I SA/Po 622/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J J o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J J na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca JJ, reprezentowana przez adwokata T K, pismem z dnia [...] wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Jednocześnie złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że wniosek jest zasadny z uwagi na wskazaną w skardze oczywistą wadliwość formalną i merytoryczną decyzji. Podała, że zakres zobowiązania podatkowego, który podlega natychmiastowemu wykonaniu na mocy orzeczenia organu podatkowego jest tak znaczący, iż w porównaniu z ujawnionym w aktach sprawy stanem majątkowym strony nie pozostawia wątpliwości, iż w razie podjęcia jego egzekwowania skarżąca pozbawiona zostałaby praktycznie całkowicie środków niezbędnych dla utrzymania. Wnioskująca wskazała na grożącą jej szkodę finansową podnosząc, iż jedynym możliwym sposobem wykonania zobowiązania byłaby egzekucja z nieruchomości. Ewentualna sprzedaż nieruchomości powodowałaby utratę lokum mieszkalnego i realną szkodę związaną z komorniczym ustaleniem ceny nieruchomości, która jest zawsze ceną poniżej wartości rynkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 cyt. ustawy). Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwalają Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uznania wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywają na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (por. postanowienie NSA II GSK 1871/11 publ. w na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). W tym miejscu zauważyć również należy, że uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz materialno-prawną jego argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności zauważyć należy, że Sąd rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, analizując argumenty w nim zawarte, czy wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Następnie wskazać należy, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczyła się jedynie do stwierdzeń, że w razie podjęcia wykonania decyzji pozbawiona zastanie środków niezbędnych do utrzymania. Jednakże skarżąca nie wskazała jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jej sytuację – nie podała aktualnych dochodów i źródła z jakiego te dochody pochodzą. Nie podała również jaki jest jej aktualny stan majątkowy. Wskazała natomiast, że jej sytuację majątkową Sąd może ustalić na podstawie akt sprawy. Jednakże Sąd w przedmiotowej sprawie jest w stanie ustalić jedynie jaka była sytuacja majątkowa strony w [...]. Z akt sprawy nie wynika natomiast jaki jest aktualny stan majątkowy strony ani czy od [...] uległ zmianie. Z akt sprawy wynika natomiast, że w [...] skarżąca była osobą majętną. Nie poparte żadnym dokumentem stwierdzenie, że wykonanie decyzji będzie dla wnioskodawczyni szczególnie dotkliwe, nie świadczy ani o obecnym stanie majątkowym i finansowym strony, ani o jej dochodach. Twierdzenia wnioskodawczyni powinny być zatem poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J.P.Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006r., s.188). Natomiast co do podniesionego przez stronę argumentu, że ewentualna sprzedaż nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym nastąpiłaby po cenie poniżej wartości rynkowej wskazać należy, że argument ten byłoby można wziąć pod uwagę w sytuacji, gdyby skarżąca uprawdopodobniła, że organ egzekucyjny nie jest w stanie wyegzekwować środków na spłatę zaległości podatkowych z innych składników majątku ruchomego strony np. z oszczędności, lokat czy wartościowych przedmiotów lub z uzyskiwanych przez nią dochodów. Skoro nie wskazano okoliczności, o których wyżej mowa, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.