I SA/Po 500/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2012 r., o sygn. akt I SA/Po 500/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), zawiesił na zgodny wniosek stron postępowanie sądowe w sprawie ze skargi E. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...], uznające za nieuzasadniony zarzut zgłoszony w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W motywach orzeczenia Sąd wskazał, że pełnomocnik skarżącego, w trakcie rozprawy, wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez skład siedmiu sędziów NSA zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości prawne, tj.: "czy do przerwania biegu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.") zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego musi nastąpić przed upływem terminu przedawnienia?". Zagadnienie prawne zostało zarejestrowane pod sygn. akt I FPS 6/12. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w P. przychylił się do wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania. Mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 28 stycznia 2016 r. strony zostały poinformowane, że NSA rozstrzygnął powyższe zagadnienie prawne w uchwale siedmiu sędziów z dnia 3 czerwca 2013 r., o sygn. akt I FPS 6/12. Dyrektor Izby Skarbowej w P. w piśmie z dnia 4 lutego 2016 r. wniósł o umorzenie, na podstawie art. 130 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postępowania sądowego. Skarżący w piśmie z dnia 10 lutego 2016 r. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania i merytoryczne rozpoznanie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 130 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd umarza zawieszone postępowanie jeżeli wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron albo z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu. Stosownie zaś do art. 131 P.p.s.a. postanowienie w przedmiocie zawieszenia, podjęcia i umorzenia postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o zawieszeniu postępowania i o odmowie podjęcia postępowania przysługuje zażalenie. W niniejszej sprawie żadna ze stron nie wystąpiła z wnioskiem o podjęcie postępowania sądowego w ciągu trzech lat od daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania sądowego (upływ wskazanego terminu nastąpił z dniem 14 listopada 2015 r.), a zatem Sąd jest zobligowany do umorzenia postępowania na podstawie art. 130 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego z dnia 10 lutego 2016 r. o podjęcie zawieszonego postępowania należy uznać za spóźniony, a to oznacza, że nie mógł on wywołać pożądanych przez skarżącego skutków prawnych. Na marginesie Sąd wyjaśnia, że znany mu jest z urzędu fakt, że w dniu [...] czerwca 2015 r. zmarł B. B. - pełnomocnik reprezentujący skarżącego w toku niniejszego postępowania. W ocenie Sądu, okoliczność ta nie miała jednak żadnego wpływu na umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. W tym kontekście wskazać bowiem należy, że od dnia podjęcia przez NSA uchwały z dnia 3 czerwca 2013 r,. o sygn. akt I FPS 6/12, do dnia śmierci pełnomocnika skarżącego upłynęły ponad 2 lata, a zatem z całą pewnością można założyć, że reprezentujący skarżącego pełnomocnik miał wiedzę o wspomnianej uchwale, a pomimo tego nie podjął on żadnych działań w celu podjęcia przez Sąd zawieszonego postępowania. Dodatkowo również sam skarżący w okresie od [...] czerwca 2015 r. (daty śmierci pełnomocnika) do dnia 14 listopada 2015 r. (daty upływu 3 lat od dnia zawieszenia postępowania) nie podjął żadnych czynności w celu podjęcia zawieszonego postępowania lub choćby powzięcia wiedzy o stanie sprawy - statusie przedmiotowego postępowania. Dotychczasowa bierność skarżącego i śmierć pełnomocnika nie usprawiedliwia wniosku z dnia 10 lutego 2016 r. o podjęcie zawieszonego postępowania, w którym wskazuje, że wyrok NSA (błędnie wskazuje na formę rozstrzygnięcia NSA) z dnia 3 czerwca 2013 r., o sygn. akt I FPS 6/12, jest na jego korzyść, a zatem wnosi o podjęcie postępowania. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd stwierdza, że skarżący nie zachował minimum staranności i dbałości o własne interesy, zwłaszcza w kontekście śmierci swojego pełnomocnika. W związku z tym Sąd uznał, że wniosek skarżącego z dnia 10 lutego 2016 r. o podjęcie zawieszonego postępowania, jako złożony po terminie stanowił czynność bezskuteczną, a tym samym nie mógł on wywołać pożądanych przez skarżącego skutków prawnych. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 130 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 i w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.