I SA/Po 588/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi X. Sp. z o.o. w X. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w X. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Po 741/13, uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...], nr [...], umarzającą postępowanie z wniosku X. Sp. z o.o. w X. o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa wielkopolskiego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia [...], nr [...], umorzył postępowanie z wniosku Spółki X. z dnia [...] grudnia 2008 r. o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Jako podstawę prawną umorzenia postępowania wskazano art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm. - dalej w skrócie: "u.g.h."), stanowiący, że postępowania w sprawie wydawania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. W ocenie organu, art. 129 ust. 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedury udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L 98.204.37 ze zm. - dalej w skrócie: "Dyrektywa 98/34/WE"). Z powyższego organ wywiódł, że nie ma przeszkód w stosowaniu przepisu art. 129 ust. 2 u.g.h., a zatem postępowanie należało umorzyć. W wyniku rozpoznania odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu X. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie w całości powyższej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P., zarzucając jej m.in. naruszenie art. 129 ust. 2 u.g.h. w wyniku błędnego uznania, jakoby przepis ten nie stanowił przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE i jako taki nie podlegał obowiązkowi notyfikacji na podstawie art. 8 ust. 1 tej Dyrektywy, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne należy zawiesić. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Powołany przepis określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania, uwzględniając względy celowościowe. Przesłanką zawieszenia postępowania, o której mowa w przepisie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jest prejudycjalny charakter innego toczącego się postępowania w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu. W judykaturze ugruntował się pogląd, w świetle którego pojęcie "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy rozumieć szeroko, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosowanej uchwały przez NSA lub wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2009 r., o sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 maja 2008 r., o sygn. akt II FZ 200/08, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 P.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze, 2006). W badanej sprawie u podstaw umorzenia postępowania w sprawie z wniosku Spółki o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa wielkopolskiego legł fakt, że u.g.h. nie przewiduje możliwości udzielania takich zezwoleń, co więcej, wyklucza wprost taką możliwość. Decyzja umarzająca postępowanie została oparta m.in. na przepisie art. 129 ust. 2 u.g.h., który stanowi, iż postępowania w sprawie wydawania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., o sygn. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Sprawa ta została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 4/14. Zdaniem Sądu, wyjaśnienie przez Trybunał Konstytucyjny powyższej wątpliwości ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawy, pomimo że podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji nie były wprost przepisy u.g.h. wymienione w pytaniu prawnym, lecz art. 129 ust. 2 u.g.h. O znaczeniu odpowiedzi na pytanie prawne w sprawie o sygn. akt P 4/14 i w rezultacie o prejudycjalności w szerokim rozumieniu rozstrzygnięcia sprawy przez Trybunał Konstytucyjny dla niniejszej sprawy, decydują wzorce kontroli zgodności przepisów ustawy z Konstytucją, jakie zaproponował NSA, przedstawiając pytanie prawne. W ocenie Sądu, przedstawiony przez NSA pogląd, co do znaczenia braku notyfikacji przepisów technicznych ze względu na treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, a także zaproponowane wzorce kontroli zgodności z Konstytucją RP nienotyfikowanych przepisów technicznych, sprawiają, że pytanie prawne NSA ma o wiele szersze znaczenie, niż tylko ograniczone do zgodności z Konstytucją RP przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W istocie bowiem jest to pytanie o zgodność z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP każdego z nienotyfikowanych przepisów u.g.h., który zostanie zakwalifikowany jako przepis techniczny w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE. W związku z powyższym Sąd uznał, że odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego na pytanie prawne NSA, sformułowane w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2014 r., o sygn. akt II GSK 686/13, ma w analizowanej sprawie znaczenie prejudycjalne w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stanowisko to jest zbieżne z aktualną linią orzeczniczą NSA, zaprezentowaną w postanowieniach o zawieszeniu postępowań (np. z dnia 9 września 2014 r., o sygn. akt II GSK 1928/13; z dnia 28 maja 2014 r., o sygn. akt II GSK 611/13). Dodatkowo Sąd wziął pod uwagę także fakt, że w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych ujawniła się istotna rozbieżność, co do oceny konsekwencji prawnych braku notyfikacji niektórych przepisów u.g.h. Rozbieżność ta prowadzi z kolei do wydawania różnych orzeczeń w identycznych stanach faktycznych. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.