I SA/Po 542/14

Dnia 27 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna Kubicka Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 roku sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem dnia [...] lutego 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 i § 5 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2012 r., poz.1015 ze zm. - dalej : u.p.e.a.) odmówił A. Spółka z o.o. w [...] (dalej: Spółka, strona, skarżąca) umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu stwierdzono, że egzekucja administracyjna prowadzona wobec Spółki została wszczęta w związku z brakiem zapłaty kary pieniężnej wymierzonej decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nr [...] z dnia [...].11.2013 r. Wszczęcie egzekucji nastąpiło zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1) u.p.e.a. w dniu [...].01.2014 r. tj. z dniem doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Spółka za pośrednictwem pełnomocnika złożyła podanie zatytułowane "zarzut do tytułu wykonawczego", w którym powołując przepis art. 59 § 2 pkt 7 u.p.e.a. wniosła o zawieszenie postępowania, a następnie o jego umorzenie. W uzasadnieniu postanowienia, organ wyjaśnił, że zarzut w postępowaniu egzekucyjnym stanowi środek zaskarżenia wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w terminie 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego i stanowi odpowiednik odwołania w postępowaniu podatkowym. Podstawy złożenia zarzutów zostały wskazane w art. 33 u.p.e.a. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. pouczenie o prawie zgłoszenia zarzutów znajduje się w polu "G" tytułu wykonawczego . Spółka skorzystała z prawa złożenia zarzutów, które zostały rozpoznane postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...]. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu [...] lutego 2014 r. i nie zostało zaskarżone do organu II instancji. W późniejszych etapach postępowania zobowiązanemu przysługuje prawo składania innych wniosków uregulowanych w przepisach u.p.e.a. Wskazane w podaniu żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przepis art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. wskazuje jednakże, iż intencją wnioskodawcy było żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego Z powyższych względów Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu postanowił rozpoznać podanie w ww. trybie. Uznanie podania jako "zarzut" musiałoby skutkować bowiem odmową wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonego zarzutu. Podkreślono, iż podstawowym celem jakiemu służy administracyjne postępowanie egzekucyjne jest doprowadzenie do realizacji obowiązków, nałożonych prawem lub aktem administracyjnym na zobowiązanego, które nie zostały wykonane przez niego dobrowolnie. Obowiązek nałożony na Spółkę wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nr [...] z dnia [...].11.2013 r. Decyzja została odebrana w dniu [...].11.2013 r. Do dnia [...].12.2013 r. odwołanie nie zostało złożone. Uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje nadanie decyzji organu pierwszej instancji przymiotu ostateczności, co prowadzi do jej wykonalności zgodnie z art.128 w zw. z art. 239e Ordynacji podatkowej (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej O.p.). Następnie organ odwoławczy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Stosowne rozstrzygnięcia zostały doręczone podatnikowi w dniu [...] stycznia 2014 r. Także złożenie wniosku do organu podatkowego o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma wpływu na wymagalność obowiązku. Wyłącznie wydanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji ostatecznej skutkowałoby umorzeniem z urzędu prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Takie rozstrzygnięcie jednak nie zapadło. Wskazane naruszenie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. niedopuszczalność egzekucji nie w występuje. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a., wśród obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej są między innymi kary pieniężne. Egzekucja prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia [...].01.2014 r. dotyczy kary pieniężnej, która została wymierzona decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w [...]. Zgodnie z art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 u.p.e.a. jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji jest właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej, którym w niniejszym postępowaniu jest Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu. Z powyższych względów Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu (będąc jednocześnie wierzycielem należności i organem egzekucyjnym) wystawił tytuł wykonawczy i zgodnie z art. 26 § 4 u.p.e.a. przystąpił z urzędu do egzekucji. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada wyłącznie dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Podnoszone przez zobowiązanego argumenty związane z "niekonstytucyjnośącią" przepisów, w oparciu o które została wymierzona kara pieniężna nie mogą być podnoszone na etapie postępowania egzekucyjnego. Powinny zostać zgłoszone w toku postępowania przed organem podatkowym czy też sądem administracyjnym. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] marca 2014r., pełnomocnik Spółki, złożył zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie: przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia nie uwzględniając całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 124 §2 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia nie zawierającego prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.59 §1 pkt 7 u.p.e.a., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji gdy zachodzi niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. W związku z powyższym pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik Spółki podniósł, że organ wydając zaskarżone postanowienie dokonał błędnej wykładni art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a. i zawartego w nim pojęcia niedopuszczalności egzekucji. Przepis art. 89 § 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na mocy którego nałożono na zobowiązaną obowiązek podlegający egzekucji administracyjnej nie został nigdy prawidłowo wprowadzony do polskiego systemu prawnego co jest, jak stwierdza pełnomocnik strony, okolicznością bezsprzeczną. Stanowisko to znalazło potwierdzenie w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014r., w sprawie II GSK 686/13, w którym NSA zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym zgodności ww. przepisu z konstytucją RP. Zdaniem pełnomocnika działanie organu podatkowego polegające na nałożeniu kary porządkowej na mocy przepisu, który nie został prawidłowo uchwalony stoi w sprzeczności z wynikającą z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego zasadą in dubio pro tributario i powinno być umorzone. Strona postępowania podatkowego powinna mieć absolutną pewność co do możliwości nałożenia na nią kary porządkowej za określone działanie. Organ egzekucyjny, który nie może kwestionować zasadności obowiązku podlegającego wyegzekwowaniu w trybie przepisów u.p.e.a., może umorzyć to postępowanie jeżeli obowiązek nie podlega egzekucji. Zdaniem pełnomocnika, w demokratycznym państwie prawa nie może mieć miejsca sytuacja, w której prowadzone jest postępowanie w sytuacji, gdy zachodzi uzasadniona wątpliwość co do istnienia obowiązku podlegającego egzekucji. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, przyczyny uzasadniające umorzenie zostały wymienione w art. 59 § 1 u.p.e.a., a zaistnienie którejkolwiek z nich powoduje obligatoryjne umorzenie postępowania egzekucyjnego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu zasadnie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki, albowiem nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a. W kwestii naruszenia art.59 §1 pkt 7 u.p.e.a., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji gdy zachodzi niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził, iż w jego ocenie organ egzekucyjny nie naruszył ww. przepisu. Podzielić bowiem należy pogląd organu egzekucyjnego, że kwestia niekonstytucyjności art. 89 § 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, nie jest zagadnieniem mieszczącym się w kategoriach dopuszczalności egzekucji administracyjnej a dotyczy zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Rozpatrywanie zarzutu dotyczącego niekonstytucyjności art. 89 § 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych byłoby badaniem zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, do czego w świetle art.29 ww. ustawy organ egzekucyjny nie jest uprawniony. Organ odwoławczy zauważył, iż badanie zasadności obowiązku objętego w postępowaniu egzekucyjnym zamieniałoby je w kolejną fazę postępowania orzekającego. W kwestii niekonstytucyjności art. 89 § 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, wskazano, że Trybunał Konstytucyjny nie wypowiedział się jeszcze odnośnie zagadnienia czy ww. przepis zgodny jest z konstytucją RP. Nadto podniesiono, że podatnikowi w postępowaniu podatkowym służy szereg środków ochrony prawnej. W pierwszej kolejności Spółka kwestionująca istnienie podstawy prawnej nałożonego obowiązku uprawniona jest do złożenia odwołania od decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie wprawdzie pełnomocnik Spółki złożył takie odwołanie, jednak dopiero po upływie 14 dni od doręczenia decyzji Spółce. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania i jednocześnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Decyzja, na podstawie której został wystawiony tytuł wykonawczy miała więc walor ostateczności, z uwagi na fakt, że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r., doręczonej Spółce w dniu [...] listopada 2013 r., nie zostało złożone w 14-dniowym terminie, wskazanym przez ustawodawcę. Decyzja podlegała więc wykonaniu w drodze przymusu. Pełnomocnik Spółki dopiero pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., złożył odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Powyższa okoliczność nie miała jednak wpływu, podobnie jak późniejsze złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, na wymagalność obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, nie podzielił również stanowiska Spółki odnośnie naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia nie uwzględniającego całości materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz art. 124 §2 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia nie zawierającego prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Odnośnie naruszenia przepisu art. 77 k.p.a. z uwagi na nie uwzględnienie faktu, że Spółka kwestionuje, w trybie odrębnych postępowań, zasadność decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...], która stanowi w niniejszej sprawie podstawę do dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, organ stwierdził, iż organ egzekucyjny wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że powyższa okoliczność nie ma wpływu na prowadzone postępowanie egzekucyjnego podobnie jak złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Organ egzekucyjny wskazał, że wyłącznie wydanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji ostatecznej skutkowałoby umorzeniem z urzędu prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Odnośnie naruszenia art.59 §1 pkt 7 u.p.e.a. tj. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej organ egzekucyjny wskazał, że niedopuszczalność egzekucji w przedmiotowej sprawie nie występuje. Zgodnie bowiem z art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a., wśród obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej są między innymi kary pieniężne. Jak wskazał organ egzekucyjny egzekucja prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. dotyczy kary pieniężnej, która została wymierzona decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w [...]. Zgodnie z art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 u.p.e.a. jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z orzeczeń wydanych przez naczelnika urzęducelnego właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej, którym w niniejszym postępowaniu jest Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu. Z powyższych względów Dyrektor Izby Celnej 0 w Poznaniu (będąc jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym) wystawił tytuł wykonawczy i zgodnie z art. 26 §4 u.p.e.a. przystąpił z urzędu do egzekucji. Ponadto organ egzekucyjny wyjaśnił, że zarzut w postępowaniu egzekucyjnym stanowi środek zaskarżenia wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w terminie 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego. Spółka skorzystała z prawa złożenia zarzutów, które zostały rozpoznane postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu [...] lutego 2014r. i nie zostało zaskarżone do organu II instancji. W późniejszych etapach postępowania zobowiązanemu przysługuje prawo składania innych wniosków uregulowanych w przepisach u.p.e.a. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu wskazane w podaniu żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przepis art.59 §1 pkt 7 u.p.e.a., wskazuje że intencją wnioskodawcy było żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z powyższych względów Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu postanowił rozpoznać podanie w ww. trybie. Uznanie podania jako "zarzut" musiałoby, zdaniem organu egzekucyjnego, skutkować odmową wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonego zarzutu. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. pełnomocnik Spółki wniósł skargę, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia nie uwzględniając całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.124 §2 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia nie zawierającego prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.59 §1 pkt 7 u.p.e.a., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji gdy zachodzi niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. W związku z powyższym pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja ta ma na celu zakończenie tego postępowania, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Przyczyny uzasadniające umorzenie zostały wymienione w art. 59 § 1 u.p.e.a. W artykule tym ustawodawca zawarł enumeratywny katalog przesłanek, stanowiących przeszkodę zarówno natury prawnej, jak i faktycznej. Zaistnienie którejkolwiek z nich powoduje obligatoryjne umorzenie postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje zatem tylko wtedy, gdy w jego toku zaistniały przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe i niecelowe. Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu zasadnie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki, bowiem nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w przepisie art. 59 § 1 u.p.e.a. Sąd nie podziela stanowiska Spółki odnośnie naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia nie uwzględniającego całości materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz art. 124 § 2 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia nie zawierającego prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 77 k.p.a., albowiem organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy w sprawie. Podnoszony w tym kontekście argument wydania zaskarżonego postanowienia, w sytuacji, kiedy Spółka kwestionuje zasadność decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie dotyczące tej decyzji, nie uniemożliwia postępowania w przedmiotowej sprawie. Organ egzekucyjny zasadnie wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że powyższa okoliczność nie ma wpływu na prowadzone postępowanie egzekucyjne, podobnie jak złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Organ egzekucyjny zasadnie wskazał, że wyłącznie wydanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji ostatecznej skutkowałoby umorzeniem z urzędu prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art.59 §1 pkt 7 u.p.e.a. tj. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, albowiem niedopuszczalność egzekucji w przedmiotowej sprawie nie występuje. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a., wśród obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej są między innymi kary pieniężne. Jak wskazał organ egzekucyjny egzekucja prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. dotyczy kary pieniężnej, która została wymierzona decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w [...]. Zgodnie z art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 u.p.e.a. jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z orzeczeń wydanych przez naczelnika urzędu celnego właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej, którym w niniejszym postępowaniu jest Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu. Z powyższych względów Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu (będąc jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym) wystawił tytuł wykonawczy i zgodnie z art. 26 §4 u.p.e.a. przystąpił z urzędu do egzekucji. W ocenie Sadu niezasadny jest też zarzut naruszenia art.59 §1 pkt 7 u.p.e.a., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji gdy zachodzi niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Podzielić bowiem należy pogląd organu egzekucyjnego, że kwestia niekonstytucyjności art. 89 § 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, nie jest zagadnieniem mieszczącym się w kategoriach dopuszczalności egzekucji administracyjnej a dotyczy zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Rozpatrywanie zarzutu dotyczącego niekonstytucyjności art. 89 § 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych byłoby badaniem zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, do czego w świetle art.29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie jest uprawniony. Należy zauważyć, iż badanie zasadności obowiązku objętego w postępowaniu egzekucyjnym zamieniałoby je w kolejną fazę postępowania orzekającego. Ponadto w kwestii niekonstytucyjności art. 89 § 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny nie wypowiedział się jeszcze odnośnie zagadnienia czy ww. przepis zgodny jest z Konstytucją RP. Podkreślić należy, że podatnikowi w postępowaniu podatkowym służy szereg środków ochrony prawnej. W pierwszej kolejności strona kwestionująca istnienie podstawy prawnej nałożonego obowiązku uprawniona jest do złożenia odwołania od decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie wprawdzie pełnomocnik Spółki złożył takie odwołanie, jednak dopiero po upływie 14 dni od doręczenia decyzji Spółce. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania i jednocześnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Decyzja, na podstawie której został wystawiony tytuł wykonawczy miała więc walor ostateczności, z uwagi na fakt, że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] listopada 2013r. nr [...], doręczonej Spółce w dniu [...] listopada 2013r., nie zostało złożone w 14-dniowym terminie, wskazanym przez ustawodawcę. Decyzja podlegała więc wykonaniu w drodze przymusu. Pełnomocnik Spółki dopiero pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., które wpłynęło do Urzędu Celnego [...] w dniu [...] stycznia 2014r., złożył odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Powyższa okoliczność nie miała jednak wpływu, podobnie jak późniejsze złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, na wymagalność obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym. Odnośnie naruszenia art.59 §1 pkt 7 u.p.e.a. tj. niedopuszczalności egzekucji administracyjnej organ egzekucyjny zasadnie wskazał, że niedopuszczalność egzekucji w przedmiotowej sprawie nie występuje. Zgodnie bowiem z art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a., wśród obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej są między innymi kary pieniężne. Jak wskazał organ egzekucyjny egzekucja prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. dotyczy kary pieniężnej, która została wymierzona decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w [...]. Zgodnie z art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 u.p.e.a. jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z orzeczeń wydanych przez naczelnika urzęducelnego właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej, którym w niniejszym postępowaniu jest Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu. Z powyższych względów Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu (będąc jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym) wystawił tytuł wykonawczy i zgodnie z art. 26 §4 u.p.e.a. przystąpił z urzędu do egzekucji. Ponadto organ egzekucyjny wyjaśnił, że zarzut w postępowaniu egzekucyjnym stanowi środek zaskarżenia wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w terminie 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego. Spółka skorzystała z prawa złożenia zarzutów, które zostały rozpoznane postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...]. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu [...] lutego 2014 r. i nie zostało zaskarżone do organu II instancji. W późniejszych etapach postępowania zobowiązanemu przysługuje prawo składania innych wniosków uregulowanych w u.p.e.a. W ocenie Sądu, wskazane w podaniu żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przepis art.59 §1 pkt 7 u.p.e.a., wskazuje że intencją wnioskodawcy było żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z powyższych względów Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu zasadnie rozpoznał podanie w ww. trybie. Uznanie podania jako "zarzut" musiałoby, skutkować odmową wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonego zarzutu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.