I SA/Po 53/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi X. X. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w przedmiocie określenia kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności; postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...]zł (słownie [...] złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. wniosła skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 29 sierpnia 2016 r., nr [...] określającego skarżącemu (jako dłużnikowi) wysokość nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności. Wraz ze skargą na rachunek tutejszego Sądu uiszczono kwotę [...]zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi bądź też ewentualnie jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jako przedwczesna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Strona skarżąca nie wywiązała się obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia, które służyły jej przed organem właściwym w sprawie. Zaskarżone postanowienie wydano m.in. w oparciu o art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 – dalej w skrócie: "u.p.e.a."). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Właściwość Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 29 sierpnia 2016 r., nr [...] wynikała z postanowień art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej w skrócie: "k.p.a."). Zgodnie z tym przepisem, właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Z uwagi na treść art. 126 powołanego aktu regulacje k.p.a. normujące procedurę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stosuje się odpowiednio w odniesieniu do postanowień na które przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 17b § 1b u.p.e.a., do zażaleń na postanowienia wydane w pierwszej instancji przez organy sprawujące nadzór w rozumieniu przepisów art. 23 albo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Zgodnie zaś z art. 127 § 3 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Mając na uwadze brzmienie przytoczonych przepisów u.p.e.a. oraz k.p.a. nie może budzić wątpliwości, że skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na zaskarżone przez niego postanowienie. Wniesienie skargi należało poprzedzić skorzystaniem z tego środka zaskarżenia. Reprezentujący skarżącą profesjonalny pełnomocnik nie skorzystał z prawa wniesienia zażalenia mimo prawidłowego pouczenia go o tym prawie przez organ. Mając powyższe na uwadze skargę jako przedwczesną należało odrzucić. Stosownie bowiem do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę: jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia [tak: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LEX 2013, dokument LEX nr 148336]. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w pkt I. sentencji. Rozstrzygnięcia zawartego w pkt II. sentencji orzeczenia dokonano w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.