I SA/Po 5/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś (spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Maria Kwiecińska Protokolant st. sekr. sąd. Teresa Matuszewska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2005r. na rozprawie sprawy ze skarg I. H. i Agencji Celnej A w R. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie dotyczące obciążenia kosztami postępowania celnego I umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, II zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżących: 1. I. H. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 2. Agencji Celnej A w R. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/M. Kwiecińska /-/B. Koś /-/W. Długaszewska EW Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego obciążył firmę PW I. H. w L. oraz jej przedstawiciela pośredniego - Agencję Celną A w R. kosztami postępowania celnego prowadzonego w sprawie towaru zgłoszonego do procedury odpuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego z dnia [...]. tj. kosztami wykonania wyceny importowanych tekstyliów przez biegłego rzeczoznawcę z Centrum Badań i Ekspertyz Towaroznawczych Akademii Ekonomicznej w P. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł (równocześnie z odwołaniem od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] uznającej za nieprawidłowe zgłoszenie celne z dnia [...] w części dotyczącej określenia kwoty wynikającej z długu celnego) w imieniu stron doradca podatkowy, J. Ch. w piśmie z dnia 11.03.2002r., żądając jego uchylenia w całości. Według strony skarżącej obciążenie jej kosztami ekspertyzy biegłego było bezzasadne i niezgodne z prawem. J. Ch. przedłożył wraz z odwołaniem dwa odpisy pełnomocnictwa: z dnia 05.02.2002r. udzielonego mu przez Agencję Celną A w R. oraz z dnia 09.03.2002r. udzielonego przez I. H. przed organami celnymi, inspekcją celną, organami podatkowymi i egzekucyjnymi. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] adresowanym do J. Ch., Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej oraz art. 253 § 2, 256 § 2 art. 255 i art. 262 Kodeksu celnego stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał m.in., że J. Ch. nie mógł skutecznie złożyć zażalenia w imieniu żadnej ze stron, z uwagi na treść art. 253 § 2 Kodeksu celnego, a składając je sam stał się stroną postępowania w myśl postanowień art. 255 Kodeksu celnego. Skargę na powyższe postanowienie złożyli: I. H. (sygn. akt 3/I SA/Po 5/03) i odrębnie Agencja Celna A (sygn. akt 3/I SA/Po 39/03), wnosząc o jego uchylenie w całości jako niezgodnego z prawem. W odpowiedzi na skargi organ II instancji wniósł o umorzenie postępowania, wskazując że uwzględnił w całości żądania zawarte w skargach i w trybie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) uchylił zaskarżony akt, wydając w dniu 13 marca 2003r. stosowne postanowienia. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 12 października 2005r. sąd połączył sprawy ze skarg obu stron wniesionych na to samo postanowienie w celu ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, zarządzając ich prowadzenie pod sygnaturą 3/I SA/Po 5/03, to jest sprawy która wcześniej wpłynęła do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. W aktach administracyjnych znajdują się postanowienia z dnia 13 marca 2003r. uchylające zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie z 03.12.2002r. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, które organ celny przedłożył na żądanie sądu (złożono je aktach administracyjnych) wynika, że I. H. doręczono postanowienie nr [...] w dniu [...]. (nr nadawczy 21475), Agencji Celnej A doręczono postanowienie nr [...] w dniu [...] (nr nadawczy 21474), a J. Ch. doręczono postanowienie nr [...] w dniu [...] (nr nadawczy 21476). Uwzględnienie skargi przez Dyrektora Izby Celnej w trybie autokontroli, który obecnie przewiduje art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoduje, że postępowanie sądowo administracyjne staje się bezprzedmiotowe. Wobec powyższego należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzyć postępowanie i dlatego postanowiono jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 201 § 1 powołanej ustawy. /-/M. Kwiecińska /-/B. Koś /-/W. Długaszewska EW