I SA/Po 497/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności spadkobiercy za zaległości podatkowe spadkodawcy z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące XI i XII 2005 r. i II –IX 2006 r. postanawia: 1).umorzyć postępowanie 2) oddalić wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego /-/ Jerzy Małecki Skarżąca wniosła skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności spadkobiercy za zaległości podatkowe spadkodawcy z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące XI i XII 2005 r. i II –IX 2006 r. Postanowieniem z dnia 05 sierpnia 2010 r. referendarz sądowy na wniosek skarżącej zwolnił ją od uiszczenia wpisu od skargi oraz postanowił o ustanowieniu radcy prawnego (k. 56 akt sądowych). Pismem z dnia 09 listopada 2010 r. strona skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi w przedmiotowej sprawie oraz wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z urzędu według norm przepisanych (k. 87 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona skarżąca może cofnąć skargę, a jej oświadczenie w tym zakresie jest co do zasady wiążące dla sądu. Jednocześnie należy zaznaczyć, że cofnięcie skargi podlega kontroli sądu administracyjnego, a strona ma w pewnym stopniu ograniczoną możliwość zrezygnowania z ochrony prawnej w sytuacji, kiedy doszło już do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd musi uznać czynność cofnięcia skargi za niedopuszczalną, jeśli stwierdzi, że zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd zważył, iż w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna ze wskazanych wyżej przesłanek negatywnych, które uniemożliwiałyby stronie cofnięcie skargi. Wniosek zaś o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie bowiem z art. 200 powołanej ustawy warunkiem zasądzenia zwrotu kosztów postępowania jest uwzględnienie skargi. Zapadłe w niniejszej sprawie orzeczenie nie jest orzeczeniem merytorycznym, rozstrzygającym istotę sporu między stronami. Nie zachodzi również sytuacja przewidziana przepisem art. 54 § 3 cyt. ustawy. Przesłanką umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie jest cofnięcie skargi (art. 161 § 1 pkt 1 ustawy). Poza sytuacjami wskazanymi w art. 201 § 1 i 2 cyt. ustawy brak jest podstaw do zasądzania zwrotu kosztów na rzecz skarżącej od organu, gdy z innych powodów postępowanie zostanie umorzone – (art. 161 §1 - por. Niezgódka-Medek M. (w:), Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III; por. np. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2009r., sygn. akt I SAB/Wa 24/09) Uznając zatem cofnięcie przedmiotowej skargi za dopuszczalne, Sąd na podstawie art. 60 oraz art. 161 § 1 pkt 1 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. /-/ Jerzy Małecki