I SA/Po 61/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Roman Wiatrowski Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2010r. sprawy ze skargi P. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o oddaleniu zarzutu zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych w postaci egzekucji z rachunku bankowego oraz o pozostawieniu bez rozpatrzenia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych w postaci egzekucji z innej wierzytelności pieniężnej 1. oddala skargę 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – adwokat D.B. kwotę [...]zł ([...]), uwzględniającą podatek od towarów i usług w wysokości [...] zł ([...]), tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. /-/R. Wiatrowski /-/W. Zygmont /-/K. Nikodem Organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku zobowiązanego P. N. na podstawie pliku tytułów wykonawczych przez siebie wystawionych, na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. W. Inspektorat w K. oraz Prezydenta Miasta L.. W celu wyegzekwowania wyżej wymienionych należności organ egzekucyjny dokonał zajęcia: - rachunku bankowego zawiadomieniami z dnia 6 lutego 2008 r. nr [...], z dnia 12 lutego 2008 r. nr [...] i z dnia 3 grudnia 2008 r. nr [...]; - wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca organ rentowy lub bank zawiadomieniem z dnia 25 sierpnia 2008 r. nr [...]; - wynagrodzenia za pracę zawiadomieniem z dnia 16 grudnia 2008 r. nr [...]. Zobowiązany P. N. wniósł zarzuty stosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z dnia 11 września 2009 r. nr [...] na podstawie art. 17 § 1 oraz art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz.1954 ze zm.; dalej: upea) oraz art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.; dalej: kpa) orzekł: - o oddaleniu zarzutu zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych w postaci egzekucji z rachunku bankowego zastosowanych zawiadomieniami z dnia 6 lutego 2008 r. nr [...] i z dnia 2 lutego 2008 r. nr [...], - o pozostawieniu bez rozpatrzenia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych w postaci: egzekucji z innej wierzytelności pieniężnej zastosowanej zawiadomieniem z dnia 25 sierpnia 2008 r. nr [...], egzekucji z rachunku bankowego zastosowanej zawiadomieniem z dnia 3 grudnia 2008 r. nr [...] i egzekucji z wynagrodzenia za pracę zastosowanej zawiadomieniem z dnia 16 grudnia 2008 r. nr [...]. W zażaleniu zobowiązany zakwestionował w całości zaskarżone postanowienie z uwagi na nierzetelne rozpatrzenie wniosku, długotrwałe jego załatwienia oraz podanie danych dotyczących terminów odwołań niezgodnych z faktami. W uzasadnieniu wskazał, że oddalono zarzuty dotyczące zajęcia rachunku bankowego dokonanego zawiadomieniami z dnia 6 i 12 lutego 2009 r. (winno być 2008 r.) w sytuacji, gdy z konta pobrano kwotę [...] zł i zaliczono ją na długi nienależne, tj. na koszty egzekucyjne, ratę podatku od towarów i usług zapłaconą osobiście przez zobowiązanego, należności ZUS, które zostały umorzone oraz na zaległości firmy A w podatku od towarów i usług, które również zostały umorzone. Ponadto strona podnosi, iż postępowanie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. winno być zgodne z prawem i winien on dokonać rozliczeń w określonym, tj. miesięcznym terminie, a nie w tak długim, bo prawie dwuletnim okresie. Zbyt długie załatwianie sprawy, tj. od 12 lutego 2008 r. do 11 września 2009 r. stanowi jego zdaniem o jej nierzetelnym załatwieniu. Ponadto zobowiązany kwestionuje prawidłowość dokonanych ustaleń dotyczących uchybienia terminu do wniesienia zarzutów zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych dokonanych zawiadomieniami z dnia 25 sierpnia 2008 r. nr [...], z dnia 3 grudnia 2008 r. nr [...] i z dnia 16 grudnia 2008 r. nr [...]. P. N. wskazał, iż w przypadku zawiadomienia: - z dnia 25 sierpnia 2008 r. nr [...] otrzymanego w dniu 2.09.2008 r. termin do wniesienia skargi upływał w dniu 9.09.2008 r., a skargę złożył w dniu 8.09.2008 r., a w dniu 22.09.2008 r. wniósł skargę do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, - z dnia 3 grudnia 2008 r. nr [...] otrzymanego w dniu 8.12.2008 r. termin do złożenia zarzutu kończył się w dniu 15.12.2008 r., a zarzuty zgłosił w dniu 13.12.2008 r., a w dniu 27.12.2008 r. wniósł skargę do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, - z dnia 16 grudnia 2008 r. nr [...] otrzymanego w dniu 23.12.2008 r. a skargę złożył w dniu 30.12.2008 r., czyli w ustawowym terminie. Mając powyższe na względzie, zdaniem zobowiązanego, nie może być mowy o uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu postanowieniem z dnia 12 listopada 2009r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138§1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa oraz art. 18, art. 34§5 upea, po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego P. N. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 11 września 2009 r. nr [...]. W uzasadnieniu stwierdzono, że nieuzasadnione jest stanowisko zobowiązanego w części dotyczącej uchybienia terminu do wniesienia zarzutu na zastosowanie zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych zawiadomieniami z dnia 25 sierpnia 2008 r. nr [...], z dnia 3 grudnia 2008 r. nr [...] i z dnia 16 grudnia 2008r. nr [...]. W ocenie organu egzekucyjnego opisane w zażaleniu przypadki złożenia w terminie zarzutów bądź skarg na czynności egzekucyjne nie zawierały w swej treści zarzutu zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych. Po raz pierwszy zobowiązany zgłosił je w zażaleniu z dnia 7 marca 2009 r. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 24 lutego 2009 r. nr [...] rozstrzygającego w zakresie zarzutu przedawnienia obowiązków dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym. Następnie w piśmie z dnia 3 kwietnia 2009 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu odwoławczego o sprecyzowanie zakresu żądania zawartego w powyższym zażaleniu, zobowiązany również zawarł ten zarzut. Na wezwanie organu egzekucyjnego z dnia 20 kwietnia 2009 r., któremu przekazano powyższe pisma celem załatwienia zgodnie z właściwością, zobowiązany pismem z dnia 30 kwietnia 2009 r. doprecyzował, iż zarzut zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych dotyczy środków egzekucyjnych zastosowanych zawiadomieniami z dnia 6 lutego 2008 r. nr [...], z dniał2 lutego 2008 r. nr [...], z dnia 25 sierpnia 2008 r. nr [...], z dnia 3 grudnia 2008 r. nr [...] oraz z dnia 16 grudnia 2008 r. nr [...]. Organ egzekucyjny wskazał, że: - zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank z dnia 25 sierpnia 2008 r. nr [...] zostało doręczone P. N. w dniu 2 września 2008 r.; termin do zgłoszenia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego upłynął w dniu 9 września 2008 r., a zobowiązany zgłosił zarzut w dniu 7 marca 2009 r. (przesyłka polecona nr [...] nadana w UP K. 1); - zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem z dnia 3 grudnia 2008 r. nr [...] zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 8 grudnia 2008 r.; termin do zgłoszenia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego upłynął w dniu 15 grudnia 2008 r., a zarzut został zgłoszony w dniu 7 marca 2009 r. (przesyłka polecona nr [...] nadana w UP K. 1); - zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem będącego z dnia 16 grudnia 2008 r. nr [...] zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 23 grudnia 2008 r.; termin do zgłoszenia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego upłynął w dniu 30 grudnia 2008 r., a zarzut został zgłoszony w dniu 7 marca 2009 r. (przesyłka polecona nr [...] nadana w UP K. 1). Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być – stosownie do art. 33 pkt 8 upea – zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zgodnie z przepisem art. 27§1 pkt 9 tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia nie budzi wątpliwości fakt, iż zarzuty zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w przypadku zajęć dokonanych zawiadomieniami dnia 25 sierpnia 2008 r. nr [...], z dnia 3 grudnia 2008 r. nr [...] oraz z dnia 16 grudnia 2008 r. nr [...] zostały wniesione z uchybieniem ustawowego siedmiodniowego terminu do ich zgłoszenia, natomiast wyszczególnione w zażaleniu zobowiązanego pisma według wskazanych dat, zawierające inne środki zaskarżenia (skarga na czynności egzekucyjne, zarzuty przedawnienia obowiązku), zostały merytorycznie rozpatrzone przez organ egzekucyjny i organ nadzoru. Podkreślono, że prawidłowe jest stanowisko organu egzekucyjnego odnośnie środków egzekucyjnych zastosowanych zawiadomieniami z dnia 6 lutego 2008 r. [...] i z dniał2 lutego 2008 r. nr [...]. Stosownie do przepisu art. 7§2 upea organ egzekucyjny winien stosować te środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Środki egzekucyjne stosowane w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych wymienione są w art. 1a pkt 12 lit. "a" upea. Wybór środka egzekucyjnego należy do organu egzekucyjnego prowadzącego postępowanie egzekucyjne, a nie do zobowiązanego. W niniejszej sprawie ustalono, iż organ egzekucyjny, mimo podjętych prób, nie miał możliwości zastosowania najmniej uciążliwego w jego ocenie środka – egzekucji z pieniędzy. Zatem zasadne było zastosowanie innego środka egzekucyjnego opisanego w art. 1a pkt 12 lit. a upea, a mianowicie egzekucji z rachunku bankowego dokonanego wyżej opisanymi zawiadomieniami. Rozstrzygnięcie w zakresie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych nie wywiera wpływu na sposób rozliczenia pobranych środków pieniężnych w wyniku zastosowanego środka egzekucyjnego. W wyniku zajęcia rachunku bankowego dokonanego zawiadomieniem z dnia 6 lutego 2008 r. nr [...] organ egzekucyjny uzyskał: - w dniu 22 lutego 2008 r. kwotę [...] zł; - w dniu 7 lipca 2008 r. kwotę [...] zł. zobowiązany otrzymał sporządzone przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. zestawienie rozliczenia tych kwot (według potwierdzenia odbioru – w dniu 8.08.2009 r.). Wynika z niego, iż z kwoty [...] zł do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przekazano [...] zł na zaległości z tytułu składek, kwotę [...] zł z tytułu mandatów przekazano wierzycielowi, kwotę [...] zł zaliczono na zaległości podatkowe, a kwotę [...] zł zaliczono na koszty egzekucyjne, natomiast kwota [...] zł została w całości przekazana do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na zaległości z tytułu składek. Z informacji udzielonej przez organ egzekucyjny – pismo z dnia 26 października 2009 r. nr [...] – wynika, iż w związku z wycofaniem przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. W. Inspektorat w K. pismem z dnia 3 października 2008 r. tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], kwoty pobranych na ich podstawie kosztów egzekucyjnych (łącznie [...] zł z w/w kwoty [...] zł) zostały przeksięgowane na koszty egzekucyjne wynikające z tytułu wykonawczego nr [...]. Jak wynika z pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. od wymienionej kwoty kosztów egzekucyjnych nie zostały naliczone odsetki ustawowe. W przypadku kwot wyegzekwowanych i przekazanych przez organ egzekucyjny Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, P. N. winien zwrócić się bezpośrednio do wierzyciela w celu uzyskania wyjaśnień o sposobie ich rozliczenia, jeżeli kwoty te rozliczone zostały inaczej niż to wynika z przedmiotowego zestawienia. Zdaniem organu egzekucyjnego nie jest zasadny zarzut zbyt długiego załatwienia sprawy przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (od 12 lutego 2008 r. do 11 września 2009 r.). Zobowiązany zarzuty zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych zgłosił w dniu 7 marca 2009 r. w zażaleniu przekazanym zgodnie z właściwością organowi egzekucyjnemu pismem z dnia 6 kwietnia 2009 r. nr [...]. Zgodnie z art. 61§3 kpa datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, a zatem wszczęcie niniejszego postępowania nastąpiło w dniu 7 kwietnia 2009 r. (wpływ żądania do Pierwszego Urzędu Skarbowego w K.), a nie jak wskazuje zobowiązany w dniu 12 lutego 2008 r. Następnie Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. kilkakrotnie przedłużał termin załatwienia sprawy wyznaczając ostateczny termin jej załatwienia na dzień 11 września 2009 r. O każdej z tych zmian zobowiązany był zawiadomiony. W skardze zobowiązany domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika I Urzędu Skarbowego w K. z dnia 11 września 2009 znak [...]. Uzasadniając skargę potwierdził stosowanie zbyt uciążliwych środków z tytułu blokady kont oraz należności za usługi, ponieważ pobranie z konta 100% środków oraz blokada należności za usługi pozbawiła go środków do życia, możliwości spłat zadłużenia oraz rozliczenia się z firmami współpracującymi, a tym samym doprowadziło to do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej. Konto jest zablokowane do dnia dzisiejszego i mimo że nie ma na nim środków nie może go zlikwidować, a bank co miesiąc nalicza koszty prowadzenia konta. Skarżący podniósł zarzut, że Naczelnik I Urzędu Skarbowego w K. do chwili obecnej nie rozliczył się ostatecznie z pobranych z jego konta środków. Wprawdzie otrzymał w dniu 08 sierpnia 2009r. wstępne rozliczenie na kwotę [...] zł, jednak od tego czasu do chwili obecnej nie otrzymał żadnego skorygowanego rozliczenia, a przecież były umorzone zaległości ZUS oraz podatku VAT i środki dotyczące tych zaległości winny być rozliczone i podane skarżącemu do wiadomości. Sposób rozliczenia wynika z postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 listopada 2009r. zawiera sumy ogólne, a brak szczegółowego rozliczenia. Stwierdzenie Naczelnika I Urzędu Skarbowego w Kaliszu, że niesłusznie pobrane należności "zostaną przekazane na pokrycie innych wymaganych zaległości" zobowiązany ocenił za niezgodne z prawem, ponieważ od zaległości naliczane są odsetki i postawił pytanie czy środki po 2 latach będą gdzieś zaliczone. Odnośnie pozostawienia bez rozpoznania [...],[...] oraz [...] z uwagi na ich wniesienie po terminie, to zdaniem skarżącego dokumenty mówią co innego i zobowiązany wywodzi, że - [...] otrzymał w dniu 02 września 2008r. – termin wniesienia skargi upływał w dniu 09 września 2008r. Skargę złożył w dniu 08 września 2008r. – posiada potwierdzenie przez I Urząd Skarbowy – pieczątka przyjęcia w dniu 22 września 2008r. i wniósł skargę do Izby Skarbowej za pośrednictwem Naczelnika I Urzędu Skarbowego w K.. - [...] z dnia 03.12.2008 otrzymał dnia 08 grudnia 2008r., termin złożenia zarzutu upływał w dniu 15 grudnia 2008r. Zarzut złożył 13 grudnia 2008r. to jest dwa dni przed terminem. Następnie dnia 27 grudnia 2008r. złożył skargę do Dyrektora Izby Skarbowej. - [...] z dnia 16 grudnia 2008r. otrzymał 23 grudnia 2008r., skargę złożył dnia 30 grudnia 2008 to jest w siedmiodniowym ustawowym terminie. Potwierdzenie prawdziwości wyżej podanych terminów znajduje się zdaniem skarżącego w postanowieniu Naczelnika I Urzędu Skarbowego w K. znak [...] z dnia 11 września 2009 gdzie na stronach 3 i 4 napisano: "Oznacza to, że terminy do wniesienia zarzutów stosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych upłynęły odpowiednio 9 września 2008r. oraz 15 i 30 grudnia 2008r." Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi w całości wskazując na brak jakichkolwiek argumentów, które mogłyby stanowić przesłankę do rozstrzygnięcia odmiennego niż zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania w sposób przymusowy obowiązków ciążących na zobowiązanych. Postępowanie egzekucyjne musi być zatem przede wszystkim skuteczne. Zgodnie z art. 7§1 upea dążenie do zrealizowania tego celu nie może jednak polegać na stosowaniu dowolnych środków, a jedynie takich, które zostały przewidziane w ustawie. Zasada ta ma przeciwdziałać samowoli organów egzekucyjnych i zabezpieczać interes zobowiązanych przed wykraczającym poza ramy ustawy działaniem organów egzekucyjnych. Uzupełnieniem zasady stosowania środków egzekucyjnych przewidzianych tylko w ustawie jest art. 7§2 upea, przewidujący zasadę stosowania najmniej uciążliwego środka, zwaną też zasadą najłagodniejszego środka. Zgodnie z powołanym przepisem organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Trzeba jednak stwierdzić, że specyfika postępowania egzekucyjnego sprawia, że zastosowanie jakiegokolwiek środka egzekucyjnego jawić się będzie dla zobowiązanego jako dokuczliwe. Przepisy nie określają, które ze środków są mniej lub bardziej uciążliwe. Nie można także przyjąć, że o dokuczliwości środka egzekucyjnego decyduje kolejności, w jakiej środki egzekucyjne zostały wymienione w art. 1a pkt 12 upea. W toku danego postępowania egzekucyjnego organ prowadzący postępowania winien w konkretnym przypadku ocenić, który z przewidzianych w ustawie środków egzekucyjnych zapewni skuteczne wykonanie ciążącego na zobowiązanym obowiązku, jednocześnie będąc środkiem dla zobowiązanego najmniej dokuczliwym. Nie można jednak wykluczyć sytuacji, w której zapewnienie skutecznego wykonania obowiązku wymagać będzie jednoczesnego zastosowania kilku środków egzekucyjnych. Należy także pamiętać, że wybór środka egzekucyjnego należy do organu egzekucyjnego prowadzącego postępowanie egzekucyjne, a ewentualne naruszenie art. 7§2 daje podstawę do złożenia środka zaskarżenia – zarzutów na mocy art. 33 pkt 8 upea. Zgodnie z art. 33 pkt 8 upea podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być bowiem zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zarzut – w myśl art. 29§1 pkt 9 upea – może być zgłoszony do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy należy stwierdzić, że w ocenie Sądu organ egzekucyjny nie naruszył art. 7§2 upea, poprzez niezastosowanie środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego. Zasadnie bowiem podnosi organ odwoławczy, że organ egzekucyjny mimo podjętych prób (m. in. raporty poborców skarbowych o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych i protokół o stanie majątkowym skarżącego), nie miał możliwości zastosowania najmniej uciążliwego w jego ocenie środka – egzekucji z pieniędzy. Dążąc do wykonania ciążącego na zobowiązanym obowiązku organ egzekucyjny zobowiązany był do zastosowania środka, który zapewni skuteczną egzekucję i jednocześnie będzie możliwie najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. Sąd podziela zatem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, że zasadne było zastosowanie innego środka egzekucyjnego opisanego w art. 1a pkt 12 lit. a upea, a mianowicie egzekucji z rachunku bankowego dokonanego wyżej opisanymi zawiadomieniami. Sytuacja taka powstała na skutek zaniechania dobrowolnej ich zapłaty przez skarżącego. Odstąpienie od egzekucji z rachunku bankowego prowadziłoby bowiem do bezskuteczności postępowania egzekucyjnego. Mimo wniesionego zarzutu skarżący nie wskazuje, jaki w jego ocenie środek egzekucyjny zapewniłby skuteczne przymusowe wykonanie obowiązku, będąc dla niego jednocześnie środkiem mniej uciążliwym. Nie jest również zasadny zarzut niewłaściwego zaliczenia środków pozyskanych w drodze postępowania egzekucyjnego. Pismami Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 26 października 2009 r. oraz 6 listopada 2009 r. skarżący został poinformowany o sposobie zaliczenia pozyskanych kwot. Z informacji przekazywanych przez organ egzekucyjny wynika, że środki pieniężne pozyskane z egzekucji przeznaczane są na spłatę zobowiązań wobec obcych wierzycieli. Faktu tego nie zmienia wycofanie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. W. Inspektorat w K. tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...]. Oznacza to bowiem umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na ich podstawie oraz konieczność zaliczenia pobranych na ich podstawie kosztów egzekucyjnych na koszty egzekucyjne wynikające z tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K.. Skarżącemu wyjaśniono również, że od powyższej kwoty kosztów egzekucyjnych nie zostały naliczone odsetki ustawowe. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący pozostawienia bez rozpatrzenia zarzutów zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że – wbrew twierdzeniom skarżącego – Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu nie zakwestionował opisanych przez skarżącego zarówno w niniejszej skardze jak i zażaleniu dat odbioru przez zobowiązanego zawiadomień, zachowania terminów, wniesionych pismami żądań wszczęcia określonych postępowań administracyjnych. Podkreślenia wymaga jednak, że w żadnym z wymienionych przez skarżącego pism nie podniósł on zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego został po raz pierwszy zgłoszony przez skarżącego dopiero w piśmie z dnia 7 marca 2009 r. W takiej sytuacji nie ma wątpliwości, że zarzut zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych został zgłoszony z uchybieniem terminu do jego zgłoszenia określonego w art. 27§1 pkt 9 upea. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ R. Wiatrowski /-/W. Zygmont /-/K. Nikodem