I SA/Po 501/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 26 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A w K o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A w K na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od marca do czerwca 2015 r. postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. A w K pismem z dnia [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Do skargi załączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia [...], pismem z dnia [...] wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, t.j. wyciągu z KRS. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] odrzucił skargę A w K na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od marca do czerwca 2015 r. z uwagi na okoliczność, że strona skarżąca braki formalne skargi uzupełniła po terminie. Skarżąca na to postanowienie pismem z dnia [...] wniosła zażalenie. Skarżąca uiściła wpis sądowy od zażalenia w kwocie [...]. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił zażalenie A w K na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. akt [...] w zakresie odrzucenia skargi. Wobec powyższego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] o odrzuceniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od marca do czerwca 2015 r. jest prawomocne od dnia [...]. Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako: "P.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Rozpoznając wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy należy zauważyć, że zgodnie z art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Kluczowe dla prawidłowej wykładni przytoczonego przepisu jest ustalenie znaczenia zwrotu "zbędne". Na gruncie reguł języka powszechnego zwrot "zbędny" oznacza tyle, co taki, który nie jest koniecznie potrzebny i bez którego można się obejść [tak: Wielki Słownik Języka Polskiego, dostępny pod adresem: http://www.wsjp.pl]. W ocenie starszego referendarza sądowego rozpoznającego niniejszą sprawę rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy staje się zbędne m.in. w sytuacji uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie, mimo braku rozpoznania żądania strony skarżącej przyznania jej prawa pomocy. W takiej sytuacji rozpoznawanie wniosku w tym zakresie staje się zbyteczne, bowiem nawet jego rozpoznanie zgodnie z intencją strony nie niweczy skutków prawomocnego zakończenia postępowania. Mając zatem na uwadze, że na skutek wydania przez NSA postanowienia z dnia [...], sygn. akt [...] wydane w niniejszej sprawie postanowienie WSA z dnia [...], sygn. akt [...] o odrzuceniu skargi jest prawomocne począwszy od dnia [...], stwierdzić należy, że rozpoznanie wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, a zatem postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy należy umorzyć. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.