I SA/Po 516/06

Dnia 3 lipca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki cywilnej w podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę /-/W. Zygmont W dniu 28 kwietnia 2006 roku skarżący mylnie wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. (nr [...]) w przedmiocie przeniesienia solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki cywilnej w podatku od towarów i usług. Mając na uwadze art. 54 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd przekazał w dniu 5 maja 2006 roku powyższą skargę do organu, którego rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi - tj. do Dyrektora Izby Skarbowej w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jedną z podstawowych zasad postępowania przed sądami administracyjnymi dotyczy konieczności wniesienia skargi do Sądu w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ustawodawca w art. 54 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, iż skarga taka musi zostać wniesiona za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W niniejszym postępowaniu organem takim jest Dyrektor Izby Skarbowej w P., którego postanowienie jest przedmiotem skargi. W rozpatrywanej sprawie zwracają uwagę dwie kwestie. Pierwsza, dotycząca organu za pośrednictwem, którego wniesiono skargę oraz druga, odnosząca się do terminu jej wniesienia do Sądu. Należy zauważyć, iż skarga wniesiona została przez podatnika za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P., do którego wysłano ją w dniu 26 kwietnia 2006 roku, a więc skierowana została wadliwie. Mając to na uwadze Sąd w dniu 5 maja 2006 roku przekazał powyższą skargę organowi właściwemu, to jest organowi, którego działanie jest przedmiotem skargi, którym jest w tym wypadku Dyrektor Izby Skarbowej w P., jako organ właściwy w sprawie. Data przekazania skargi organowi właściwemu stała się tym samym datą wniesienia jej do Sądu. Uchybienie dotyczące niewłaściwego skierowania skargi, w ocenie Sądu, uznać należy za istotne, gdyż ma ono fundamentalne znaczenie dla przytoczonej przez Sąd drugiej kwestii - odnoszącej się do terminu wniesienia skargi do Sądu. Bowiem za datę wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, o której mowa w art. 53 §1 w połączeniu a art. 54 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uznać należy 5 maja 2006 roku. Zaznaczyć przy tym należy, iż termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi biegnie od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, będącego przedmiotem skargi. Z akt sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja doręczona została pełnomocnikowi skarżącego skutecznie i prawidłowo w dniu 27 marca 2006 roku. Od tego też dnia liczyć należy trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 26 kwietnia 2006 roku, w którym to dniu pełnomocnik strony co prawda wysłał skargę, jednak skierował ją do niewłaściwego organu. Jako, że skarga wpłynęła do Dyrektora Izby Skarbowej za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. dopiero w dniu 5 maja 2006 roku, uznać należy, iż termin do wniesienia skargi został niedotrzymany. Tym samym na podstawie art. 58 §1 pkt. 2 skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesiona musi zostać odrzucona przez Sąd. W związku z powyższym, mając na uwadze przesłanki z art. 58 §1 pkt. 2 w połączeniu z art. 53 §1 oraz art. 54 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd orzekł jak w postanowieniu. I-I W. Zygmont