I SA/Po 587/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie łączonego zobowiązania pieniężnego za 2013r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., A. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu skargi strona sformułowała wniosek m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania powołując art. 61 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: "p.p.s.a.") skarżący podniósł, że uiszczając wadliwie ustalone łączne zobowiązanie pieniężne za 2013 rok przyznałbym rację Kolegium Odwoławczemu oraz Burmistrzowi Miasta i Gminy S. oraz uznał słuszność ich decyzji. Ponadto prośba o wstrzymanie wykonania decyzji nie ma na celu uniknięcia uiszczenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 rok, a jedynie uniknięcie zablokowani znacznych środków pieniężnych. Strona podkreśliła, że przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże należy podkreślić, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponadto twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Tym samym argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, poparta dokumentami źródłowymi dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony, musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06). W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał w treści złożonego wniosku okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niego istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wynikających z wydanej decyzji utożsamił jedynie z zablokowaniem znacznych środków pieniężny. Natomiast sama konieczność zapłaty nałożonej decyzją określonej kwoty pieniężnej i związane z tym zablokowanie środków pieniężny nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wynikającymi z wydanych decyzji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku ogólnikowych i niczym nie popartych stwierdzeń dotyczących sytuacji skarżącego nie sposób przyjąć, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie należy zauważyć, że zapłata podatku wynikającego z ostatecznej decyzji zaskarżonej do Sądu nie oznacza, że podatnik zgadza się z treścią decyzji. Zgodność z prawem zaskarżonej decyzji poprzez złożenie skargi jest poddana ocenie Sądu. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.