I SA/Po 602/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Skwierzyńska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej M. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt I SA/Po 602/09 o odrzuceniu skargi, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 27 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku rolnym za 2008 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. /-/ Maria Skwierzyńska M. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2009 r. uchylającą decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] stycznia 2009 r. odmawiającą umorzenia zaległości w podatku rolnym za 2008 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2009 r. Przewodniczący Wydziału I tutejszego Sądu wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. We wskazanym terminie, skarżący nie uiścił wpisu od skargi, w związku z czym postanowieniem z dnia 8 września 2009 r. Sąd odrzucił jego skargę, pouczając stronę o przysługujących jej uprawnieniach do zaskarżenia postanowienia skargą kasacyjną, w tym także o rygorach formalnych dotyczących jej sporządzenia i wniesienia, a także o możliwości ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie fachowego pełnomocnika. Postanowienie o odrzuceniu skargi wraz ze wskazanym pouczeniem zostało doręczone stronie dnia 21 września 2009 r. W dniu 16 października 2009 r. M. O., nadał na poczcie sporządzone przez siebie pismo adresowane do tutejszego Sądu, nie zawierające określenia jego charakteru, ani wartości przedmiotu zaskarżenia. Z treści tego pisma można jedynie wywnioskować, iż zamiarem strony było zaskarżenie w całości w.w. postanowienia Sądu z dnia 8 września 2009 r. o odrzuceniu skargi. Okoliczność ta, a także fakt wniesienia przez stronę wskazanego środka prawnego w terminie przewidzianym do wniesienia skargi kasacyjnej zdecydowała o zakwalifikowaniu go jako skargi kasacyjnej. Skarżący nie sformułował jednak w tym piśmie konkretnych podstaw kasacyjnych, ani nie zawarł w nim ich uzasadnienia. Nadto strona nie wskazała zakresu żądanego uchylenia lub zmiany postanowienia, ani też wniosku o uchylenie lub zmianę tego orzeczenia. Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że wniesiona przez M. O. skarga kasacyjna została sporządzona przez niego osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., w skrócie: p.p.s.a.), od wyroków oraz postanowień kończących postępowanie w sprawie, wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna. Do orzeczeń zaskarżalnych tym środkiem odwoławczym należy m. in. postanowienie o odrzuceniu skargi, w tym z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi w wyznaczonym terminie (por. postanowienie NSA z 29 lipca 2004 r., OZ 120/04, ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 34). Skarga kasacyjna jest najbardziej sformalizowanym środkiem prawnym przewidzianym w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Świadczy o tym zarówno istnienie tzw. przymusu adwokackiego, który oznacza, iż w sprawach podatkowych skarga kasacyjna powinna być sporządzona, tj. napisana i podpisana przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego (art. 175 § 1 p.p.s.a.), a także szczególne wymogi dotyczące formy i treści tego środka odwoławczego. Otóż, artykuł 176 p.p.s.a. stanowi, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość po pierwsze wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym i po drugie, zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części oraz przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, a także wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Powyższe wymogi formalne skargi kasacyjnej można podzielić na dwie zasadnicze kategorie: wymogi usuwalne, w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 178 p.p.s.a. – do których należą wymagania przewidziane w art. 46 – 47 i art. 215 § 1 p.p.s.a oraz wymogi nieusuwalne – wynikające z art. 176 p.p.s.a. Charakter nieusuwalny ma również wskazany przymus adwokacki. Stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna, mimo prawidłowego pouczenia o konieczności jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika, została sporządzona przez skarżącego, a nadto nie zawiera wyżej wskazanych wymogów formalnych, których nie można usunąć w trybie przewidzianym przez art. 49 § 1 p.p.s.a., co czyni ją niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Sąd postanowił, na podstawie powołanych przepisów, jak w sentencji postanowienia. /-/ Maria Skwierzyńska