I SA/Po 596/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia odrzucić skargę. Skarżący W. N., pismem z dnia 29 lutego 2016 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 12 kwietnia 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]zł, w kasie Sądu albo na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 25 kwietnia 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenie odbioru, k. 13 akt sąd.). W terminie otwartym do uiszczenia wpisu skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 596/16, oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Nie zgadzając się z tym orzeczeniem skarżący wniósł sprzeciw, który nie został uwzględniony, albowiem Sąd postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 596/16, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza. W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału I zarządzeniem z dnia 7 września 2016 r. wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 12 kwietnia 2016 r., mocą którego został on wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 7 września 2016 r. został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 19 września 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 64 akt sąd.). Wyznaczony w im termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie z dniem 26 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, tj. od skarg, skarg kasacyjnych, zażaleń oraz skarg o wznowienie postępowania, pobiera się opłatę sądową w postaci wpisu stosunkowego lub stałego. Natomiast stosownie do art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby, pod rygorem odrzucenia skargi przez sąd, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Powyższa regulacja stanowi, iż opłacenie pisma (w niniejszej sprawie skargi) w terminie i w kwocie wskazanej przez sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie pismu (skardze) dalszego biegu. W rozpatrywanej sprawie odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 7 września 2016 r. zawierający wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 12 kwietnia 2016 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 19 września 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 64 akt sąd.), a zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wymaganego wpisu upływał z dniem 26 września 2016 r. W zakreślonym terminie skarga nie została opłacona przez skarżącego, co jednoznacznie potwierdza informacja Oddziału Finansowo-Budżetowego Sądu z dnia 10 października 2016 r. (k. 66 akt sąd.). W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.