I SA/Po 512/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2009 r. "[...]" Sp. z o.o. w [...] zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej w [...] o dokonanie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. zezwalającej na prowadzenie przez okres 6 lat działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier zlokalizowanych na terenie Województwa [...]. Dyrektor Izby Celnej w [...], po rozpoznaniu wniosku na podstawie m.in. art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) – dalej: "u.g.h.", decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. odmówił wnioskowanej zmiany zezwolenia. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w [...] - działając jako organ odwoławczy - decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy wydaną przez siebie decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Po 802/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] ponownie przystąpił do rozpatrzenia wniosku spółki z dnia [...] listopada 2009 r. Następnie, działając na podstawie art. 210, art. 253a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), w związku z art. 8, art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h. decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. , działając jako organ I instancji , orzekł o odmowie dokonania wnioskowanej zmiany. W pouczeniu rozstrzygnięcia organ pouczył spółkę, że od tej decyzji przysługuje odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w [...], wniesione w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Zaskarżoną decyzję doręczono spółce w dniu [...] kwietnia 2014 r. Spółka zaskarżyła decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarga została nadana w dniu [...] maja 2014 r. i wpłynęła do organu w dniu [...] maja 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] odpowiadając na skargę wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarga została wniesiona bez wyczerpania przysługujących środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, że stronie nie przysługuje, żaden środek zaskarżenia, który służył skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść od decyzji wydanej przez organ II instancji po rozpatrzeniu środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ I instancji. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. zawierała prawidłowe pouczenie o prawie strony do wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Celnej w [...] w terminie 14 dni od jej doręczenia. Spółka jednak nie wniosła odwołania do Dyrektora Izby Celnej, ale skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Tymczasem od decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., jako decyzji I instancji, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Spółka tym samym nie wyczerpała środków zaskarżenia, które jej przysługiwały w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W takiej sytuacji wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tych względów sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł , jak w sentencji postanowienia.