I SA/Po 599/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...], nr [...] w sprawie ze skargi X. Spółka jawna (dawniej Y. Spółka jawna) na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...], nr [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. X. Spółka jawna, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. W petitum skargi Spółka wniosła także o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...], nr [...]. Wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem wywiedzionej przez Spółkę skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...], nr [...], wymierzającej Spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł za urządzanie loterii promocyjnej o nazwie "[...]" z pominięciem obowiązku uzyskania zezwolenia Dyrektora Izby Celnej w P. Podkreślenia wymaga, że zaskarżone postanowienie ze swej istoty nie podlega wykonaniu, a zatem instytucja określona w art. 61 P.p.s.a. nie znajduje zastosowania w jego wypadku. Należy jednak zauważyć, że art. 61 § 3 in fine P.p.s.a. stanowi, iż możliwość wstrzymania wykonania dotyczy aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, co - w odniesieniu do badanej sprawy - oznacza możliwość wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...], wymierzającej Skarżącej karę pieniężną. Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania złożonego przez Spółkę wniosku, w pierwszej kolejności wskazać należy, że z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona w sposób wyczerpujący i przekonywujący wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie. Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasową powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do strony skarżącej. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej konkretnej sytuacji finansowej oraz majątkowej. W niniejszej sprawie złożony przez Skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] nie zawiera żadnego uzasadnienia. Co więcej, reprezentujący Spółkę profesjonalny pełnomocnik, we wniosku nie przywołał nawet przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Tym samym ze złożonego wniosku nie wynika z jakiego powodu - zdaniem strony skarżącej - wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] jest w tym przypadku konieczne. W konsekwencji Sąd rozpoznając wniosek uznał, iż Skarżąca wnosząc o przyznanie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...], nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W świetle powyższego stwierdzić należy, że Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.