I SA/Po 601/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku X.A o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi X.A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych za lata 1999-2010 postanawia umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy. X.A w dniu [...] listopada 2014r. złożył sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z zrządzeniem z dnia [...] grudnia 2014r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie stosownych oświadczeń i dokumentów. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona skarżąca w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. oświadczyła, że poprawiły się jej warunki finansowe i obecnie nie ubiega się o zwolnienie z kosztów sądowych. Koszty sądowe poniesie po wcześniejszym podaniu przez Sąd nr konta i po zajęciu stanowiska wobec powyższych okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy jest wszczynane na wniosek strony. Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. W analizowanej sprawie wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych uruchomił postępowanie zmierzające do jego rozpoznania. Następnie strona skarżąca oświadczyła, że wycofuje swój wniosek o zwolnienie skarżącego od opłaty sądowej od skargi. Wystąpienie takiej okoliczności spowodowało, że przestały istnieć podstawy do badania materialnoprawnej przesłanki przyznania prawa pomocy, czyli merytorycznego rozpoznania wniosku. W konsekwencji zaszła bezprzedmiotowość prowadzenia dalszego postępowania wywołanego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Została zatem spełniona przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając zatem na względzie, że strona skarżąca skutecznie cofnęła wniosek o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, a jednocześnie nie stwierdzono istnienia negatywnych przesłanek skutkujących niedopuszczalnością cofnięcia tego wniosku, postępowanie nim zainicjowane, jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć. Zaznaczyć należy, że takie rozstrzygnięcie stanowi wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania o przyznanie prawa pomocy w ramach uprawnień procesowych przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.