I SA/Po 506/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Skwierzyńska po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] nr: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę. /-/ Maria Skwierzyńska Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga A. W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji podatkowej złożonej przez zmarłego męża wnioskodawczyni. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł alternatywnie o oddalenie bądź odrzucenie skargi, wskazując, że wydając interpretację pouczono stronę skarżącą o procedurze zaskarżenia interpretacji, tzn. iż skargę wnosi się do tutejszego Sądu po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa. Strona ta, mimo poinformowania jej o czynnościach i terminach związanych ze złożeniem skargi, nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle zasady z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: P.p.s.a.), przesłanką dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Regułę powyższą uzupełnia przepis art. 52 § 3 P.p.s.a., który stanowi, iż jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, można wnieść ją po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Sąd stwierdził, że w niniejszym przypadku strona skarżąca, pomimo prawidłowego pouczenia jej o konieczności spełnienia wskazanej wyżej przesłanki dopuszczalności wniesienia skargi, nie wezwała organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa, w terminie zakreślonym przez powyższą normę postępowania. W tej sytuacji należy uznać, że zaistniała jedna z podstaw odrzucenia skargi przez Sąd, o której mowa w art. 58 § 1 pkt. 6 P.p.s.a., dlatego orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ Maria Skwierzyńska