I SA/Po 570/97

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu 26 marca 1999 r. sprawy ze skargi Firmy "A" na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z 26 marca 1997 r. w przedmiocie wymiaru cła - oddalił skargę. 23 listopada 1994 r. Dyrektor Urzędu Celnego w P dokonał odprawy celnej ostatecznej boczku wieprzowego sprowadzonego z Danii przez Firmę "A", dopuszczając towar do obrotu na polskim obszarze celnym. Wartość celną ustalono na podstawie dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego, tj. faktury oraz deklaracji wartości celnej i dokonano wymiaru cła. W wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie Firmy przez funkcjonariuszy celnych ujawniono dodatkową fakturę z 21 listopada 1994 r. /nie przedłożoną w dniu odprawy celnej/, wystawioną przez tego samego sprzedawcę duńskiego, obciążającą firmę polską kosztami usług marketingowych i badania rynku. Powyższe wyniki kontroli stanowiły podstawę wznowienia postępowania przez Dyrektora Urzędu Celnego w P w sprawie zakończonej ostateczną decyzją zawartą w ww. dokumencie SAD. W trakcie postępowania wysłano ujawnioną w firmie polskiej fakturę do weryfikacji w Danii. W wyniku weryfikacji odkryto, że duński sprzedawca wystawił trzy różne faktury na sprzedaż tego samego towaru, a mianowicie: - pierwsza faktura - nr 1025 z 22 listopada 1994 r. wystawiona za zakup 22 118,20 kg boczku zawierała rzeczywistą cenę towaru, tj. 247 723,84 DKK /11,20 DKK za 1 kg/ i była załączona do deklaracji wywozowej, - druga faktura - nr 1025-1 z 21 listopada 1994 r. wystawiona za zakup 22 118,20 kg boczku zawierała tylko część prawdziwej płatności - 77 413,70 DKK /3,50 DKK za 1 kg/ i ta faktura była przedstawiana polskim organom celnym w dniu odprawy celnej, - trzecia faktura - nr 1025-2 z 21 listopada 1994 r. wystawiona za marketing /170 314 DKK/ zawierała różnicę między kwotą wynikającą z faktury nr 1025 a kwotą wynikającą z faktury nr 1025-1. Faktury pierwsza i trzecia /1025 i 1025-Z/ nie były przedłożone polskim organom celnym. Z wyjaśnień złożonych przez dyrektorów firmy duńskiej wynikało, że powyższy sposób fakturowania był warunkiem prowadzenia transakcji handlowych z Firmą "A" w Polsce. 19 czerwca 1996 r. Dyrektor Urzędu Celnego w P wydał decyzję, którą uchylił w części dotyczącej ustalenia wartości celnej i wymiaru cła swoją poprzednią decyzję zawartą w dokumencie SAD i dokonał ponownego określenia wartości celnej na podstawie faktury nr 1025, Obejmującej rzeczywistą płatność za sprowadzony z Danii bo czek oraz wymierzył cło. Prezes Głównego Urzędu Ceł w wyniku wniesionego przez Firmę "A" odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji podał m.in.: - bezsporne jest, iż Strona przedstawiła w dniu odprawy celnej fakturę zawierającą tylko część ceny należnej za sprowadzony z Danii boczek; potwierdziły to zarówno ustalenia kontroli w Polsce /ujawniona w firmie faktura nr 1025-2 za marketing/, jak i ustalenia administracji celnej w Danii ujawniające istnienie trzech faktur dotyczących tej samej dostawy, - rzeczywistą wartość celną dokumentuje faktura nr 1025 /stanowiąca sumę z dwóch faktur nr 1025-1 i l025-2/ i na podstawie tej faktury ustalono ponownie wartość celną w decyzji organu I instancji wydanej w wyniku wznowienia postępowania. Sprzedaż boczku za cenę 247 723,84 DKK potwierdza również dokumentacja księgowa kontrahenta duńskiego, - organ I instancji prawidłowo ocenił istnienie podstaw do wznowienia postępowania zgodnie z dyspozycją art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, jak również prawidłowo ustalił wartość celną w zaskarżonej przez Stronę decyzji, -w kontekście powyższych ustaleń Prezes GUC nie dał wiary wyjaśnieniom Strony, nie uwzględnił również przedłożonych przez nią zaświadczeń, - jako podstawę prawną ustalenia wartości celnej przyjął art. 25 ust. 1 Prawa celnego, czyli wartość transakcyjną udokumentowaną przez fakturę nr 1025. Oddalając skargę na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim Sąd obszernie wypowiedział się co do prawidłowości wznowienia przez organ celny postępowania zgodnego z dyspozycją art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, uznając, iż organ celny miał podstaw, do wznowienia postępowania w tym trybie, biorąc pod uwagę ujawnione faktury istniejące w dniu odprawy celnej i nie znane organowi celnemu w dniu wydania decyzji. Sąd podzielił także stanowisko organów celnych dotyczące ponownego ustalenia wartości celnej i wymiaru cła w oparciu o ujawnioną, w wyniku zagranicznej weryfikacji, faktur: z rzeczywistą ceną dostawy. Zgodnie z postanowieniami art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, wartością celną towaru jest nie tylko cena zapłacona lub należna za towar celny, ale i wszelkie koszty w cenie nie ujęte, a faktycznie poniesione przez kupującego, m.in. koszty przychodów lub innych korzyści odsprzedaży, wykorzystania lub innej dyspozycji w stosunku do towaru, które bezpośrednio lub pośrednio przypadły sprzedawcy. W niniejszej sprawie Firma "A", mimo wezwań Prezesa Głównego Urzędu Ceł, nie wyjaśniła okoliczności związanych ze stosowaniem zaniżonej wartości celnej importowanego mięsa. Nie przedstawiła zawartych na piśmie kontraktów handlowych, porozumień dotyczących świadczonych usług marketingowych, a także nie wykazała, by usługi te rzeczywiście były prowadzone. Słusznie organy celne nie doliczyły do wartości celnej towaru usług marketingowych, lecz ustaliły wartość celną na podstawie metody wartości transakcyjnej /art. 25 ust. 1 Prawa celnego/, zgodnie z fakturą nr 1025, odzwierciedlającą rzeczywistą wartość transakcyjną sprowadzonego boczku.