zatem w systemie bazującym z jednej strony na zaufaniu do informacji zamieszczanych we wniosku o przyznanie płatności, a z drugiej - na jego odpowiedzialności za ich rzetelność, weryfikowaną przy stosowaniu różnych metod i środków kontroli (por. wyroki NSA z dnia: 8 stycznia 2020 r., o sygn. akt I GSK 1587/18; 15 listopada 2019 r., o sygn. akt I GSK 563/19 i 29 marca 2019 r., o sygn. akt I GSK 1369/18). Dokonując w niniejszej sprawie wspomnianej weryfikacji organ I instancji ustalił, że do wniosku złożonego w dniu 31 lipca 2025 r. skarżący załączył dokument, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) Rozporządzenia, nie przedkładając jednak obligatoryjnego załącznika wymienionego w § 6 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Przy czym co istotne, we wniosku skarżący wpisał "X" i oznaczył liczbę załączników "1" w rubryce zatytułowanej: "plan inwestycji lub jego kopia wraz z załącznikami, potwierdzona za zgodność z oryginałem przez nadleśniczego, który sporządził ten plan" – i co więcej zobowiązał się go realizować. Wobec tak sformułowanej treści wniosku, a jednocześnie braku spornego załącznika organ I instancji miał podstawy przyjąć, że niezałączenie wymaganego dokumentu stanowiło początkowo brak formalny i zasadnie wezwał stronę do jego usunięcia w wyznaczonym terminie. Z uwagi na niepodjęcie przez pełnomocnika strony przesyłki w terminach przewidzianych do jej odbioru, przedmiotowe wezwanie zgodnie z dyspozycją art. 44 k.p.a. zostało uznane za skutecznie doręczone (fikcja doręczenia), czego skarżący skutecznie nie podważył. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze na załączonej do akt kopercie (k. [...] akt) widnieją zapisy świadczące o prawidłowym awizowaniu przesyłki i pozostawieniu zawiadomienia o przesyłce w dniu 21 sierpnia 2025 r., z kolei powtórne awizo dokonane w dniu 28 sierpnia 2025 r. zostało opisane w aktach sprawy na k. [...] akt i nie zostało obalone żadnym kontrdowodem. O ile bowiem strona usiłuje podważyć sposób udokumentowania podwójnego awizowania przesyłki, o tyle nie zaprzecza, że do obu prób jej doręczenia w istocie doszło, co pozwala uznać fikcję doręczenia za skuteczną. Powyższe wywody mają jednak drugorzędne znaczenie, skoro z perspektywy czasu obecnie wiadomym jest, że zarówno w dniu składania wniosku, jak i w chwili wzywania strony do przedłożenia brakującego załącznika w postaci "planu inwestycji zwiększającej bioróżnorodność lasów prywatnych", dokument ten nie istniał i strona nie miała możliwości jego przedstawienia, bez względu na sposób doręczenia wezwania. Zdaniem Sądu, brak przedłożenia przez stronę kluczowego elementu wniosku, bez którego nie można merytorycznie dokonać jego rozpoznania, obligował organ do wydania decyzji o odmowie przyznania wsparcia. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze plan inwestycji sporządzony przez nadleśniczego jako obligatoryjny załącznik wniosku, był elementem koniecznym do przyznania wsparcia, a nie jedynie dodatkowym dokumentem załączonym do wniosku. Z akt sprawy, w tym twierdzeń strony zawartych zarówno w odwołaniu, jak i w skardze wynika jednoznacznie, iż dopiero w dniu 30 lipca 2025 r. skarżący wystąpił do nadleśniczego N. S. o sporządzenie planu inwestycji. Tymczasem składając wniosek o płatność kolejnego dnia i oznaczając w jego treści liczbę załączników "1" w stosownej rubryce skarżący potwierdził, że załącza powyższy plan, mając pełną świadomość, że w dniu składnia wniosku nie dysponuje owym dokumentem niezbędnym do uzyskania wsparcia. Pomimo oświadczenia, że skarżący zna skutki składania fałszywych oświadczeń z art. 297 § 1 i § 2 kodeksu karnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 383) wskazał na dołączenie do wniosku załącznika, który w rzeczywistości nie istniał w dniu złożenia wniosku, bo został sporządzony dopiero w dniu 28 listopada 2025 r. i załączony dopiero do skargi. Nie istniała zatem realna możliwość uzupełniania załącznika, który nie istniał ani w dniu składnia wniosku (31 lipca 2025 r.), ani nawet na dzień złożenia odwołania (24 października 2025 r.). Co więcej skarżący nie przedłożył kluczowego owego dokumentu w postaci "planu inwestycji zwiększającej bioróżnorodność lasów prywatnych" także przed wydaniem decyzji przez organ II instancji w styczniu 2026 r., choć dysponował nim od listopada 2025 r. i było to w jego interesie. Wobec biernej postawy skarżącego nie można skutecznie zarzucić organom obu instancji, jakichkolwiek uchybień proceduralnych, w tym wybranie niewłaściwej ścieżki procedowania. Zdaniem Sądu, powyższa sytuacja może wskazywać na wprowadzenie w błąd organów administracji publicznej, stąd zarzuty skargi uznać należy za bezzasadne. Nie ulega wątpliwości, że jednym z warunków przyznania wsparcia jest złożenie prawidłowo wypełnionego wniosku i przedłożenie kompletu wymaganych załączników. Zadeklarowane dane zawarte we wniosku i załączniki podlegają weryfikacji organu i dopiero wówczas stanowią podstawę przyznania wsparcia. Kluczowym w niniejszej sprawie jest, że strona na dzień złożenia wniosku nie posiadała stosownego załącznika, który wówczas w ogóle nie istniał, a zatem wnioskodawca nie spełniał warunków przyznania pomocy, określonych w Rozporządzeniu, czego w istocie nie podważa. Co więcej dopiero do skargi załączono powyższy plan, oczekując jego uwzględnienia jako nowego dokumentu, jednocześnie bagatelizując, że strona nie dysponowała nim w dniu złożenia wniosku, choć zadeklarowała jego przedłożenie. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ I instancji nie miał obowiązku wyręczać strony w kompletowaniu dokumentów niezbędnych do uzyskania przedmiotowego wsparcia, albowiem strona ponosi odpowiedzialność za treść merytoryczną wniosku i na niej ciąży obowiązek złożenia wniosku wraz ze wszystkimi wymaganymi załącznikami. Jak słusznie stwierdziły organy obu instancji "plan inwestycji zwiększających bioróżnorodność lasów prywatnych" jest obligatoryjnym wymogiem beneficjenta pomocy finansowej, wynikającym z przepisów prawa. Zasadnie zatem przyjęto, że brak przedłożenia kompletnego wniosku z załącznikami narusza wymogi formalne, wynikające z powołanych powyżej przepisów i rodzi dla strony określone konsekwencje z § 13 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. 3.3. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że zgodnie z ogólną regułą określoną w art. 5 u.p.s., z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 i 803), chyba że niniejsza ustawa stanowi inaczej. Stosownie jednak do art. 66 ust. 1 u.p.s., w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (ust. 2). Z powyższych regulacji wynika, że wprawdzie w postępowaniach dotyczących przyznania wsparcia organy ARiMR stoją na straży praworządności i obowiązane są w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy sprawy, to jednak przewidziano w nich istotne odstępstwa od ogólnych zasad uregulowanych w k.p.a. W szczególności w zakresie obowiązku aktywnego udziału w tym postępowaniu przez wnioskodawcę dofinasowania, w tym przez nałożenie na taki podmiot bezwzględnego obowiązku przedstawiania odpowiednich dowodów oraz dawania wyjaśnień zgodnie z prawdą. Aktywność organów ARiMR uzależniona jest zatem zawsze od aktywności wnioskującego o płatności i złożenia przez niego stosownych żądań i należytego ich udokumentowania. Przepisy Rozporządzenia regulują, co jest obowiązkiem beneficjenta i w jakich terminach czynności powinny być wykonane. Brak w niniejszej sprawie przedłożenia przez skarżącego obligatoryjnego dokumentu w postaci planu inwestycji, a jednocześnie złożenie przez stronę oświadczenia o jego załączeniu do wniosku, pomimo, że dokument ten w rzeczywistości nie istniał, dawało pełne podstawy do przyjęcia, że nie zostały spełnione warunki z Rozporządzenia do przyznania przedmiotowej płatności. W tym stanie rzeczy organ I instancji był zobowiązany odmówić skarżącemu przyznania wsparcia, a organ II instancji miał podstawy zaakceptować owo stanowisko, skoro strona podjęła świadomą decyzję nieujawnienia brakującego dokumentu nawet w toku postępowania odwoławczego. Istotną różnicą między postępowaniem dotyczącym płatności prowadzonym na podstawie ustawy o Planie Strategicznym dla Wspólnej P. Rolnej, a postępowaniem prowadzonym jedynie na podstawie k.p.a. jest też to, że składając wniosek o przyznanie wsparcia wnioskodawca podpisuje oświadczenie, że znane są mu zasady przyznawania płatności, w tym zasady składania odpowiednich załączników. Takiego oświadczenia nie składają z kolei osoby inicjujące postępowanie w trybie k.p.a., dlatego wobec nich stosuje się bez żadnych ograniczeń regulacje z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. Innymi słowy w postępowaniach dotyczących przyznania wsparcia, obowiązek spełnienia wymogów do ich uzyskania jest przeniesiony na podmiot wnioskujący o płatność, a nie na organ rozpoznający wniosek. Wyrażona w art. 8 k.p.a. zasada, że organ administracji prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, doznaje ograniczenia w postępowaniach przed organami ARiMR. Przepis art. 66 u.p.s. oznacza, że organ ARiMR z urzędu nie informuje rolnika o okolicznościach faktycznych i prawnych rzutujących na ustalenie jego praw jako strony postępowania (por. WSA w Lublinie w wyroku z dnia 26 kwietnia 2018 r., o sygn. akt III SA/Lu 536/17). Ograniczeniu ulega również realizacja zasad: informowania stron i innych uczestników postępowania (art. 9 k.p.a.) oraz czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). W przypadku pierwszej z zasad, ograniczenie to polega na zobowiązaniu organu do udzielania stronom niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania - i to wyłącznie na żądanie stron, a nie z urzędu. Natomiast w przypadku drugiej z zasad organ został zobligowany do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania jedynie w sytuacji, gdy strona wyraziła takie żądanie. Wobec braku takiego żądania ze strony skarżącego zarzut uchybienia regulacji z art. 10 § 1 k.p.a. nie może wywrzeć zamierzonego rezultatu. Opisane powyżej rozłożenie ciężaru dowodzenia w postępowaniu dowodowym w niniejszej sprawie powoduje, że organ wbrew oczekiwaniom skarżącego nie był zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy, ani też z własnej inicjatywy pouczania strony, czy też informowania strony o przysługujących jej prawach. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada prawdy materialnej została bowiem w postępowaniu o przyznanie płatności zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który winna przedstawić strona postępowania, czemu w niniejszej sprawie - zdaniem Sądu - organ sprostał. Z przytoczonych względów za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 8 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a, skoro organ zrealizował swoje obowiązki na podstawie powyżej wskazanych regulacji. Zdaniem Sądu, skarżący nie może również skutecznie przerzucać na organy obowiązku domagania się wyjaśnień czy poszukiwania dokumentów w sytuacji, gdy jest to jeden z warunków uzyskania przez niego przedmiotowego wsparcia. W postępowaniach tych inicjatywa dowodowa pozostawiona jest, co do zasady, stronie. Innymi słowy na stronie, która złożyła wniosek o przyznanie płatności, ciąży obowiązek aktywnego uczestnictwa w postępowaniu i przejawieniu inicjatywy dowodowej. Wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny akcentował, że w tym specyficznym postępowaniu, to nie organ administracji publicznej, a posiadacz gruntów/lasu, ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. Organowi pozostaje zaś w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały dostarczony mu materiał dowodowy, czyli odnieść się do poszczególnych dowodów i okoliczności. Przy czym, chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę. Wbrew zatem zarzutom skargi, zgodnie z wymogami zawartym w art. 7 k.p.a., organy ARiMR nie mają obowiązku działania z urzędu, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie ciąży na nich też obowiązek podejmowania wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ prowadzący postępowanie nie ma więc obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy - tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności (por. wyroki NSA z dnia: 22 września 2021 r., o sygn. akt I GSK 182/21; 7 lipca 2021 r., o sygn. akt I GSK 1950/18; 4 marca 2015 r., o sygn. akt II GSK 98/14; 7 marca 2012 r., o sygn. akt II GSK 88/11; 6 czerwca 2012 r., o sygn. akt II GSK 680/11 i 25 października 2011 r., o sygn. akt II GSK 1075/10). Pozbawione podstaw jest zatem oczekiwanie skarżącego, by organy ARiMR w ramach współdziałania zasięgały informacji w zakresie sporządzenia "planu inwestycji zwiększającej bioróżnorodność lasów prywatnych" u nadleśniczego N. S.. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, wynik niniejszej sprawy stanowi konsekwencje zaniechania przez skarżącego pozyskania w odpowiednim czasie powyższego dokumentu, a następnie wprowadzenia w błąd organu I instancji poprzez oświadczenie, że rzekomo załączył ów plan do wniosku, podczas gdy miał pełną świadomość, że dokument ten w rzeczywistości nie istnieje. Taka postawa strony zasługuje na dezaprobatę, a próba przerzucenia na organy ARiMR pozyskania powyższego planu od nadleśniczego dla skarżącego jest całkowicie nieuprawniona. 3.4. Reasumując Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja znajduje oparcie w powołanych powyżej przepisach prawa, które zastosowano do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. W niniejszej sprawie nie stwierdzono naruszeń prawa procesowego, które miałyby istotny, a nie jakikolwiek, wpływ na wynik sprawy oraz obrazy prawa materialnego, stanowiących podstawę do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie dostępny organom obu instancji materiał dowodowy został oceniony w zgodzie z regułą swobodnej oceny dowodów i nie nosi znamion dowolności. Wyniki tej oceny zostały w sposób przekonujący przestawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw.