I SA/Po 540/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem dnia [...] lutego 2016 r., skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata wniósł skargę na wymienioną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] wymierzającą skarżącej karę pieniężną w kwocie [...] zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając to niebezpieczeństwem narażenia skarżącej na znaczną szkodę majątkową. Wyjaśniono, że wnioskodawczyni zatrudnia trzech pracowników, których miesięczne wynagrodzenie wynosi [...] zł. Miesięczne kwoty składek ZUS z tytułu zatrudniania pracowników wynoszą [...] zł. Łączna kwota miesięcznych zobowiązań skarżącej wynikających jedynie z faktu zatrudnienia wynosi [...] zł. Biorąc przy tym pod uwagę, że wnioskodawczyni prowadzi małą gastronomię – kara pieniężna w kwocie [...] zł jest dla niej znaczna i może doprowadzić do sytuacji, w której skarżąca nie będzie dysponować wystarczającymi środkami na wypłatę wynagrodzeń dla pracowników oraz opłacenie składek ZUS. Podniesiono przy tym, że wnioskodawczyni musiała wykonać przelew ze swoich środków prywatnych na kwotę [...] zł celem odprowadzenia składek ZUS z tytułu zatrudniania pracowników. Obecnie jednak również na rachunku prywatnym skarżąca nie posiada oszczędności. Do skargi dołączono wyciąg z rachunku prywatnego skarżącej (k. [...] akt sądowych) oraz wyciąg z rachunku firmowego (k. [...] – [...] akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13, w którym Sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Co więcej w orzecznictwie wskazuje się, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu [tak: postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14, dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca w sposób wystarczający uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonego aktu może doprowadzić do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przedłożonego przez skarżącą wyciągu z rachunku firmowego wynika, że saldo tego rachunku na dzień [...] lutego 2016 r. wynosiło zaledwie [...] zł. (k. [...] akt sądowych), saldo prywatnego rachunku skarżącej na dzień [...] lutego 2016 r. wynosiło [...] zł (k. [...] akt sądowych). Konfrontacja stanu środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych skarżącej z wielkością obowiązku nałożonego zaskarżonym aktem prowadzi do wniosku, że wielkość nałożonego obowiązku wielokrotnie przekracza wartość środków pieniężnych, będących w posiadaniu strony. Wnioskodawczyni na chwilę obecną nie dysponuje wystarczającymi środkami na uiszczenie nałożonej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej. W takiej sytuacji istnieje niebezpieczeństwo, że ewentualna przymusowa egzekucja wynikającego z zaskarżonej decyzji obowiązku zostałaby skierowana do majątku trwałego, co mogłoby pozbawić skarżącą zaplecza niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej, w wyniku czego mogłoby następnie dojść do zagrożenia źródła przychodów z prowadzonej działalności. Trafnie w skardze podniesiono, że wykonanie zaskarżonego aktu może doprowadzić do sytuacji, w której brak będzie środków wystarczających na zapłatę wynagrodzeń i opłacenie związanych z tym składek. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.