I SA/Po 537/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Roman Wiatrowski (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Urszula Kosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011r. sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] , utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...] , odmawiającą umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. P.G. w skardze na powyższe postanowienie wniósł o stwierdzenie nieważności postanowień organów obu instancji lub ich uchylenie. Zarzucił naruszenie art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U Nr 155, poz. 1287 ze zm.), art. 120, art. 121, art. 122, art. 127, art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: "O.p.") oraz art. 30 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (t.j. Dz. U. z 1993 r., Nr 108, poz. 486 ze zm. – dalej: "ustawa o zobowiązaniach podatkowych"). W ocenie skarżącego jego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. uległy przedawnieniu, a zobowiązanie z tego tytułu wygasło. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] czerwca 2008 r., sygn. [...] uznał skargę za zasadną. Sąd wskazał, że od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszelkich stosunków prawnych, zdarzeń, czy stanów rzeczy danego rodzaju, jeśli trwają w czasie dokonywania zmian prawa. Sąd zwrócił jednak uwagę, że w obecnym brzmieniu O.p. brak jest odpowiednika art. 30 ust. 3 zd. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, który stanowił, że po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo, jednakże przedłużenie terminu przedawnienia nie może być większe niż dalsze 5 lat. Zdaniem Sądu wolą ustawodawcy nie było jednak pogorszenie sytuacji podatnika po uchyleniu ustawy o zobowiązaniach podatkowych, dlatego stwierdził, że tylko pierwszy zastosowany środek egzekucyjny, o którym podatnik został zawiadomiony, przerywa bieg terminu przedawnienia. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] maja 2009 r., sygn. [...] uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA wskazał, że obecnie z art. 70 § 4 O.p. wynika, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania każdego środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Sąd podkreślił, że regulacje prawne, w tym art. 30 ust. 3 zd. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych (uchylony z dniem 1 stycznia 1998 r.), art. 70 § 3 O.p. (w brzmieniu obowiązujący do końca 2002 r.) oraz art. 70 § 5 O.p. (uchylony z dniem 1 września 2005 r.), miały zastosowanie jedynie w czasie ich obowiązywania. Po tej dacie zgodnie z zasadą bezpośredniego zastosowania nowego prawa ma zastosowanie w pełnym zakresie znowelizowany art. 70 O.p. Nie można przy tym stosować trochę "starego", a trochę "nowego" prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. zawiesił postępowanie w sprawie i przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, które dotyczyło kwestii zgodności art. 70 § 4 O.p. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011r. o sygn. akt P 26/10 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 70 § 4 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005r. jest zgodny z art. 2 Konstytucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. postanowił podjąć zawieszone postępowanie. Pismem z dnia [...] września 2011 r. pełnomocnik skarżącego poinformował, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. Pełnomocnik powyższą okoliczność wskazał, jako przesłankę ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na rozprawie w dniu [...] września 2011 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w [...] wniósł o umorzenie niniejszego postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W rozpatrywanej sprawie zobowiązanie podatkowe będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego uległo przedawnieniu, co w konsekwencji skutkowało umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Powyższe wynika z postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Pozwala to uznać, że w tej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Podzielając pogląd strony skarżącej (wyrażony w piśmie z dnia [...] września 2011 r.), że powyższa okoliczność stanowi przesłankę umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, należało jednocześnie uwzględnić wniosek pełnomocnika organu (wyrażony na rozprawie w dniu [...] września 2011 r.) o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.