I SA/Po 537/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P., z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości straty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej postanawia: oddalić wniosek /-/ Gorzan Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...]r. w przedmiocie określenia D. K. wysokości straty poniesionej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2001 r. w kwocie [...] zł (w miejsce wskazanej przez podatniczkę straty w wysokości [...] zł). W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania wydanych decyzji podatkowych, zgłoszonego w skardze, skarżąca powołała się na pogarszającą się koniunkturę gospodarczą, rosnącą inflację oraz problemy zdrowotne ("ostrą i przewlekłą astmę"). Wskazała, że brak wstrzymania decyzji "zachwieje płynnością firmy" i w efekcie może pozbawić skarżącą i jej pracowników środków utrzymania, a uruchomienie procedury egzekucyjnej spowoduje ograniczenie prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej lub całkowite jej zaprzestanie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, co dotyczy aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach danej sprawy. Udzielenie w oparciu o ten przepis przez Sąd ochrony tymczasowej skarżącej wymaga jednak takiego uzasadnienia wniosku, w oparciu o które możliwe jest przyjęcie, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Wniosek skarżącej z jednej strony takiego uzasadnienia nie zawiera, skoro ogranicza się wyłącznie do przytoczenia podanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, bez ich odniesienia do konkretnej sytuacji gospodarczej, majątkowej i rodzinnej skarżącej, a z drugiej nie uwzględnia on charakteru zaskarżonej decyzji, która nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Odnosząc się do tej ostatniej kwestii, podkreślić należy, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu, który jest zgodny z treścią tego aktu. Decyzja określająca stratę podatkową nie wywołuje takich konsekwencji prawnych, jak decyzja w przedmiocie określenia zaległości podatkowej, w szczególności decyzja taka nie może być wykonana w postępowaniu egzekucyjnym. Konsekwencją określenia wysokości straty za rok 2001 jest, zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 Nr 14 poz.176 ze zm.) możliwość obniżenia o jej wysokość dochodu uzyskanego z tego samego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. Zaskarżona decyzja nie oznacza zatem dla skarżącej konieczności uiszczenia z tytułu zobowiązania podatkowego za rok 2001 jakiejkolwiek kwoty, a ewentualne negatywne konsekwencje z niej wynikające (dotyczące zobowiązań podatkowych za lata następne po roku 2001), o których jednak we wniosku nie wspomniano, a które nie wynikają z akt sprawy, nie mogą być bezpośrednim następstwem zaskarżonej decyzji, a jedynie wynikać z innych zdarzeń prawnych i faktycznych, które miały miejsce po roku 2001. Skoro zatem wniosek nie został należycie uzasadniony, a nadto dotyczy on decyzji, która nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym, na podstawie powołanych przepisów, postanowiono jak w sentencji. /-/ G. Gorzan