I SA/Po 539/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 rok oddala skargę. Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] marca 2019 r. określił A Sp. z o.o. w L. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2019 r. w kwocie [...]zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem z [...] grudnia 2019 r. o sygn. akt I SA/Po [...] WSA w Poznaniu, na skutek skargi złożonej przez Spółkę, uchylił decyzję SKO w L.. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. SKO w L. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] maja 2020 r., na podstawie m.in. art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. – dalej: "O.p."), w związku z art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm. - dalej: "u.p.o.l.") określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2019 w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2019 r. Spółka złożyła DN-1 "Deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2019", w której wykazała do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 i budowle o wartości [...] zł. W załączniku "Dane o zwolnieniach podatkowych w podatku od nieruchomości" Spółka wykazała powierzchnię [...] m2 oraz [...] m2 do zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości (dalej: "uchwała Rady Miejskiej [...]"). Organ wskazał, że budynki o powierzchni [...] m2 podlegają zwolnieniu od 2017 r. Pozostała powierzchnia tj. [...] m2 to nowa powierzchna wykazana w załączniku do zwolnienia od 2019 r. Nowo powstała powierzchnia to hala produkcyjna po dokonanej rozbudowie budynku magazynowo-produkcyjnego z częścią socjalno-biurową. Hala ta została oddana do użytkowania decyzją z [...] sierpnia 2018 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ podatkowy w odniesieniu do powierzchni użytkowej [...] m2 wykazanej do zwolnienia od podatku od nieruchomości ustalił, że spółka spełniła warunki do uzyskania zwolnienia z § 4 uchwały Rady Miejskiej [...]. Natomiast nie spełniła warunków § 6 ust 1 uchwały Rady Miejskiej [...] "zwolnienie od podatku od nieruchomości ma charakter pomocy de minimis", ust 2 "pomoc de minimis, o której mowa w ust. 1 będzie udzielana zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 roku w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352/1 z 24 grudnia 2013 r.)". Spółka złożyła dokumenty, zgodnie z którymi w bieżącym roku oraz dwóch poprzednich latach podmiot otrzymał pomoc de minimis w wysokości [...] zł. co stanowi [...] euro. Spółka poinformowała też, że nie otrzymała pomocy de minimis w rolnictwie i w rybołówstwie, jak również żadnej innej pomocy w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą na pokrycie, których ma być przeznaczona pomoc de minimis. Tymczasem z systemu Harmonogramowania, Rejestracji Monitorowania Pomocy Publicznej wynika, że firma w grudniu 2017 r. uzyskała dotację z Banku Gospodarstwa Krajowego w kwocie [...] zł. co stanowi [...] euro. Zdaniem organu z odpowiedzi podatnika wynika, że firma na te same koszty, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis otrzymał już inną pomoc gdzie intensywność pomocy wyniosła 45%. Jest to maksymalna intensywność dla województwa wielkopolskiego. W związku z powyższym organ uznał, że nie można udzielić już pomocy de minimis, a tym samym nie można udzielić zwolnienia z podatku od nieruchomości na rok 2019 na podstawie uchwały Rady Miejskiej [...] Prezydent Miasta L. podkreślił, że Spółka otrzymała pomoc na tą samą nieruchomość, na którą stara się o zwolnienie od podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Rady Miejskiej [...]. W niniejszym przypadku zachodzi, więc przesłanka uniemożliwiająca udzielenie zwolnienia na tą samą nieruchomość. Tym samym organ uwzględnił wynikającą z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 zasadę kumulacji pomocy. W związku z tym, że Spotka otrzymała maksymalną intensywność dla województwa wielkopolskiego organ podatkowy nie może udzielić już pomocy de minimis, a tym samym nie można udzielić zwolnienia z podatku od nieruchomości na 2019 r. na podstawie uchwały Rady Miejskiej [...]. W odwołaniu Spółka podniosła, że podatek od nieruchomości, na której powstała inwestycja nie stanowi tego samego kosztu kwalifikowanego, na który uzyskano już dotację. W ocenie Spółki dotacja dotyczyła jedynie niektórych spośród kosztów kwalifikowanych, a tym samym nie osiągnięto maksymalnej intensywności pomocy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. SKO w L. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postepowania i podkreślił, że Spółka uzyskała dotację ze środków publicznych na realizację projektu "Wdrożenie nowej technologii produkcji [...]". Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że maksymalna intensywność pomocy dla Spółki wynosi 45%, gdyż Spółka jest małym przedsiębiorcą. Zatem skoro strona otrzymała pomoc publiczną na ww. inwestycję na poziomie pułapu intensywności, skutkuje to tym, że otrzymanie pomocy de minimis na ten sam cel nie jest możliwe. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji trafnie uznał, że w opisanej sytuacji udzielenie Spółce wnioskowanej pomocy de minimis przekraczałoby limit 45%, tj. maksymalny wskaźnik intensywności pomocy. W skardze z dnia [...] września 2020 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2019 r., bowiem prawidłowa wysokość zobowiązania podatkowego wynosząca [...] zł wynika ze złożonej przez skarżącą deklaracji podatkowej, zaś przedmiotem zwalczania jest nieuzasadnione obciążenie skarżącej dalszą kwotą podatku od nieruchomości w wysokości [...] zł. Ewentualnie skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez określenie zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2019 r. w kwocie, jak w złożonej przez podatnika deklaracji. Jednocześnie skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego: a). § 1 ust. 1 pkt 1) uchwały Rady Miejskiej [...] poprzez jego niezastosowanie i niezwolnienie Spółki od podatku od nieruchomości, w sytuacji wystąpienia przesłanek do takiego zwolnienia; b). § 6 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej [...] w związku z art. 5 pkt 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest poprzez przyjęcie, że Spółka w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowalnych otrzymała już pomoc państwa, gdzie intensywność pomocy wyniosła 45%, w związku z czym nie spełnia warunków uzyskania zwolnienia z podatku od nieruchomości na rok 2019, podczas gdy pomoc otrzymana przez Spółkę nie dotyczy tych samych kosztów kwalifikowalnych co pomoc, o którą ubiega się Spółka w niniejszej sprawie; c). § 6 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej [...] w związku z art. 5 pkt 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 poprzez błędną wykładnię pojęcia tych samych kosztów kwalifikowalnych i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie przez organ, że te same koszty kwalifikowalne to wszelkie koszty dotyczące tej samej nieruchomości, a w następstwie niewłaściwe niezastosowanie powołanych przepisów i niezwolnienie spółki A od podatku od nieruchomości; d). § 6 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej [...] w związku z art. 5 pkt 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja jest traktowana jako całość i nie można wydzielać poszczególnych kosztów i odrębnie rozpoznawać każdego wydatku, podczas gdy tylko część z otrzymanej pomocy została przeznaczona na budowę nieruchomości, a tym samym nie przekroczono progu dozwolonej intensywności pomocy; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a). art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji; b). art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, to jest niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym w szczególności poprzez: nieustalenie katalogu kosztów kwalifikowanych objętych inwestycją prowadzoną przez skarżącą, nieustalenia wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków, nieustalenia kosztów kwalifikowalnych wchodzących w skład kwoty stanowiącej podstawę ustalenia intensywności pomocy, co skutkowało błędnym uznaniem, że podatek od nieruchomości stanowi koszt kwalifikowalny, a w konsekwencji nie można udzielić zwolnienia od podatku od nieruchomości; c). art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji błędne przyjęcie przez organ podatkowy, że koszty, na jakie została przeznaczona otrzymana przez podatnika dotacja, są tymi samymi kosztami, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis oraz błędne przyjęcie, że intensywność otrzymanej przez podatnika pomocy w postaci dofinansowania wyniosła 45%, podczas gdy tylko część z otrzymanej kwoty przeznaczona została na budowę hali, co skutkowało odmową udzielenia zwolnienia od podatku od nieruchomości na 2019 r. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji określającej skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2019 r. Sąd podkreśla, że sprawa była już przedmiotem kontroli WSA w Poznaniu, który prawomocnym wyrokiem z [...] grudnia 2019 r. o sygn. akt I SA/Po [...] uchylił decyzję organu odwoławczego, uznając za zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania w odniesieniu do oceny materiału dowodowego. Zdaniem Sądu organ odwoławczy, powołując podstawę prawną rozstrzygnięcia, nie uzasadnił stanowiska co do uznania tożsamości kosztów. Sąd orzekający w niniejszym składzie zauważa, że priorytetowe znaczenie dla oceny legalności obecnie kontrolowanej decyzji ma treść art. 153 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji podatkowej. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Obowiązek ten oznacza również brak możliwości formułowania nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym przez sąd poglądem. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Zauważyć należy, że nieprzestrzeganie przepisu art. 153 P.p.s.a. podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Dlatego też w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z 21 kwietnia 2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że art. 153 P.p.s.a. pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 P.p.s.a. przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Przepis art. 153 P.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. Biorąc pod uwagę wiążący charakter wyroku rolą Sądu w niniejszym postępowaniu było przede wszystkim zweryfikowanie, czy organ wykonał wskazania sformułowane w prawomocnym wyroku. Spór dotyczy kwestii, czy strona zastosowała zwolnienie od podatku od nieruchomości stanowiące pomoc de minimis w odniesieniu do tych samych kosztów. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie dążąc do rozstrzygnięcia zaistniałego sporu organy wykonały zalecenia wynikające z prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu. Ponownie rozpatrując sprawę organy dokonały kompleksowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie przekraczając przy tym zasady swobodnej oceny dowodów. Przeprowadzone przez organy postępowanie wykazało, że w zaistniałym stanie faktycznym udzielenie skarżącej Spółce wnioskowanej pomocy de minimis przekraczałoby limit 45%, tj. maksymalny wskaźnik intensywności pomocy. Organy wykazały bowiem, że skarżąca uzyskała dotację ze środków publicznych na realizację projektu "Wdrożenie nowej technologii produkcji [...]". Wnioskowana przez skarżącą pomoc odnosi się do kosztów kwalifikowalnych objętych ww. dofinansowaniem, ponieważ dofinansowanie to przeznaczono m.in. na wybudowanie hali. Z kolei podatek od nieruchomości za 2019 r. związany jest z wytworzoną w wyniku ww. dofinansowania nieruchomością. Otrzymana pomoc publiczna przyczyniła się niewątpliwie do wsparcia inwestycji, w związku z którą powstały zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r., których dotyczy niniejsze postępowanie. W ocenie Sądu prawidłowo organy obu instancji stwierdziły, że należy rozumieć je jako tożsame koszty kwalifikowalne. W rozpatrywanej sprawie istotne jest zatem, że pomoc publiczna otrzymana przez Spółkę na projekt, w ramach którego powstała także podlegająca opodatkowaniu hala - przyczyniła się do wsparcia inwestycji, w związku z którą powstały zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r. Wbrew stanowisku Spółki, istnieje związek pomiędzy otrzymaną pomocą publiczną na przedmiotową inwestycję, a pomocą de minimis, którą Spółka chciała uzyskać wnosząc o zwolnienie z podatku od nieruchomości. Związek ten nie pozwala na zwolnienie Spółki z podatku od nieruchomości, bowiem takie rozstrzygnięcie naruszałoby przepisy prawa wspólnotowego, dotyczące zakazu udzielania pomocy publicznej ponad dopuszczalny poziom. Organy wykazały, że skarżącą nie spełniła warunku z § 6 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej [...], zgodnie z którymi zwolnienie od podatku od nieruchomości ma charakter pomocy de minimis (§ 1) i pomoc de minimis, o której mowa w ust. 1 będzie udzielana zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r., o czym stanowi § 6 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej [...]. Z materiału dowodowego bezspornie wynika, że Spółka korzystała z dotacji pozyskanej z Banku [...] w kwocie [...]zł, która została wykorzystana na realizację projektu "Wdrożenie nowej technologii produkcji [...]". Projekt był realizowany w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój na lata 2014- 2020 - pismo spółki z [...] lutego 2019 r. Z akt sprawy wynika, że poniesione wydatki kwalifikowalne objęte wsparciem zgodnie z rozliczeniem wyniosły [...] zł, a kwota dofinansowania [...] zł, co oznacza, że stanowiła ona 45% wydatków kwalifikowalnych. Podatek od nieruchomości, od którego Spółka chciała zostać zwolniona związany jest również z nieruchomością wybudowaną w wyniku ww. Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój na lata 2014-2020, na który Spółka otrzymała ww. pomoc. Strona korzystała z ww. pomocy publicznej, zaś w przedmiotowej sprawie zwróciła się o udzielenie pomocy de minimis. W związku z tym zasadnie organy uwzględniły w sprawie przepisy art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jak i rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. W realiach przedmiotowej sprawy istotne znaczenie miał przepis art. 5 ust. 2 zd. pierwsze ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r., zgodnie z którym, pomocy de minimis nie można łączyć z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowalnych lub z pomocą państwa dla tego samego środka finansowania ryzyka, w przypadku gdyby taka kumulacja miała przekroczyć odpowiedni maksymalny poziom intensywności pomocy lub kwotę pomocy ustaloną pod kątem specyficznych uwarunkowań każdego przypadku w rozporządzeniu w sprawie wyłączeń grupowych lub w decyzji Komisji. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013, kumulacji podlega nie tylko pomoc uzyskana w ramach pomocy de minimis, lecz także każda innego rodzaju pomoc uzyskana przez podatnika na ten sam cel, tj. w związku z realizacją tej samej inwestycji, na pokrycie kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą. Z akt sprawy wynika, że Spółka uzyskała wyżej opisaną dotację ze środków publicznych na realizację projektu "Wdrożenie nowej technologii produkcji [...]". Odpowiedni maksymalny poziom intensywności pomocy, o którym mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. wyznaczają przepisy krajowe. Zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. Dz.U. 2016 r. poz. 1808 r., ze zm. – obecnie Dz.U. z 2020 r., poz. 708 – dalej: u.p.s.p.p.) intensywność pomocy wyrażona jest jako stosunek wartości pomocy publicznej do kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną. Wydane w oparciu o delegację ustawową przewidzianą w art. 10 ust. 2 u.p.s.p.p. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie ustalenia mapy pomocy regionalnej na lata 2014 - 2020 (Dz. U. z 2014 r., poz. 878) w § 3 pkt 2 określa, że maksymalna intensywność pomocy regionalnej liczona jako stosunek wartości pomocy regionalnej, wyrażonej w ekwiwalencie dotacji brutto, do kosztów kwalifikujących się do objęcia tą pomocą, wynosi 25 % na obszarze należącym do województwa wielkopolskiego. Stosownie do § 5 ww. rozporządzenia, maksymalną intensywność pomocy regionalnej udzielanej małym lub średnim przedsiębiorcom, w rozumieniu ustalonym przez Komisję Europejską, z wyłączeniem nowych inwestycji o kosztach kwalifikowanych przekraczających 50 mln euro, podwyższa się o 20 punktów procentowych brutto w przypadku małych przedsiębiorców oraz o 10 punktów procentowych brutto w przypadku średnich przedsiębiorców, w stosunku do maksymalnej intensywności określonej dla poszczególnych obszarów zgodnie z § 3. W związku z powyższym, organy prawidłowo przyjęły, że maksymalna intensywność pomocy dla Spółki wynosi 45%, gdyż spółka jest małym przedsiębiorcą. Zatem skoro strona otrzymała pomoc publiczną na ww. inwestycję na poziomie pułapu intensywności, skutkuje to tym, że otrzymanie pomocy de minimis na ten sam cel nie jest możliwe. Wbrew stanowisku Spółki, określenie "te same wydatki kwalifikowalne" nie oznacza przy tym dokładnie tych samych kwot, przeznaczonych na te same konkretnie wskazane wydatki, a oznacza wszelkie wydatki dotyczące danego projektu lub działań objętych pomocą, które mogą zostać potencjalnie pokryte środkami pomocowymi. W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, w oparciu o dane przedłożone przez skarżącą, że łączna wartość wydatków kwalifikowalnych w związku z realizacją projektu "Wdrożenie nowej technologii produkcji [...]" wyniosła [...] zł, zaś dofinansowanie dla tego projektu wyniosło 45 % tych kosztów kwalifikowanych. Wobec powyższego trafnie organy uznały, że w opisanej sytuacji udzielenie Spółce wnioskowanej pomocy de minimis przekraczałoby limit 45%, tj. maksymalny wskaźnik intensywności pomocy. Wnioskowana przez Spółkę pomoc odnosi się do kosztów kwalifikowalnych objętych ww. dofinansowaniem, ponieważ dofinansowanie to przeznaczono m.in. na wybudowanie hali. Z kolei podatek od nieruchomości za 2019 r. związany jest z wytworzoną w wyniku ww. dofinansowania nieruchomością. Otrzymana pomoc publiczna przyczyniła się niewątpliwie do wsparcia inwestycji, w związku z którą powstały zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r., których dotyczy niniejsze postępowanie. Stąd należy rozumieć je jako tożsame koszty kwalifikowalne. Zatem mimo niezaliczenia przez Spółkę do kosztów kwalifikowalnych podatku od nieruchomości również bada się intensywność udzielonej pomocy ze wszystkich źródeł środków publicznych na daną inwestycję. Reguły dotyczące kumulacji pomocy mają bowiem na celu zapewnienie, że z góry ustalona wielkość pomocy nie zostanie przekroczona chociażby nawet w ramach danego projektu przedsiębiorca korzystał jednocześnie z pomocy z różnych źródeł, np. ulg podatkowych, dotacji, refundacji (por. wyrok WSA w Opolu z 27 czerwca 2018 r. sygn. akt l SA/Op 140/18 – wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie istotne jest zatem, że pomoc publiczna otrzymana przez Spółkę na projekt, w ramach którego powstała także podlegająca opodatkowaniu hala - przyczyniła się do wsparcia inwestycji, w związku z którą powstały zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r. Wbrew stanowisku Spółki, istnieje związek pomiędzy otrzymaną pomocą publiczną na przedmiotową inwestycję, a pomocą de minimis, którą spółka chciała uzyskać wnosząc o zwolnienie z podatku od nieruchomości. Związek ten nie pozwala, w świetle przedstawionych powyżej przepisów, na zwolnienie spółki z podatku od nieruchomości, bowiem takie rozstrzygnięcie naruszałoby przepisy prawa wspólnotowego, dotyczące zakazu udzielania pomocy publicznej ponad dopuszczalny poziom. Tym samym organy prawidłowo uwzględniły wynikającą z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 zasadę kumulacji pomocy. W związku z tym, że Spotka otrzymała maksymalną intensywność dla województwa wielkopolskiego organ podatkowy nie mógł udzielić już pomocy de minimis, a tym samym nie mógł udzielić zwolnienia z podatku od nieruchomości na rok 2019 na podstawie uchwały Rady Miejskiej [...]. W ocenie Sądu organy obu instancji dowiodły powyższego w oparciu o przepisy procedury podatkowej. Przepis art. 121 § 1 O.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów. W toku postępowania organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.). W świetle art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśniania sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu podatkowym istnieje otwarty system środków dowodowych, które mają równą moc dowodową i jakiekolwiek wprowadzenie ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustalaniu istnienia danego faktu jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 66/07). Stosownie do art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organy szczegółowo i wyczerpująco przedstawiły przeprowadzony zgodnie z wymogami art. 191 O.p. przebieg procesu oceny zebranych dowodów. Zdaniem Sądu, w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne działania, a organy podatkowe wyczerpująco rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W opinii Sądu organy obu instancji realizowały czynności z zachowaniem zasady zaufania, mając jednocześnie na uwadze konieczność zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organy wskazały zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. W przyjętym rozstrzygnięciu wyciągnięto prawidłowe wnioski po zbadaniu stanu faktycznego, co w konsekwencji skutkowało zastosowaniem obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.