I SA/Po 603/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy Michał Ilski po rozpoznaniu w dniu 08 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 stycznia 2026 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 02 kwietnia 2026 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez: złożenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego udzielonego w dacie złożenia skargi do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w oryginale lub jego odpis uwierzytelniony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi). W odpowiedzi z 21 kwietnia 2026 r. pełnomocnik przedłożył pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej oraz dowód uiszczenia opłaty skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sadową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną. Podmioty te mają jednak obowiązek wskazać podstawę swojego umocowania. Z art. 57 § 1 p.p.s.a. wynika, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały określone m.in. w art. 46 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną. Z piśmiennictwa oraz utrwalonego już stanowiska sądów administracyjnych wynika, że pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo – jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę [por. postanowienie NSA z 20 maja 2009 r., sygn. akt I GSK 608/08]. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że uzupełnienie braków formalnych skargi następuje pod rygorem jej odrzucenia, a nie pozostawienia bez rozpoznania. Skarga złożona w tej sprawie została podpisana przez radcę prawnego, który wskazał, że działa w imieniu skarżącej. Stroną skarżącą jest spółka z [...]. Wobec tego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wezwano pełnomocnika skarżącej m.in. do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Korespondencja zawierająca wezwanie do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 kwietnia 2026 r. Powyższe oznacza, że termin na uzupełnienie ww. braków upływał 22 kwietnia 2026 r. We wskazanym terminie ww. brak formalny skargi nie został uzupełniony. Pełnomocnik skarżącej nie wykazał za pomocą dokumentu, jakie osoby były uprawnione do działania w imieniu skarżącej w dacie udzielenia pełnomocnictwa. Wyjaśnić również należy, że Sąd nie ma dostępu drogą elektroniczną do jakiegokolwiek rejestru prowadzonego w języku krajowym, z którego wynikałoby jakie osoby były upoważnione do działania w imieniu skarżącej w dacie udzielenia pełnomocnictwa. W konsekwencji wystąpiła przesłanka odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.