I SA/Po 502/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej postanawia odrzucić skargę. Skarżący J. M., pismem z dnia [...] r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14 kwietnia 2017 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Próbę doręczenia skarżącemu odpisu powyższego zarządzenia na wskazany w skardze adres podjęto dwukrotnie, tj. w dniach 24 kwietnia 2017 r. (pierwsze awizo) i 4 maja 2017 r. (powtórne awizo). Przesyłka nie została przez skarżącego podjęta w terminie 14 dni od dnia pozostawienia w skrzynce oddawczej adresata pierwszego awiza, w związku z czym w dniu 12 maja 2017 r. nastąpił jej zwrot do Sądu, co dokumentuje załączona do akt sprawy koperta adresowana do strony skarżącej (k. 28 akt sąd.), z adnotacją doręczyciela: "Zwrot. Nie podjęto w terminie". Do dnia 8 czerwca 2017 r. brak skargi nie został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie zaś do art. 216 P.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Powołane powyżej przepisy nakładają na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji (w niniejszej sprawie w drodze skargi) obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku więc, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje Sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia. Jak wynika z akt badanej sprawy przedmiotowa skarga obarczona była brakiem formalnym, polegającym na niewskazaniu przez jej autora wartości przedmiotu zaskarżenia. W związku z tym Sąd wezwał skarżącego do usunięcia tego braku skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec niemożności doręczenia skarżącemu przesyłki sądowej, zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu, w sposób przewidziany w art. 65 - art. 72 P.p.s.a., została ona pozostawiona na okres 14 dni w placówce pocztowej w R.. Jak wynika z opisu koperty oraz druku zwrotnego potwierdzenia odbioru, zawiadomienie o złożeniu korespondencji skierowanej do skarżącego - zgodnie z adnotacją dokonaną przez doręczyciela - w skrzynce oddawczej adresata nastąpiło w dniu 24 kwietnia 2017 r. Kolejne awizo zostało dokonane w dniu 4 maja 2017 r. Nieodebranie przez skarżącego przesyłki w terminie 14 dni, licząc od dnia złożenia pierwszego awiza, skutkowało, na mocy art. 73 P.p.s.a., dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Podkreślić bowiem należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 P.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skoro pierwsze zawiadomienie o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej pozostawiono w skrzynce oddawczej adresata w dniu 24 kwietnia 2017 r., to od tej daty rozpoczął biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i § 3 P.p.s.a., z upływem którego nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. Ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił w dniu 8 maja 2017 r., a zatem siedmiodniowy termin do wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku procesowego upływał z dniem 15 maja 2017 r. Skarżący, w zakreślonym przez Sąd terminie, nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Tym samym ziściła się przesłanka do odrzucenia wywiedzionej w niniejszej sprawie skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.