I SA/Po 569/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Asesor sądowy WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2024 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 27 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 czerwca 2024 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], w związku z zażaleniem J. C. (dalej jako: "Strona" lub "Skarżący") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 22 lutego 2024 r., nr [...], stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. 1.1. Po ponownym rozpatrzeniu sprzeciwu Strony z dnia 5 maja 2021 r. w sprawie zawiadomienia o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności pieniężnych Skarżącego z tytułu podatku od towarów i usług: za czerwiec 2020 r. w kwocie [...]zł, za lipiec 2020 r. w kwocie [...]zł, za wrzesień 2020 r. w kwocie [...]zł, za październik 2020 r. w kwocie [...]zł, za listopad 2020 r. w kwocie [...]zł, za grudzień 2020 r. w kwocie [...]zł należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi na dzień wystawienia. tj. 22 marca 2021 r. przedmiotowego zawiadomienia w kwocie [...]zł – organ I instancji postanowieniem z dnia 22 lutego 2024 r. uznał sprzeciw Strony jako niedopuszczalny. W środku zaskarżenia (zatytułowanym "odwołanie") od powyższego postanowienia organu I instancji, Strona zarzuciła naruszenie art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p.") w zw. z art. 18b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a."). W oparciu o powyższe Strona wniosła o umorzenie postępowania. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2024 r., opisanym na wstępie, Dyrektor IAS stwierdził niedopuszczalność powyższego zażalenia. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, że na postanowienie w przedmiocie niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu od zawiadomienia o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych zażalenie nie przysługuje. 2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Strona zaskarżyła w całości powyższe na postanowienie Dyrektora IAS, zarzucając nierozpoznanie istoty sprawy oraz rażącą obrazę przepisu art. 18i § 7 u.p.e.a. poprzez jego całkowicie nieuprawnione zastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi rozwinięto i umotywowano podniesione w niej zarzuty. 3. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: 4. Skarga jako bezzasadna, podlega oddaleniu. Korzystając z kompetencji, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź uchybienia prawu materialnemu (art. 145 § 1 P.p.s.a.). W sytuacji braku powyższych uchybień, na podstawie art. 151 P.p.s.a., sąd oddala skargę w całości albo w części, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Badając zaskarżone postanowienie według opisanych powyżej kryteriów, Sąd nie stwierdza naruszeń prawa, które uzasadniałyby konieczność wyeliminowania jego z obrotu prawnego. 4.1. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy istniały przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie uznające niedopuszczalność ponownego sprzeciwu na zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych. Stosownie do art. 17 § 1 u.p.e.a. o ile przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Zgodnie z art. 18i § 7 u.p.e.a. jeżeli okoliczność, na której oparto sprzeciw, jest lub była przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym, albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w decyzji, postanowieniu lub innym orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu. Na postanowienie wierzyciela o odmowie uwzględnienia sprzeciwu przysługuje zażalenie (art. 18i § 13 zd. pierwsze u.p.e.a.). Przepis art. 18t u.p.e.a. w zakresie nieuregulowanym odsyła do stosowania przepisów K.p.a. Z kolei jak stanowi art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. 4.2. Z wykładni przytoczonych powyżej regulacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że ustawodawca wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na określone rodzaje postanowień, w tym na postanowienie o niedopuszczalności zgłoszenia sprzeciwu, wydane na podstawie art. 18i § 7 u.p.e.a. W ocenie Sądu, zasadny jest zatem wniosek organów podatkowych, że powyższe przepisy nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o niedopuszczalności zgłoszenia sprzeciwu, zapadłe w oparciu o art. 18i § 7 u.p.e.a., czyli takie jakie zapadło w niniejszej sprawie w dniu 22 lutego 2024 r. Niezaskarżalność powyższego rozstrzygnięcia stanowi przesłankę niedopuszczalności zażalenia i z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Powołany powyżej przepis art. 18i § 13 u.p.e.a. przewiduje możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uwzględnienia sprzeciwu, czyli gdy chodzi tylko o postanowienie merytoryczne, rozstrzygające o argumentach podniesionych w sprzeciwie. Tymczasem postanowienie organu I instancji z dnia 22 lutego 2024 r. było postanowieniem o charakterze formalnym, dotyczącym uznania sprzeciwu Strony za niedopuszczalny. Innymi słowy w niniejszej sprawie nie zostało wydane postanowienie w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu z przyczyn merytorycznych, na podstawie art. 18i § 13 u.p.e.a., na które przysługuje zażalenie. Natomiast zostało wydane postanowienie organu I instancji z dnia 22 lutego 2024 r., w oparciu o art. 18i § 7 u.p.e.a., rozstrzygające o niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu, na które środek zaskarżenia nie przysługuje. Rację miały zatem organy obu instancji twierdząc, że nie mogły rozpoznać środka zaskarżenia Strony na postanowienie, na które środek ten nie przysługiwał. Wobec powyższego zamierzonego rezultatu nie mógł odnieść zarzut skargi dotyczący rażącej obrazy przepisu art. 18i § 7 u.p.e.a., albowiem jego zastosowanie nie było nieuprawnione. Wbrew także oczekiwaniom Skarżącego organy nie mogły przystąpić do rozpoznania istoty niniejszej sprawy (ad meritum). 4.3. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, które miałyby istotny, a nie jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości jako niezasadną.