I SA/Po 601/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności oddala skargę. Wojewoda decyzją z [...] sierpnia 2020 r., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. K., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] marca 2020 r. umarzającą w całości postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej nr [...] jako własność J. K., stanowiącej działki oznaczone ewidencyjnie: obręb N. , ark. mapy [...], działki nr [...] i [...], polegającego na zajęciu nieruchomości celem przeprowadzenia dwóch linii elektroenergetycznych [...] zasilających podstację trakcyjną w M. . W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił szczegółowy przebieg postepowania i wyjaśnił, że w niniejszej sprawie z roszczeniem odszkodowawczym wystąpił J. K., spadkobierca po S. K. i M. K., byłych współwłaścicielach działki nr [...], przez którą, jak wynika z dokumentacji technicznej, przebiega linia elektroenergetyczna [...] zasilająca podstację trakcyjną w M.. Organ odwoławczy wskazał, że na skutek decyzji Naczelnika Miasta i Gminy [...] z [...] lutego 1978 r. nr [...], która została wydana na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j. Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 – dalej: "u.z.t.w.n.") doszło do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Z pozyskanego w sprawie materiału dowodowego wynika, że niewątpliwie decyzją Naczelnika Miasta i Gminy [...] na podstawie art. 35 u.z.t.w.n. zezwolono [...] Dyrekcji [...] Kolei [...] w P. - jednostce organizacyjnej Przedsiębiorstwa [...] PKP na zajęcie nieruchomości stanowiących własność osób prywatnych celem przeprowadzenia dwóch linii elektroenergetycznych [...] zasilających podstację trakcyjną w M.. Wprawdzie brak jest dowodów bezpośrednio wskazujących na to, czy przedmiotowa decyzja stała się ostateczna oraz czy została doręczona małżeństwu K. , to jednak należy zauważyć, iż decyzja z 1978 r. wydana została zgodnie z ostateczną decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny i ustalającą lokalizację szczegółową z [...] września 1976 r. znak [...], wydaną przez Wojewódzki Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w P., następnie Urząd Wojewódzki w P. decyzją z [...] października 1977 r. znak [...] zezwolił na realizację przedmiotowej inwestycji, a przedsiębiorca przesyłowy - PKP [...] S.A. wywodzi z niej tytuł prawny do dysponowania przedmiotową nieruchomością w celu przesyłu energii, na co wskazał, m.in. w piśmie z [...] kwietnia 2016 r. Zdaniem organu o ile wnioskodawcy można przyznać rację, iż wskutek ww. decyzji doszło do ograniczenia działki nr [...], o tyle nie sposób się z nim zgodzić, iż w wyniku przedmiotowej decyzji doszło także do ograniczenia działki nr [...]. Organ odwoławczy zauważył, że przedmiotowa działka nie pojawia się w dokumentacji technicznej oraz wykazie właścicieli gruntów, nadto w toku prowadzonego postępowania spółka PKP [...] S.A. wyraźnie wskazała, iż nie posiada infrastruktury na ww. działce. W toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż na mocy decyzji Naczelnik Miasta i Gminy [...] decyzją z [...] lutego 1978 r., nr [...] nie doszło do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], ponieważ decyzja z [...] lutego 1978 r., nr [...] dotyczyła infrastruktur energetycznych [...] zasilających podstację trakcyjną w M., zezwolenie dotyczyło [...] Dyrekcji [...] Kolei Państwowych w P. - podczas gdy przez przedmiotową działkę przebiega linii niskiego napięcia nn-0,4kV wraz z dwoma przyłączami niskiego napięcia, które stanowią własność E. Sp. z o.o., a nadto przedmiotowa działka znajduje się w znacznym oddaleniu od działki nr [...], przez którą przebiega infrastruktura zasilająca podstacje w M.. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro wskazywana przez pełnomocnika decyzja z [...] lutego 1978 r. nr [...] w ogóle nie dotyczyła działki nr [...], to nie można mówić, iż na jej podstawie doszło do ograniczenia prawa do nieruchomości. W sytuacji braku podstawy prawnej do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania w stosunku do działki nr [...] zasadnym było wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji o umorzeniu postępowania. Ustalenie, iż w stosunku do działki nr [...] wydana została decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości pozwala przejść do zbadania tego, czy doszło do ustalenia wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...], arkusz mapy [...] obręb N.. W przedmiotowej sprawie Naczelnik Miasta i Gminy W. decyzją z [...] lutego 1978 r. nr [...] zezwolił na zajęcie nieruchomości stanowiących własność osób prywatnych celem przeprowadzenia dwóch linii elektroenergetycznych [...] zasilających podstację trakcyjną w M.. W toku prowadzonego postępowania nie odnaleziono załącznika do ww. decyzji zawierającego wykaz właścicieli nieruchomości. Odnaleziono jedynie dokumentację techniczną dla linii [...] zasilającej podstację trakcyjną M., w której znajduje się wykaz właścicieli gruntów, jako właściciel działki nr [...] wpisany jest tam M. K.. W dacie [...] lutego 1978 r. właścicielami przedmiotowej nieruchomości byli J. K. (jako spadkobierca po M. K.) oraz S. K., która nabyła prawo do przedmiotowej działki na mocy art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, a jej prawo zostało dopiero potwierdzone postanowieniem z [...] marca 1984 r., sygn. akt I [...] Sądu Rejonowego w T.. Zdaniem organu brak dokumentów nie pozwala na stwierdzenie, czy decyzja Naczelnika Miasta i Gminy W. z [...] lutego 1978 r. nr [...] została skierowana do M. K. (który we wskazanej dacie nie był już współwłaścicielem nieruchomości), czy też do S.K. i J. K. i czy w ogóle została im doręczona. Problematyczną kwestią w sprawie jest również to, czy w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości, przez którą przebiega linia energetyczna [...], doszło do wypłaty odszkodowania. Organ odwoławczy analizując ten problem, pomimo podejmowanych prób i poszukiwań, nie uzyskał dokumentacji, która jednoznacznie wskazuje na wypłacenie bądź brak ustalenia i wypłaty odszkodowania. Powyższe trudności spowodowane zostały tym, że wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania został złożony po upływie 38 lat od dnia wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Organ zauważył, że w dacie wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości obowiązywało zarządzenie nr 36 Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 12 grudnia 1975 r., a akta związane rodzajowo z prawem pierwokupu i wywłaszczaniem sklasyfikowane zostały pod pozycją B15 (w jednostce macierzystej) i Bc (w innych jednostkach). Symbole te oznaczają kategorię odrębnych od materiałów archiwalnych kategorię tzw. materiałów niearchiwalnych, tj. aktów o wartości użytkowej, o czasowym znaczeniu, dla których okres przechowywania w przypadku kategorii B15 wynosi 15 lat, zaś w przypadku kategorii Bc okres ten kończy się wraz z wykorzystaniem tego aktu (krótkotrwały akt manipulacyjny). Oznaczało to, że akta dotyczące tych kategorii spraw stanowiły dokumentację niearchiwalną, która miała tylko czasowe znaczenie i podlegała wybrakowaniu po upływie określonego przepisami okresu jej przechowywania. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że proces wywłaszczenia i wypłaty odszkodowania na podstawie wówczas obowiązujących przepisów składał się z dwóch etapów: odjęcia prawa własności i późniejszego - w braku zawartego porozumienia - wypłacenia odszkodowania ustalonego w odrębnym postępowaniu, przy czym wypłacenie odszkodowania miało walor bardziej materialno-techniczny i po dokonaniu płatności nie widziano potrzeby wieloletniego przechowywania dokumentacji w tego typu sprawach. W związku z powyższym należy uznać, że organy administracji nie miały obowiązku wieczystego przechowania akt sprawy dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości i wypłaty odszkodowania za tę nieruchomość, nie można zatem czynić im zarzutu z powodu ich braku. W sytuacji zatem usprawiedliwionego (w świetle przepisów prawa) braku akt, przeprowadzenie dowodu na okoliczność nieustalenia odszkodowania za przejęte grunty podlega ogólnym regułom postępowania dowodowego. Organ zauważył, że S.K., która wystąpiła z wnioskiem do Państwowego Biura Notarialnego w C. o przepisanie nieruchomości T. K. w dniu [...] maja 1984 r. przez ponad 6 lat nie wniosła o ustalenie i wypłatę odszkodowania, a jej syn wniosek o wypłatę złożył po 38 latach od posadowienia linii na nieruchomości i nie występował sam lub przez pełnomocnika przynajmniej z zapytaniem o odszkodowanie za ograniczone prawo własności nieruchomości na rzecz PKP [...] S.A. Trudno sobie wyobrazić sytuację, w której po przeprowadzeniu przez nieruchomość linii elektroenergetycznej i niewypłaceniu odszkodowania strona występuje z wnioskiem o wypłatę odszkodowania dopiero po upływie 38 lat. J. K. nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających żądania właścicieli dotyczące nieustalenia lub niewypłacenia odszkodowania za ograniczone prawo własności nieruchomości, skierowane do właściwego organu, po wydaniu decyzji o zezwoleniu na przeprowadzenie przez działkę nr [...] linii elektroenergetycznej [...] zasilającej podstację w M.. W skardze z [...] września 2020 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej działki nr [...], a także o zasądzenie od organu, na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 – dalej: "K.p.a."), przez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy organ nie miał żadnych dowodów wskazujących na to, że doszło do wypłaty odszkodowania, 2. art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz wyjaśnienia okoliczności sprawy, niepodjęcie próby ustalenia okoliczności dotyczących tego czy odszkodowanie zostało wypłacone na podstawie innych dowodów np. osobowych, brak ustalenia w sposób definitywny i pewny, czy i w jakiej wysokości zostało wypłacone odszkodowanie, organ nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego w celu sporządzenia operatu szacunkowego i nieustalenie wysokości należnego skarżącemu odszkodowania, 3. art. 77 § 1 K.p.a. przez nienależyte rozpoznanie materiału dowodowego i uznanie, że odszkodowanie zostało wypłacone podczas, gdy z zebranego materiału dowodowego takowe nie wynika, a odwołujący wielokrotnie wskazywał, iż takie odszkodowanie nie zostało wypłacone, 4. art. 80 K.p.a. polegające na dokonaniu przez organ błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz uchybieniu podstawowym regułom oceny wiarygodności i mocy dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do: - błędnego uznania, że odszkodowanie z tytułu ograniczenia prawa własności działki nr [...] zostało wypłacone, podczas gdy z materiału dowodowego nie można było wysnuć takiego wniosku, 6. art. 81 a § 1 K.p.a. przez nie rozstrzygnięcie na korzyść skarżącego niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego spraw). II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez uznanie, iż odszkodowanie za trwałe ograniczenie prawa własności nieruchomości w niniejsze sprawie nie przysługuje, ponieważ organ stwierdził, że odszkodowanie zostało wypłacone, przy czym nie ustalił tego w sposób niepodważalny i pewny, na podstawie dowodu potwierdzającego wypłatę, tylko w oparciu o swoje subiektywne przekonanie. W uzasadnieniu skargi skarżący poszerzył argumentację podniesionych zarzutów. Odpowiadając na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sprawa, zgodnie z wnioskiem stron, została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Starosty [...] z [...] marca 2020 r. umarzająca w całości postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności nieruchomości oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody z [...] sierpnia 2020 r. Sąd orzekający co do zasady podziela pogląd, że przepisy aktualnie obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami mogą znaleźć zastosowanie do stanów faktycznych zaistniałych przed wejściem w życie tejże ustawy. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni aprobuje pogląd, w myśl którego przepis art. 129 ust. 5 u.g.n. ma zastosowanie także do stanów faktycznych powstałych przed wejściem w życie u.g.n., czyli do wszystkich stanów faktycznych polegających na odjęciu, przejęciu lub ograniczeniu prawa własności bez ustalenia należnego odszkodowania. Odmienna interpretacja powyższego przepisu sprowadza się bowiem do uznania, iż osoby, które utraciły w drodze wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość przed wejściem w życie u.g.n., a dla których do tej pory odszkodowanie za tę nieruchomość nie zostało ustalone, wraz z wejściem w życie powyższej ustawy utraciły uprawnienie do uzyskania przedmiotowego odszkodowania. W badanej sprawie zarzuty skargi odnoszą się w głównej mierze do uznania, że w niniejszej sprawie doszło do wypłaty odszkodowania z tytułu ograniczenia prawa własności nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej nr [...] jako własność J. K., stanowiącej działki oznaczone ewidencyjnie: obręb N. , ark. mapy [...] działki nr [...]. Mając na uwadze podniesione zarzuty zauważyć należy, że strona skarżąca celowo pomija okoliczność, iż domaga się odszkodowania za ograniczenie prawa własności nieruchomości, którego dokonano ponad 38 lat temu, a co powoduje istotne ograniczenia dowodowe. Sąd zauważa, że organ, do którego wpłynął wniosek inicjujący kontrolowane postępowanie, podjął działania w zakresie poszukiwania akt archiwalnych dotyczących postępowania o ustalenie odszkodowania, jednak pomimo poszukiwań, nie udało się pozyskać tych akt sprawy. W ocenie Sądu organy podjęły próby odszukania dokumentacji, która jednoznacznie wskazywałaby na wypłacenie bądź też brak ustalenia i wypłaty odszkodowania, jednakże z uwagi na znaczy upływ czasu próby te okazały się bezskuteczne. Podkreślić należy, że przepisy postępowania administracyjnego ujęte w K.p.a., nie wypowiadają się ani w kwestii obowiązku przechowywania akt, ani w kwestii ewentualnego ich odtwarzania. Obowiązek przechowywania przez organ administracji akt sprawy jest natomiast konsekwencją ich zaliczenia do materiałów archiwalnych. Sąd zauważa, że kwestia związana z tym, czy w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości, przez którą przebiega linia energetyczna [...], doszło do wypłaty odszkodowania jest problematyczna, albowiem w sprawie brak jest pełnego materiału dowodowego, a nadto w sprawie występują dwie strony postępowania, których twierdzenia wzajemnie się wykluczają. Skarżący podnosi, iż w sprawie nie doszło do wypłaty jakiegokolwiek odszkodowania, natomiast PKP [...] S.A. wskazuje, iż nie ulega natomiast jakiejkolwiek wątpliwości, że skoro biegli otrzymali zlecenie opracowania operatów szacunkowych szkód, to takowe opracowali, a PKP wypłaciła naliczone odszkodowania. W niniejszym przypadku Państwo K. z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością otrzymali odszkodowanie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, jakkolwiek bezpośredni dowód na tę okoliczność nie zachował się, bowiem minęło już prawie 40 lat. Z powyższych względów nie było też możliwe zastosowanie art. 81 a § 1 K.p.a., gdyż stroną postępowania jest również PKP [...] S.A., która wskazuje, że w sprawie doszło jednak do wypłaty odszkodowania. Na gruncie badanej sprawy, jak wykazały organy, nie było możliwe pozyskanie dowodów jednoznacznie potwierdzających wypłatę odszkodowania z tego względu, iż organy administracji nie miały obowiązku wieczystego przechowania akt sprawy dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości i wypłaty odszkodowania za tę nieruchomość, W świetle art. 7 K.p.a. inicjatywa dowodowa w postępowaniu administracyjnym nie jest zastrzeżona wyłącznie dla organu prowadzącego to postępowanie (przepis ten nakłada na organ obowiązek przeprowadzania w toku postępowania niezbędnych działań wyjaśniających również na wniosek stron). W sytuacji, gdy strona uważa określoną okoliczność za istotną, powinna współdziałać z organem w celu wyjaśnienia tej okoliczności (por. wyrok NSA z 2 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 796/17, dostępny na stronie internetowej orzeczenia nsa.gov.pl). W konsekwencji samo zaprzeczenie przez stronę skarżącą prawdziwości dokonanych przez organ ustaleń i powołanie się na obowiązek działania organu z urzędu w trakcie postępowania wyjaśniającego nie oznacza skutecznego zakwestionowania ustaleń faktycznych organu. W zaistniałej sytuacji, gdy nie da się udowodnić faktu pozytywnego w postaci wypłaty odszkodowania, przyjęte przez pełnomocnika skarżącego założenie, że automatycznie aktualizuje to podstawę do domagania się ustalenia i wypłaty odszkodowania doprowadziłoby w istocie do zagrożenia nadużywania prawa wynikającego z art. 129 u.g.n. Zniszczenie, czy też zagubienie przez stronę dokumentacji dotyczącej ewentualnego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość otwierałoby drogę do roszczeń odszkodowawczych względem następcy prawnego przedsiębiorstwa państwowego, które dowody stanowiące kontrargument względem takiego roszczenia zgodnie z prawem zdążył już zlikwidować. Przy braku jakichkolwiek dokumentów przeczących tezie, że odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość ustalono i wypłacono, należy zatem domniemywać, że organy administracji państwowej działały legalnie, w szczególności, gdy w sprawie sporządzone zostały oszacowania szkód. Brak dokumentacji nie aktualizuje roszczenia o ustalenie i wypłatę odszkodowania (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Bd 1150/18, LEX nr 2694196; wyrok WSA w Szczecinie z 5 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 758/19, LEX nr 2782416). W orzeczeniu WSA Bydgoszcz z 19 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 1295/17 przedstawił pogląd, że w sytuacji kiedy nie da się udowodnić faktu pozytywnego w postaci dokumentu potwierdzającego ustalenie i wypłatę odszkodowania założenie, że automatycznie aktualizuje to podstawę do domagania się ustalenia i wypłaty odszkodowania, doprowadziłoby w istocie do zagrożenia nadużywania prawa wynikającego z art. 129 u.g.n. Na gruncie badanej sprawy nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty, że organy przeprowadziły niewystarczające postępowanie dowodowe. Bez wątpienia ustanowiona w K.p.a. zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu. W postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (vide: postanowienie SN z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt V KK 13/13, LEX nr 1312594; wyrok SA w Katowicach z 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II AKa 156/13, LEX nr 1349898). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (por. postanowienie SN z 23 maja 2002 r., sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9–10, s. 81). W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uznania za słuszne zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 art. 80, k.p.a., jak i prawa materialnego tj. art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.