I SA/Po 528/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 29 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2025 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2025 postanawia: odrzucić skargę Skarżący F. M. pismem z 30 czerwca 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 25 lipca 2025 r., pismem z 30 lipca 2025 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez: - podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, - nadesłanie 1 odpisu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne nakłada na stronę wszczynającą postępowanie obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia, bowiem od pism składanych w tego rodzaju sprawach pobierany jest wpis stosunkowy, obliczany w proporcji do wartości podanej przez stronę. Sąd w tym miejscu zauważa, że podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie i piśmiennictwie, że niedochowanie wymogu podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi (por. Małgorzata Niezgódka-Medek [w:] Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Lex 2011, oraz por. postanowienie NSA z 06.12.2021 r. II FZ 140/21, dostępne w bazie orzeczeń na stronie internetowej publ. bazy CBOSA). W przypadku braków formalnych skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Brak odpisu skargi, jak i brak wartości przedmiotu zaskarżenia, implikował konieczność wezwania skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni, ww. braków formalnych skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została dwukrotnie awizowana (w dniach 11 sierpnia 2025 r. i 19 sierpnia 2025 r.), a następnie w dniu 26 sierpnia 2025 r. odesłano ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z adnotacją "ZWROT nie podjęto w terminie". Na potwierdzeniu odbioru przesyłki podano, że przesyłki nie doręczono w sposób określony w pkt 1, przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej [...], o czym w dniu 11 sierpnia 2025 r. umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej, następnie zwrócono do nadawcy z uwagi na fakt, że nie została podjęta w terminie. Przyjąć zatem należy, że termin zakreślony do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w tej sprawie bezskutecznie, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone w sposób zastępczy. Stosownie bowiem do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z adnotacją, o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (por. art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (por. art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (por. art. 73 § 4 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe, skoro przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi awizowano po raz pierwszy w dniu 11 sierpnia 2025 r. (poniedziałek), to trzeba przyjąć, iż wezwanie to doręczono z dniem 25 sierpnia 2025 r. (poniedziałek) (por. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 02 września 2025 r. – k. nr [...] akt sąd.), a co za tym idzie, że siedmiodniowy termin do wykonania tego wezwania upłynął z dniem 01 września 2025 r. (poniedziałek). Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem z dniem 01 września 2025 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, nie uzupełniono ww. braków formalnych skargi. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi w zakreślonym przez Sąd terminie oznacza, że ziściły się przesłanki do odrzucenia skargi. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 16 § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.