I SA/Po 510/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. "[...]" sp. z o. o. z siedzibą w [...] wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu o dokonanie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., zezwalającej na prowadzenie przez okres 6 lat działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa wielkopolskiego. Po rozpoznaniu wniosku strony Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, działając w oparciu m.in. o przepis art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm. - dalej: "u.g.h."), decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. odmówił wnioskowanej zmiany zezwolenia. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu - działając jako organ odwoławczy - decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy wydaną przez siebie decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. Wyrokiem z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt I SA/Po 797/13 (prawomocnym od dnia [...] grudnia 2013 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpatrzeniu skargi Spółki, uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] lipca 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2010 r. Wykonując powyższy wyrok Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu ponownie przystąpił do rozpatrzenia wniosku Spółki z dnia [...] listopada 2009 r. Następnie, na podstawie art. 210, art. 253a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), w związku z art. 8, art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h., decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. orzekł o odmowie dokonania wnioskowanej zmiany. Zaskarżona decyzja zawierała pouczenie, że przysługuje od niej odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, wniesione w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Decyzję doręczono stronie w dniu [...] kwietnia 2014 r. Nie zgadzając się z powyższą decyzją wydaną przez organ pierwszej instancji Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła ją do sądu. Skarga z dnia [...] maja 2014 r. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. została nadana w dniu [...] maja 2014 r. i wpłynęła do organu w dniu [...] maja 2014 r. Odpowiadając na skargę organ celny wniósł o jej odrzucenie ponieważ została wniesiona bez wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na podstawie art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść od decyzji wydanej przez organ drugiej instancji po rozpatrzeniu środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie decyzja Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. zawierała prawidłowe pouczenie o prawie strony do wniesienia odwołania do tego organu w terminie 14 dni od jej doręczenia. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę na decyzję, która jest decyzją wydaną przez organ pierwszej instancji, a od takiej decyzji skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż wniesienie skargi na tę decyzję bez wyczerpania trybu zaskarżenia jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.